Een hondenleven: dakloze viervoeters en hun baasje in Brussel

De handvol daklozen die ze in de containers aantreffen, doet hen al snel terugkeren naar hun veilige bureau. John Smets van de Stichting Prins Laurent had die argwaan wel verwacht: 'Iedereen reageert enthousiast op het project, zolang de containers maar niet voor hún deur komen te staan.' En toch staan ze hier. Tot midden februari zullen ze elke nacht een slaapplek bieden aan enkele uitverkoren daklozen en hun honden, want mens en dier samen zijn niet welkom in de opvang van de stad. Dit is de oplossing: een soort Big Brother-huis, maar dan zonder camera's en met een serieuze voorraad hondenbrokken in de keuken.

"Dat is toch geen hond. Dat is een vriend."

Enkele quotes

• John «Ons doel bij de Stichting Prins Laurent is iedereen de kans te geven een huisdier te houden door gratis medische zorg aan te bieden. We zijn ervan overtuigd dat dieren het welzijn van de mens verhogen, omdat ze veel leed opvangen. Ik zeg altijd: je kan tegen een hond alles zeggen. Of hij het ook begrijpt, dat is iets anders (lacht). Voor daklozen en hun honden geldt dat dubbel en dik, maar zij vielen aanvankelijk uit de boot bij ons. Vanwege de paperassen: om je in te schrijven moet je een kopie van je identiteitskaart, een bewijs van inkomsten en een bewijs van gezinssamenstelling indienen. Dat hebben daklozen niet. Bovendien zijn ze vaak allergisch voor papierwerk. Om dat euvel te verhelpen hebben we de toegangsprocedure al vereenvoudigd: nu volstaat het om doorverwezen te worden door een officiële instelling. Met dit project hopen we nu nog meer daklozen te kunnen bereiken en wat meer naamsbekendheid te verwerven. We zijn tenslotte totaal afhankelijk van sponsors - subsidies krijgen we niet.»

• Vandaag is enkel nog maar de voorhoede aanwezig. De rest zal volgen zodra de elektriciteitsaansluiting in orde is - water is er al wel. Eerst botsen we op Alain: een rustige tiep die na elke zin twee verbazend witte rijen tanden bloot lacht. Hij leeft al vijf jaar op straat, waarvan de voorbije 18 maanden met zijn hond Tchena, een middelgroot beest met een blinkende, roodbruine vacht. Niet zonder trots toont Alain ons zijn woonkwartier: 'In de eerste dubbele container slapen we, in de tweede heb je eerst het sanitair - pas op, de vloer is nog nat, we hebben net gedoucht. En dit hier is onze kantine.'

  HUMO Lijdt Tchena onder het leven op straat?

  Alain «Waarom zou ze? Ze wordt goed verzorgd. Een hond kost echt niet veel: voor 10 euro per maand kan je hem perfect te eten geven. Tchena eet zelfs beter dan ik. Dat moet ook, want ik kan mijn plan wel trekken, zij niet. Op straat loop ik altijd met een grote rugzak rond. Daar zitten haar hondenbrokken in - een zak van een kilo of 5. Dat wéégt, geloof me. Die brokken vermeng ik dan met een blik Pedigree Pal, zodat Tchena alle vitamines binnenkrijgt die ze nodig heeft.

  »Als ze ziek is, dan ga ik met haar naar het dispensarium van de Stichting. Dat kost me maar 10 euro lidgeld per jaar. Ik ga zelfs om het half jaar met haar naar de hondenkapper. Dan ben ik wel 30 euro kwijt, maar ik heb het ervoor over. Ik kan haar toch maar moeilijk laten rondlopen met luizen of andere beestjes in haar vacht? Ik koop ook medicatie tegen vlooien en teken: 33 euro voor een doosje met drie behandelingen. Da's veel geld en John zegt dat zo'n behandeling niet eens nodig is, maar ik doe het toch.» 

• HUMO Midden februari is het gedaan met deze tijdelijke thuis.

  John «In het begin heb ik ook zitten te denken: 'Sponsoren we met de Stichting niet beter een permanent huis, iets waar ze het jaar rond terecht kunnen?' Dat bleek organisatorisch ondoenbaar, maar het zou ook niks voor die mannen zijn. Het blijven bohemiens, hè. Zodra de lente eraan komt, willen ze onder de sterren slapen.»