Jonge Leeuwen: acteur Matteo Simoni (24)

© marco mertens

Al acht jaar zoeft hij van rollen in '16+' naar het conservatorium in Antwerpen, van hitsige reporter in 'Honderd hete vragen' op 2BE naar het bejubelde jonge theatergezelschap FC Bergman. Het moet een genetische kwestie zijn, want zijn vader Vittorio Simoni, de gerenommeerde Hasseltse architect die onder meer de eetgelegenheid in het MAS tekende, wervelt nu opeens ook als jurylid door 'Mijn restaurant!'.

"Ik wil alles een keer geprobeerd hebben. Zelfs presenteren in mijn onderbroek, vanuit een parenclub"

In een gesprek met Matteo, merk ik al nog voor ik een vraag heb gesteld, zit er in ieder geval niks anders op dan je te laten meesleuren door zijn ongeleide maar ontwapenende gedachten, verlangens en plannen, door het plezier dat hij beleeft - nu ook weer in zijn rol van stalker in 'Rang 1' - en door het dolle geluk dat hij bijna uitschreeuwt nu hij weet dat hij 'm heeft, de rol die hij zo graag wou spelen: die van Rocco Granata.

Enkele quotes

• «Ik kan niet alleen zijn. En omdat ik dat niet kan, zal ik overal altijd meteen mensen aanspreken. Ik ben heel erg sociaal, een beetje oversociaal eigenlijk. Heel handtastelijk ook, ik raak mensen meteen aan als ik met ze babbel. In Australië ben ik in een hostel aangekomen, en de volgende dag ben ik meteen met de baas van dat hostel gaan surfen. Zo hop ik van het ene contact naar het andere. Dan kom je wel ergens.»

• «Ik was net naar Antwerpen verhuisd. Ik ging voor het eerst dit café binnen, zag haar en was meteen stapelverliefd. Ik heb dan uitgezocht wanneer ze werkte, en dan ging ik hier zo vaak mogelijk zitten. Dan nodigde ik zoveel mogelijk vrienden uit, zodat het altijd plezant was om mij heen. En toen P-magazine me tijdens een interview vroeg wie er volgens mij niet zou misstaan op hun cover, zei ik: 'De mooie serveerster van Dansing Chocola.' De volgende zaterdag heb ik dat boekske met mijn telefoonnummer op de toog gelegd en ben ik voor één keer niet gaan zitten maar naar huis gegaan, in de hoop dat ze me een berichtje zou sturen. En dat heeft ze gedaan.»

• «Je moet weten: acht jaar geleden is mijn broer gestorven. Vreemd genoeg heeft dat me een soort kracht gegeven om alles gewoon te proberen. Voor hem. Omdat hij het niet meer kan. Als kind had hij al epilepsie, en op zijn drieëntwintigste is dat ineens teruggekomen, maar dan in een vorm die men status epilepticus noemt: hij kreeg constant aanvallen. Medicatie hielp niet. Die aanvallen zijn ontzettend schadelijk voor de hersenen, en om de schade te beperken hebben ze hem toen met slaappillen in een kunstmatige coma gebracht. Om de paar weken probeerden ze met die pillen te stoppen, maar elke keer zagen ze op de scan dat zijn hersenen meteen weer epilepsie vertoonden, en dan gaven ze hem weer pillen bij. Tot de dag dat ze definitief met de pillen stopten en zijn hersenen rustig bleven. Maar toen werd hij ook niet meer wakker. Hij deed zijn ogen wel open, en die volgden je wel, maar hij keek door je heen.»

• «Verdriet, wat is dat? Gemis, wat is dat? Ik heb Rafaël gekend tot ik zestien was; hij is nu al acht jaar uit mijn leven. En ik mis hem, ja, in de zin van: ik wou dat hij kon zien waar ik mee bezig ben, en ik vraag me af wat hij daarvan zou vinden, en ik zou ook graag willen weten wat hij nu zou doen.»