'So You Think You Can Dance': Meysam Noori

Dansen is voor hem geen kunstje, dat zie je zo, hij wil er iets in kwijt: verhalen, gevoelens, een surplus aan energie. Twee afleveringen geleden kregen we een flard van zijn levensverhaal mee, iets wat misschien wel iets vertelde over het vuur in zijn lenden: 'Mijn vader en mijn broer zijn in Afghanistan vermoord toen ik acht was.'

"'Ik ben geboren toen ik landde op Schiphol'"

Enkele quotes van Meysam Noori

• «Dansen is álles voor mij. Eten, drinken, lopen, slapen, denken - heel mijn leven draait rond dansen. Als ik muziek hoor en ik doe mijn ogen dicht, dan zie ik dans: een salto, een sprong, een gestrekt been... En dan begin ik ook te bewegen, maakt niet uit waar ik ben - desnoods aan de bushalte.»

• «Op mijn achtste zijn mijn vader en mijn oudere broer in Afghanistan vermoord door de Taliban. Met mijn moeder zijn we toen naar Nederland gekomen: ik, mijn broertje en mijn zusje. Een gezin zonder man. Die man, dat moest ik worden. Ik weet nog goed, het was de eerste dag in ons nieuwe huis in Amsterdam. Mijn zusje zei: 'Ik heb honger.' We gingen naar buiten, de deur uit naar rechts. Tweehonderd meter verder zagen we een Turkse winkel. Daar hebben we eieren gekocht. Toen we de winkel uit liepen, zei mijn moeder: 'Ik weet niet meer waar ons huis is.' Mijn moeder in paniek, mijn zusje begon te huilen. Maar ik wist het wél. En toen heb ik beslist, daar, voor die Turkse winkel: 'Vanaf nu moet ik de man zijn.' 'Volg me,' zei ik. Ik liep voorop, en samen zijn we naar huis gegaan. En ik ben voorop blijven lopen.»

• «Ik had géén herinneringen aan Afghanistan. Geen beelden, geen verhalen, geen dromen: niks. Nog altijd niet. Mijn eerste herinnering is dat ik met mijn moeder op Schiphol sta en dat de politie ons meeneemt. Mijn broertje huilt, ik bang, mijn moeder zenuwachtig - ze dachten dat ze ons had gekidnapt. Dáár is mijn leven begonnen, dáár ben ik geboren. Op Schiphol.»

• «Ik ben trots op mijn Afghaanse roots, ik verberg ze ook niet, maar het is op dit moment eenvoudiger voor mij om me gewoon Nederlander te voelen.»

• «Rond mijn twintigste ben ik met studeren gestopt en heb ik alles op de dans gezet. Mijn moeder was tegen. Ze wilde dat ik mijn opleiding afmaakte: ik moest iets worden, en dat kon niet als danser, vond ze. Met 'So You Think' wou ik bewijzen dat ze ongelijk had. Ik wilde dat ze trots op me was. Ze móést trots op me zijn.»

Het volledige interview leest u in Humo 3712 van dinsdag 3712.