Retour naar de hel: psychiater Aram Hasan behandelt trauma's bij gefolterde asielzoekers

, door (ab)

vrijbeeld

'Ze tonen telkens opnieuw de littekens op hun handen en hun rug, en iedere keer voelen ze die pijn'

Aram Hasan (45) kwam achttien jaar geleden als politiek vluchteling uit Syrië naar Nederland. Als jonge Koerdische mensenrechtenactivist werd hij gevangengenomen en gemarteld door het regime van Assad. Hij vluchtte met de hulp van een mensensmokkelaar weg uit zijn geboorteland. Hij ging psychiatrie studeren en behandelt getraumatiseerde vluchtelingen bij Stichting Centrum 45, een centrum voor psychotraumatische klachten. Vandaag heeft hij cliënten in Nederland, België en Duitsland die hij helpt met CoTeam, een gespecialiseerde groep hulpverleners die hij zelf heeft samengebracht. Of de berichten over de folteringen van de door België teruggestuurde Soedanese vluchtelingen kloppen, zal moeilijk te achterhalen zijn, denkt hij.

HUMO Kun je aan de manier waarop een vluchteling zijn verhaal vertelt, horen of hij dingen verzint?

Aram Hasan «Op basis van alleen maar een verhaal zeggen of iets waar is of niet, is bijna onmogelijk. Mensen die mishandeld zijn, vertellen dat niet graag na. Ze verdringen details, praten heel chaotisch, zijn bang om bepaalde dingen aan te snijden. Het is niet omdat ze de bewaker die hen sloeg niet precies kunnen beschrijven, of de plek waar ze gevangen hebben gezeten, dat het niet waar is. Volgens mij kun je alleen achterhalen of iets klopt door het ter plekke te gaan onderzoeken. Voor een psychiater is het niet zo belangrijk of iets helemaal klopt. Het kan best zijn dat iemand maar een deel heeft meegemaakt van wat hij vertelt en dat hij zijn verhaal aandikt. Maar ze hebben wel degelijk een probleem, anders komen ze niet bij ons terecht.»

HUMO Hebt u veel cliënten die door een dictatoriaal regime gevangengezet en gefolterd werden om politieke redenen?

Hasan «Ik heb veel politieke vluchtelingen in mijn praktijk gezien die hier al vóór de grote vluchtelingenstroom van 2015 gearriveerd waren. Velen van hen zijn opgesloten, bedreigd en gemarteld, en ze hebben fysieke letsels die hen elke dag aan die verschrikkelijke tijd doen terugdenken. Ik heb cliënten die tijdens elke sessie hun littekens op hun handen en hun rug tonen. Als ze erover praten, zeggen ze, voelen ze dezelfde pijn als toen ze mishandeld werden. Ze herbeleven het in de gesprekskamer, voor mijn ogen.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan