De comeback van MGMT. 'Dit is geen comeback. Dat is zó frustrerend'

, door (jmi)

vrijbeeld

'Wij twijfelen veel te hard aan onszelf: de meeste demo's op mijn computer hebben het woord 'bullshit' in de titel'

Toen ‘Time to Pretend’ tijdens de zomer van 2008 in elk studentenkot en op elke radiozender weerklonk, leek het alsof MGMT een anthem voor de nieuwste generatie had geschreven. ‘Let’s make some music, make some money, find some models for wives’, zong het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden, gevolgd door: ‘Yeah it’s overwhelming, but what else can we do? Get jobs in offices and wake up for the morning commute?’ Dankzij het succes van ‘Time to Pretend’ en de al even catchy singles ‘Electric Feel’ en ‘Kids’ werd ‘Oracular Spectacular’, de debuutplaat van MGMT die al in 2007 was uitgebracht, een bestseller en groeiden Goldwasser en VanWyngarden uit tot sterren.

Er was maar één probleem: de jongens van MGMT dreven eerder de spot met het rocksterrenleven dan dat ze het zelf nastreefden, en Goldwasser en VanWyngarden hadden geen zin om daarna te doen wat van hen werd verwacht, namelijk hetzelfde soort platen uitbrengen. Integendeel, ‘Congratulations’ (2010) en zeker ‘MGMT’ (2013) stonden vol ontoegankelijke en experimentele psychedelische poprock waarmee ze de fans, de critici en ook het platenlabel van zich vervreemdden, en zo verdween de band langzaamaan van het voorplan.

Met hun vierde plaat ‘Little Dark Age’ knoopte het duo weer aan met de catchy pop van de beginjaren, en ook met het succes. Al mogen we nog niet van een comeback spreken, vertelt Goldwasser enkele uren voor het optreden in Ancienne Belgique, waar MGMT de nieuwe plaat komt voorstellen aan het Belgische publiek.

HUMO Hier en daar las ik al dat ‘Little Dark Age’ wordt omschreven als een comebackplaat waarop jullie teruggrijpen naar de hoogdagen van MGMT. Hoe voelen jullie je daarbij?

BEN GOLDWASSER (zanger en toetsenist) «Dat is zo frustrerend! Ten eerste zijn we nooit weggeweest, want we zijn tien jaar lang ons eigen ding blijven doen. En ten tweede is ‘Little Dark Age’ niet toegankelijker omdat we wanhopig naar onze succesjaren wilden terugkeren. We waren gewoon gelukkiger toen we de songs schreven. ‘Oracular Spectacular’ en ‘Congratulations’ zijn escapistische fantasieplaten, terwijl we op onze vorige plaat ‘MGMT’ al onze zorgen en onzekerheden in het schrijfproces hebben toegelaten. ‘Little Dark Age’ is een combinatie van de twee: donker én licht. Of de plaat verkoopt of door critici goed wordt ontvangen, kan me eerlijk gezegd weinig schelen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven