Veerle Eyckermans, actrice en slachtoffer van moordenaar Renaud Hardy. 'Ik dacht maar één ding: ik moet hier weg, ik wil niet dood'

, door (dvda)

'Ik dacht maar één ding: ik moet hier weg, ik wil niet dood'

Veerle Eyckermans (55) werd op zaterdag 14 februari 2015 bij haar huis in Hofstade aangevallen. Wat zich toen heeft afgespeeld, kan ze zich nog glashelder voor de geest halen.

Veerle Eyckermans «Ik kwam die avond rond tien uur thuis, nadat ik mijn dochter, die toen 11 jaar was, naar haar papa in Antwerpen had gebracht. Op weg naar huis was ik nog frieten gaan halen, die ik in mijn auto had opgegeten. Toen ik thuiskwam, liep ik langs het tuinpad naar de voordeur. Het was donker en ik had nog maar een paar stappen gezet, toen ik opeens links van mij, verscholen achter een boom, het silhouet zag opduiken van een man met een muts die zijn beide handen hoog in de lucht hield. Een fractie van een seconde later voelde ik een vreselijke mokerslag op mijn hoofd, net boven mijn rechterwenkbrauw. Ik had eerst niet door wat er gebeurde. Het was alsof die duistere figuur met een voorhamer op mijn hoofd had geslagen, zo hard was die klap. Achteraf bleek het niet om een voorhamer, maar om de steel van een pikhouweel te gaan. Meteen na die klap dacht ik: ‘Nu ben ik dood.’ Toen ik mijn handen in de richting van mijn hoofd zag bewegen, besefte ik dat ik nog leefde, en ben ik me beginnen te verweren.

»Na die eerste slag sloeg hij op mijn handen, die ik voor mijn hoofd had gebracht. En nóg eens, op mijn armen, op mijn bovenlichaam… Hij bleef maar slaan, met grote kracht, tot ik op de grond viel. Daar ben ik onder de laaghangende takken van een aantal sparren gekropen, terwijl hij maar bleef slaan. Hij is vervolgens keihard aan mijn voeten beginnen te trekken, maar ik kon me vastklampen aan een boomstam – ik begrijp nog altijd niet waar ik de kracht vandaan haalde. Ik vermoed dat mijn instinct het op dat moment van me had overgenomen. Ik voelde ook weinig pijn. De adrenaline raasde door mijn lijf, en ik dacht maar aan één ding: ‘Ik moet hier weg, ik wil niet dood!’

»Vanaf de eerste slag op mijn hoofd ben ik keihard beginnen te roepen. Eerst een oorverdovend ‘Nééééé!’ En daarna: ‘Alain!’ Dat was mijn buurman. Ik ben blijven roepen terwijl ik tussen de bomen op de grond lag en hij aan mijn benen stond te trekken. Het heeft zeker tien minuten geduurd, misschien wel een kwartier. Toen heeft een andere buurman, Bart, mij gehoord en is hij samen met zijn zonen komen kijken. Pas toen is mijn aanvaller weggevlucht. Bart heeft hem nog zien weglopen door mijn tuin, de duisternis in. Hij heeft direct de politie en een ambulance gebeld, en daarna heeft hij mij proberen te kalmeren. Ik lag hevig te schokken en te beven, terwijl de adrenaline uit mijn lijf wegebde. Ik was in shock.

»Het eerste wat ik tegen Bart zei, was: ‘Ik kan hier nooit meer komen.’ Achteraf heeft Bart me verteld dat ik dat misschien wel dertig keer heb gezegd. Het huis waar ik samen met Io, mijn dochter, woonde, was onze veilige haven. Ik had het jarenlang met veel liefde en energie verbouwd, en wij woonden er zo graag. En opeens was dat van het ene moment op het andere weg. Ik wist: ‘Het is voorbij. Wat we hadden, komt nooit meer terug.’ Dát vond ik veel erger dan de verwondingen die ik had opgelopen.

»In het ziekenhuis hebben ze mij onderzocht en de wonde aan mijn hoofd gehecht. Ik had een wonde van zeker 10 centimeter op mijn voorhoofd, tot op het bot. De chirurg die die heeft gehecht, heeft er twee uur aan gewerkt. Hij moest de huid laag na laag hechten, legde hij me uit. Ik kreeg vijftien hechtingen, maar daar zie je niet veel meer van. Daar ben ik die dokter nog altijd zéér dankbaar voor.»

HUMO Had u een idee wie u had aangevallen, en waarom?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan