Eugene Djangmah, 18-jarige Ghanese Antwerpenaar die bang afwacht of hij in België mag blijven

, door (ja)

eugene 1200
© Saskia Vanderstichele

'Altijd op je hoede moeten zijn, geen zekerheid, geen toekomstperspectief: dat vreet aan een mens'

De enige die zijn naam nog op zijn Engels uitspreekt, is zijn moeder: zij noemt hem Joedjíén. Alle andere mensen doen het op z’n Frans: Eugène. Op zijn Vlaams dus, want Vlamingen spreken nog altijd meer Frans dan ze vermoeden. Voor hemzelf is het allemaal oké: Eugene Djangmah is in de tien jaar dat hij in ons land verblijft een Vlaming geworden. Of liever, een Antwerpenaar. Hij spreekt de taal op vlekkeloze wijze, zij het een beetje stiller dan de doorsnee sinjoor. Maar dat komt misschien omdat hij nog steeds beduusd is door wat hem is overkomen.

Op een herfstige vrijdagavond fietste hij naar een scoutsfuif, waar later op de avond een gevecht uitbrak. Hij had daar niets mee te maken, maar de politie kwam ter plaatse en controleerde de identiteitskaarten van de aanwezigen. Eugene had alleen een oud Ghanees paspoort bij. En dus staken ze hem, als de eerste de beste crimineel, in een cel. Het beeld van een gedwongen terugkeer naar Ghana doemde op. Maar zover kwam het niet: talloze vrienden, kennissen en sympathisanten roerden zich en dreigden met een volksopstand. Eugene kwam vrij. Nu zijn advocaat een nieuw regularisatiedossier heeft ingediend, is de kans reëel dat Eugene, zijn moeder en zijn zusje alsnog in België kunnen blijven.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven