Uit de platenkast van Mauro: 'Progressive Pickin'' van Chet Atkins

, door (mauro)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

De woorden ‘beheerst’ en ‘gitaarheld’ worden zelden met elkaar in verband gebracht. Chet Atkins was iemand die zonder twijfel aan beide omschrijvingen voldeed. Een sterartiest uit een ander tijdperk. Een deftige vakman, die niettemin iedereen in zijn genre volledig naar huis speelde. Dat genre zou in de eerste plaats country-and-western moeten voorstellen, maar zoals dat doorgaans bij echte grootheden gaat, oversteeg Atkins het moeiteloos.

Weliswaar met het soort van schijnbaar gemak waarmee enkel een topvirtuoos het kan doen overkomen. Bij een zoveelste kordate opruiming van mijn platenkast bleek ik niet dadelijk afstand te kunnen doen van ‘Progressive Pickin’’, een album van Chet Atkins uit 1964. Ik kan me best voorstellen dat sommige mensen deze muziek zouden wegzetten als easy listening. Wel, ze doen maar.

Opener ‘Gravy Waltz’ klinkt voor mij meer als de soundtrack van een Amerikaanse Jacques Tati-film: de mythische, want nooit uitgebrachte prent ‘Mon Oncle En Amerique’. Ach, je kan maar dromen. Of neem ‘Satan’s Doll’, een speels stukje jazz noir waarvan je op voorhand gewoon weet dat die titel niet zal teleurstellen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan