'Wereldtournee van de liefde' afgebroken: Fleur Pierets moet afscheid nemen van haar geliefde, Julian P. Boom

, door (dvda)

vrijbeeld

25 keer zouden de Vlaamse Fleur Pierets (43) en haar Nederlandse partner Julian P. Boom (40) met elkaar trouwen, telkens in een ander land. Daarmee wilden ze de wereld tonen in hoe weinig landen holebi’s mogen trouwen. Nu zijn dat er dus 25. In de overige 170 landen kunnen twee mannen of twee vrouwen niet met elkaar huwen, hun relaties zijn er zelfs vaak strafbaar. Pierets en Boom wilden dat onrecht aanklagen, maar na het vierde huwelijk in Parijs, sloeg het noodlot toe. Dokters ontdekten een woekerende kanker en gaven Julian nog maar drie maanden te leven.

'Wij hebben zeven jaar lang intens van elkaar genoten. Dat is mijn enige troost'

Fleur Pierets en Julian P. Boom zouden over hun 25 symbolische huwelijken een video-installatie, een documentaire en een fotoboek maken, die de basis moesten vormen voor een tentoonstelling in 2019 in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York. De voorbije maanden waren ze al vier keer getrouwd – in New York, Antwerpen, Amsterdam en Parijs. De overige 21 huwelijken zouden elkaar dit jaar snel opvolgen, te beginnen in Madrid op 13 januari. Daarna zou het kunstenaarskoppel de wereld rond reizen, van Buenos Aires tot Kaapstad, van Reykjavik tot Sydney. 2018 zou voor Fleur en Julian één groot trouwfeest worden – een ‘wereldtournee van de liefde’, zoals ze het zelf graag noemden. Alle voorbereidingen waren getroffen maar toen sloeg het noodlot keihard toe: in december kreeg Julian te horen dat ze een groot aantal hersentumoren had, met uitzaaiingen in haar hele lichaam. Dokters gaven haar nog maar enkele maanden.

In plaats van hun boodschap van liefde, hoop en verdraagzaamheid uit te dragen, moeten de twee geliefden in hartverscheurende omstandigheden afscheid van elkaar nemen. ‘Ik ben in een nachtmerrie terechtgekomen,’ zegt Pierets aan de telefoon vanuit Périgueux in Zuid-Frankrijk, waar ze in het huis van haar moeder voor Julian zorgt.

Fleur Pierets «Ik heb altijd geloofd dat alles wat mij overkomt een doel en betekenis heeft, dat ik dus altijd op de juiste plaats en het juiste moment ben om als mens te groeien. Maar van deze vreselijke gebeurtenis kan ik echt helemaal niks leren. Julian en ik zijn ten prooi gevallen aan meedogenloze willekeur.»

HUMO Je maakte het nieuws enkele weken geleden zelf bekend op Facebook. ‘De vrouw van mijn leven is aan het sterven,’ schreef je. Hoe hebben jullie dat vreselijke nieuws vernomen?

Pierets «Toen we in Parijs op 7 november voor de vierde keer trouwden, was het duidelijk dat er iets mis was met Julian: we stonden op de trappen van het stadhuis en ze begon plots te duizelen. Ze wist niet wat er aan de hand was, en we hoopten allebei dat het vanzelf weer voorbij zou gaan. Maar dat gebeurde niet: de dagen daarna bleef ze moe en duizelig.

»Na ons huwelijk waren we doorgereisd naar de Dordogne, waar mijn mama woont, omdat we haar graag wilden bezoeken voor haar 70ste verjaardag. We zouden er enkele weken logeren en begin januari naar Madrid gaan, waar we op 13 januari voor de vijfde keer zouden trouwen. Maar toen we in Périgueux aankwamen, begon het steeds slechter te gaan met Julian: ze kon haar eten niet meer binnenhouden en was al een paar keer flauwgevallen. Begin december gingen we naar de dokter, en die heeft scans laten maken. Daaruit bleek dat Julian een groot aantal tumoren in haar hersenen en rond haar hart had. De kanker had zich tot in haar botten en de rest van haar lichaam uitgezaaid.

»Onze wereld stortte in. 18 maanden geleden heeft Julian borstkanker gehad en is ze geopereerd. De operatie was geslaagd, zeiden de dokters. De kanker was overwonnen, dachten we. De dokters hebben toen geen scan van haar hersenen genomen – waarom zouden ze, voor borstkanker? – anders hadden ze de tumoren in haar hoofd zeker gezien, want blijkbaar is de kanker daar al meer dan tien jaar aan het woekeren.»

Humo Hadden dokters dan nog iets kunnen doen voor Julian?

Pierets «Nee, medisch gezien had het geen verschil gemaakt – dat hebben de dokters ons verzekerd. De kanker was toen al te ver gevorderd. Julian ging sterven, dat was onafwendbaar. Het enige verschil zou geweest zijn dat we dit vreselijke verdict al anderhalf jaar geleden hadden gekend, en dat haar dood al die tijd als een zwaard van Damocles boven ons hoofd had gehangen. Wellicht zouden we al onze plannen dan opgeborgen hebben en was ons leven stilgevallen. We hebben dus geluk gehad dat we het níét wisten en dat we nog een fantastisch anderhalf jaar hebben gehad. Toen Julian van haar borstkanker genezen was, zijn we naar New York vertrokken, waar we ons trouwproject, ‘22’, hebben opgestart. We zagen haar genezing als een ideaal moment om aan een nieuw hoofdstuk in ons leven te beginnen. De voorbije 18 maanden waren fantastisch: we zijn vier keer getrouwd en we hebben ons supergelukkig gevoeld.»

HUMO Jullie waren van plan om in 2018 de wereld rond te reizen en nog 21 keer te trouwen. Een indrukwekkende onderneming.

Pierets «Ja, uiteindelijk zouden we 25 keer getrouwd zijn. Toen we met het project begonnen, waren er maar 22 landen waar holebi’s mochten trouwen – vandaar de naam ‘22’. Ondertussen zijn er nog drie landen bij gekomen: Duitsland, Malta en Australië. We hebben ervoor gekozen om de naam ‘22’ te houden, om te tonen dat er traag maar zeker meer landen zijn die het homohuwelijk invoeren.

»We gingen alle huwelijksceremonies filmen en daar een installatie en een fotoboek van maken. We hadden ook aan kunstenaars uit de landen waar we gingen trouwen – allemaal mensen die ons inspireerden, zoals Marina Abramovic, Jeff Koons, Kara Walker en Klaus Biesenbach – gevraagd of zij voor ons huwelijk in hun land een postkaart konden maken en versturen. Al die mensen hebben toegestemd, omdat ze het zo’n waardevol project vonden.

»Met de postkaarten, video’s en foto’s zouden we een tentoonstelling maken, die wellicht vanaf juni 2019 in het MoMA te zien zou zijn. New York is in 2019 gaststad van de WorldPride, dus wilden Julian en ik, als slotstuk van onze huwelijkstournee, een expo in dat museum organiseren. Daarna zouden we ook nog een documentaire maken, om naar alle grote filmfestivals te sturen. Aan dat ambitieuze project is nu dus abrupt een eind gekomen.»

smoorverliefd

HUMO Waarom was het homohuwelijk voor jullie zo belangrijk om er zoveel tijd, energie en geld in te steken? Jullie hebben zelfs jullie huis verkocht om aan jullie huwelijkstournee te kunnen beginnen.

Pierets «Julian en ik leerden elkaar zeven jaar geleden kennen en het was voor ons allebei snel duidelijk dat wij als kunstenaarskoppel iets met onze geaardheid wilden doen. We hebben een online magazine opgestart, ‘Et Alors?’, waarvoor we veel vrouwelijke en holebi-kunstenaars hebben geïnterviewd. Als ‘JF. Pierets’ hebben we met foto- en videocollages proberen uit te drukken hoe anders het dagelijkse leven is voor ons als holebikoppel dan voor heterokoppels. Eén van die dingen is het huwelijk. Voor heterokoppels is dat heel normaal, maar voor ons is het dat niet. Dat wilden we laten zien met een artistiek project. Voor ons ging het om een basismensenrecht, het recht om te trouwen met wie je graag ziet. We hoopten dat anderen zich door ons project zouden afvragen hoe het is als je niet kan trouwen met de persoon van wie je houdt.

'Ik had me nooit eerder tot vrouwen aangetrokken gevoeld, tot ik Julian op een feestje tegenkwam. Ik wist meteen: 'Dit is de vrouw van mijn leven''

»Voor de meeste hetero’s staan het homohuwelijk en de problemen waarmee holebi’s te maken krijgen ver van hun bed, maar voor ons is die discriminatie dagelijkse realiteit. In meer dan 70 landen is homoseksualiteit nog steeds strafbaar – dat gaat van boetes en stokslagen tot celstraffen en zelfs de doodstraf. Als Julian en ik op reis gingen, moesten we ons eerst informeren over de houding tegenover homoseksualiteit van het land waar we naartoe gingen. Toen we vorig jaar naar Maleisië gingen, kregen we het advies om een hotelkamer met twee aparte bedden te boeken en zeker niet hand in hand te lopen, om problemen te vermijden.

»Ik behoor tot een minderheid en het is mijn plicht om de meerderheid te informeren over het leven dat ik en andere mensen van die minderheid leiden. Julian en ik hebben het geluk dat veel mensen zich met ons kunnen identificeren. Daarom had ons project zoveel succes. Als wij twee ruige mannen in leren pakken waren geweest, hadden we veel meer weerstand opgeroepen.»

'Fleur Pierets (links): 'De voorbije 18 maanden waren fantastisch: we zijn vier keer getrouwd en we hebben ons supergelukkig gevoeld.'

HUMO Voor je Julian leerde kennen, ben je tien jaar getrouwd geweest met schrijver Jeroen Olyslaegers. Voelde je je toen ook al aangetrokken tot vrouwen?

Pierets «Nee, ik ben pas na mijn scheiding uit de kast gevallen. Ik ben heel gelukkig geweest met Jeroen, maar ons huwelijk was gewoon op. Dat beseften we allebei en we zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan. We zijn nog steeds heel goede vrienden. Jeroen en zijn vrouw Nikkie zijn nu trouwens hier in Frankrijk. Toen ze hoorden hoe slecht het met Julian ging, zijn ze direct naar hier gekomen om ons bij te staan.

»Ik had me nooit eerder tot vrouwen aangetrokken gevoeld – tot ik Julian zeven jaar geleden op een feestje in Amsterdam tegenkwam. Ik wist meteen: ‘Dit is de vrouw van mijn leven.’ Ik stond er helemaal niet bij stil dat zij een vrouw was, het voelde heel normaal aan. Ik was vanaf het eerste moment smoorverliefd op Julian, het was een echte coup de foudre. Twee weken later woonden we al samen in Amsterdam. Op de een of andere manier hadden we erg veel haast. Ik ben blij dat het zo gegaan is, want uiteindelijk hebben we maar zeven jaar samen gekregen. Misschien voelden we onbewust aan dat er niet zoveel tijd was... Wij hebben zeven jaar lang geen seconde onbenut gelaten. Dat is mijn enige troost: wij zijn altijd bij elkaar geweest en we hebben elk moment intens van elkaar genoten.»

alles verkocht

HUMO Was jij voor Julian ook de eerste vrouw op wie zij verliefd werd?

Pierets «Nee, Julian heeft altijd geweten dat ze op vrouwen viel. Ze komt uit Harlingen, een klein stadje in Friesland waar ze het enige lesbische meisje was. Op haar 17de is ze naar Amsterdam verhuisd, om weg te zijn uit dat beklemmende milieu.

»Ze heeft het nooit een probleem gevonden dat ze zich tot vrouwen aangetrokken voelde. Het enige wat ze als jong meisje wél erg vond, was dat ze later niet zou kunnen trouwen. Ze wou dat heel graag, maar het homohuwelijk bestond nog niet in Nederland. Toen ze eens tegen haar ouders zei dat ze later met haar vriendinnetje wou trouwen, antwoordden die: ‘Jij mag dat niet.’ Voor een kind is het heel heftig om te moeten horen dat iedereen mag trouwen, maar jij niet.

»Toen wij vorig jaar op 12 september in Amsterdam trouwden, was dat dan ook heel bijzonder voor Julian. Zo kon ze toch voor een stuk komaf maken met dat trauma.»

HUMO In tegenstelling tot jou ziet Julian er heel mannelijk uit. Ze heeft kort haar en op foto’s draagt ze meestal een mannenpak.

Pierets «Dat is haar stijl. Ze houdt van mannenkleren, net zoals ik van rokken en jurken houd. Maar ze is wel op en top vrouw, helemaal geen transgender, zoals sommige mensen denken. Ze vindt dat kort haar en mannenkleding gewoon beter bij haar passen.»

'Scans toonden tumoren in Julians hersenen en rond haar hart. De kanker had zich tot in haar botten uitgezaaid. Onze wereld stortte in'

HUMO Hoe moet het nu verder met jullie project?

Pierets «Twee weken geleden, toen ze nog af en toe een helder moment had, heb ik daar met Julian over gesproken. Ze was heel ongerust over mij – ze vroeg zich af wat ik ging doen zonder haar. Wij leven en werken al zeven jaar samen, 7 dagen op 7, 24 uur per dag. Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen. Julian zei: ‘Ik hoop dat je een manier vindt om ons project af te werken.’ Ik heb haar beloofd erover na te denken.

»Op dit moment zou ik niet weten hoe het verder moet met ons project. Voor een huwelijksceremonie moet je natuurlijk wel met zijn tweeën zijn... Misschien vind ik later wel iets. Ik zou een boek kunnen schrijven over alles wat ons overkomen is. Dat zou een houvast voor mij kunnen zijn als Julian er niet meer is. En uiteraard ook een eerbetoon aan haar, omdat ze het zo belangrijk vond dat het project er kwam. Dat vonden trouwens véél mensen, als je ziet hoeveel reacties we hebben gekregen.»

HUMO Ik las dat je vorige week ook door Ellen DeGeneres bent gecontacteerd. Ze wou jullie graag uitnodigen in haar tv-show om te praten over jullie huwelijkstournee.

Pierets «Ja, dat maakt het allemaal nog tragischer. Toen we in New York trouwden, is ons verhaal opgepikt door The Huffington Post. Daarna zijn we nog door veel kranten en magazines geïnterviewd en in tv-shows verschenen. Maar ‘The Ellen DeGeneres Show’ is toch nog iets anders... Vooral Julian wou zo graag ons verhaal ooit bij Ellen DeGeneres kunnen vertellen. Ik ben heel blij dat ze op de dag dat we die uitnodiging kregen nog helder genoeg was om te beseffen dat Ellen ons echt had uitgenodigd.

»Ellen heeft me enkele dagen later zelf gebeld, nadat ik had laten weten dat we niet konden komen omdat Julian op sterven lag. Ze zei: ‘Ook als je beslist om het project in je eentje af te werken, ben je nog altijd welkom in mijn show.’ Ik denk dat ik ga proberen om het project te voltooien, en daarna terug te keren naar New York om daar te gaan wonen, want daar voelden Julian en ik ons allebei geweldig thuis.»

Humo Durf je al na te denken over de toekomst?

Pierets «Toen we aan ons project begonnen, beslisten we om alles achter te laten. We woonden toen vier jaar in Spanje. We hebben ons huis en al onze spullen verkocht en we zijn beginnen te reizen, allebei met één koffer waar al onze spullen in pasten. Zo zijn we het voorbije anderhalf jaar van stad tot stad getrokken.

»Als Julian er niet meer is, denk ik dat ik op die manier verder ga leven: met één koffer, ergens op een plek waar ik op dat moment graag wil zijn. Ik heb geen eigen huis of thuis meer. Dat maakt me bang en onzeker, maar het geeft me ook een grote vrijheid. Ik heb overwogen om terug te keren naar Antwerpen, omdat de meeste van mijn vrienden daar wonen, maar dat ga ik toch niet doen – ik geloof niet dat het goed is om je te laten leiden door angst en onzekerheid en terug te keren naar een plek waarvan je denkt dat je je er veilig en comfortabel zal voelen. Waarschijnlijk ga ik in mijn eentje alle landen bezoeken waar ik met Julian ging trouwen – ik hoop dat dat wat troost kan brengen – en daarna, tijdelijk, in New York wonen.»

liefdevol afscheid

HUMO Hoe gaat het nu met Julian?

Pierets «Ze takelt zienderogen af. Ze heeft twee weken in het ziekenhuis gelegen, maar omdat de dokters daar niets meer voor haar konden doen, stelden ze voor om haar over te brengen naar een palliatieve afdeling. Daar mocht ik ’s nachts niet bij haar blijven, dus dat was uitgesloten. Ik wil 24 uur per dag bij haar zijn en zelf voor haar zorgen, dus heb ik haar naar Périgueux laten overbrengen. Ze ligt in een ziekenhuisbed in de woonkamer en slaapt heel veel. Elke dag komt een verpleegster de pijnmedicatie controleren.

»Ze heeft veel pijn. De tumoren in haar hoofd drukken op haar hersenen en alle zenuwbanen. De pijnstillers maken haar slaperig en dat vindt ze erg. Wanneer ze helder is, wil ze liever minder pijnstillers omdat ze zo lang mogelijk bewust bij mij wil zijn. Maar als we de medicatie verminderen, heeft ze heel veel pijn. Het is kiezen tussen de pest en de cholera...

»Een maand geleden gaven de dokters haar nog drie maanden. De prognose was duidelijk: de tumoren in haar hersenen zullen al haar lichaamsfuncties één voor één aantasten. Ze is sinds twee weken bijna al haar herinneringen kwijt en praten gaat steeds moeilijker. Ze kan niet meer staan en haar rechterarm kan ze nauwelijks nog gebruiken. Ook eten gaat steeds moeizamer... Die aftakeling zal alleen maar erger worden, tot ze in een coma raakt.

»Als het zo ver is, hoop ik dat de dokters haar iets zullen geven, zodat ze gewoon kan vertrekken. Ik hoop dat ze haar niet in een coma gaan proberen te houden, dat zou ik zo vreselijk triestig vinden.»

'Ik denk erover om na Julians dood in New York te gaan wonen, daar voelden we ons allebei thuis.'

HUMO Waarover praten jullie als ze heldere momenten heeft?

Pierets «Er is nog maar weinig waarover we kunnen praten, omdat ze bijna geen herinneringen meer heeft. Eigenlijk zegt ze alleen nog dat ze me graag ziet. En ik zeg haar dat ik haar ook graag zie en dat ik haar nooit zal vergeten. Dat is heel moeilijk, want ze is verdrietig en voelt zich schuldig omdat ze vindt dat ze me in de steek laat. Dus moet ik haar de hele tijd geruststellen, dat het oké is, dat ze me niet in de steek laat, dat ze zich geen zorgen hoeft te maken.

»Het ergste vind ik dat ze af en toe beseft dat haar geheugen bijna helemaal verdwenen is. Dan is ze heel verdrietig en moet ze de hele tijd huilen. Dan kan ik alleen maar denken: ‘Laat haar gewoon gaan, in plaats van haar te blijven tergen en pijnigen.’

»Ik ben blij dat Jeroen en Nikkie hier nu zijn. Julian ziet en hoort me praten, en ze weet dat Jeroen en Nikkie er zijn om mij op te vangen. Ze ziet dat er voor mij wordt gekookt en dat ik word getroost. Dat stelt haar toch een beetje gerust. We eten ook samen in de kamer bij haar. We hebben het daar zo gezellig mogelijk gemaakt, met een open haard die altijd brandt. Net zo goed lag ze nu ergens in een ziekenhuiskamer, angstig en verdrietig, wachtend op haar dood, met vreemde mensen om zich heen. Nu ligt ze in een coconnetje, bij mensen die ze kent.»

HUMO Hoe gaat het ondertussen met jou?

Pierets «Ik probeer me sterk te houden en zo goed mogelijk voor Julian te zorgen: daar ben ik de hele dag mee bezig. Ik voel me ellendig, maar ik kan moeilijk de hele tijd zitten te huilen, want dan maak ik haar alleen maar overstuur. Ik zal achteraf tijd genoeg hebben om in te storten. Ik gun mezelf geen vijf minuten rust, want ik ben bang dat als ik ga zitten, ik nooit meer recht kom.

»Ik ben zo vreselijk kwaad – op het leven, op de dood. Julian is zo lief en genereus, ze is zo’n goed mens. En dan wordt ze opeens, terwijl ze net 40 geworden is, gewoon uit dit leven weggerukt.

»Ik kan nu alleen maar denken, hoe vreselijk het ook klinkt: ‘Als het dan toch moet gebeuren, laat haar dan maar zo snel mogelijk sterven.’ Ik vind het heel erg om zoiets te moeten denken over iemand die ik zo graag zie. Maar het is zo verwarrend en slopend om iemand van wie je zoveel houdt zo te zien afzien. Het is gewoon een hel.»

HUMO Op wat hoop je nog de komende dagen en weken?

Pierets «Ik hoop dat Julian op een rustige manier kan sterven, zonder pijn, angst en ongemakken. Ik hoop dat ze vredig inslaapt, terwijl ik bij haar ben.

»Ik prijs mezelf gelukkig dat ik op een mooie, liefdevolle manier afscheid heb kunnen nemen van haar. Julian en ik hebben de voorbije weken heel veel tegen elkaar gezegd hoe graag we elkaar zien.

»Julian wil graag gecremeerd worden, en ik ben van plan om haar as mee te nemen naar New York. Toen ik dat aan haar voorstelde, vond ze het een heel goed idee. Ik ga haar as verstrooien in New York, waarschijnlijk op een paar plekken waar we ons samen heel gelukkig hebben gevoeld. Dat ga ik alleen doen, want ik vermoed dat ik na haar dood veel alleen zal willen zijn, dat gevoel heb ik nu al.

»Ik ga ook een beetje van haar as in een hangertje laten verwerken, zodat ze voor altijd bij me zal zijn.»

Twee weken geleden startte een goede vriend van Fleur en Julian een crowdfunding om de medische zorg voor Julian te financieren. Bijdragen kunnen via: www.gofundme.com/we-want-you-to-know-we-care.

Humo 4036 9 januari 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 9 januari

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven