Het slotwoord van Marieke Vervoort: 'Ik leef toe naar dat moment van euthanasie. Maar die datum kiezen, dat is de hel'

, door (hvt)

marieke vervoort 1200
© Marco Mertens

'Samen met vrienden een paar flessen cava soldaat maken, terwijl ik tegen iemand aanleun en kan knuffelen. Zolang dat nog kan...'

We spreken Marieke in het UZ Brussel. Een ambulance heeft haar vanuit het ziekenhuis van Diest naar hier gebracht. Morgen zal ze een pijntherapie ondergaan. Tot die tijd moet het pijnmonster in bedwang gehouden worden met een onophoudelijke stroom van morfine en valium.

Marieke Vervoort «Om de vier uur krijg ik een vers zakje morfine, anders plak ik tegen het plafond van de pijn. Daarnet in de ambulance ben ik twee keer flauwgevallen: de dosis van vanochtend was uitgewerkt, terwijl we nog in de file stonden. De ambulanciers hebben de sirene aangezet en zijn langs het stilstaande verkeer tot hier gevlamd.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan