De vrouw van de plaat van het jaar: PJ Harvey

Dat heeft niet alleen de muziekredactie bij Humo beslist: als u onze mening, onwrikbaar als een axioma, niet volgt, weet dan dat ook het kruim van de internationale (Lees: Britse) muziekpers (Lees: Uncut, Mojo, NME) de frêle chanteuse op het hoogste schavotje heeft gehesen.

"Ik hou er rekening mee dat het de volgende tien jaar niet meer zo goed wordt."

Ook Dimitri Verhulst sluit in het rijtje aan, en wel hierom: 'Omdat er eindelijk weer een artiest een bek durft open te trekken, iets anders heeft te zeggen dan 'ik zie u geren, wilt gij met mij een vogelke doen', iemand die ook niet in haar mottige P-magazinebadpak rond een paal hoeft te draaien om haar plaat gesleten te krijgen, en die een steengoede muzikale vorm heeft gevonden om datgene wat ze te zeggen, te roepen en te spuwen heeft, in te gieten. Een themaplaat, zo zou men kunnen zeggen, al heb ik gedurende de vulling van mijn platenkast een vieze schrik te pakken gekregen van dat woord. Maar toch, een plaat met een duidelijke ruggengraat, tegen de oorlog, tegen de arrogantie die een natie, en niet alleen Engeland natuurlijk, zich durft toe te eigenen. PJ maakt waarachtige rock en heeft met 'Let England Shake' een album afgeleverd dat op de werelderfgoedlijst hoort te staan.'

- Beter hadden wij het niet kunnen zeggen. Proficiat, Polly!

PJ Harvey «Dankjewel, ook aan meneer Verhulst. 't Is een wonderlijk jaar geweest, echt verbazingwekkend. Als ik aan iets nieuws bezig ben, volg ik de richting die het werkstuk me uitstuurt: ik had er dus geen idee van hoe het album zou onthaald worden, zelfs niet toen het al klaar was. Ik wist alleen dat ik er zelf heel tevreden over was.

 »Ik wist ook dat ik gedaan had wat ik mij had voorgenomen. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar het is niet altijd het geval: als ik een plaat opneem, gebeurt het vaak dat ik een richting insla en vervolgens wordt omgeleid, tot ik op een punt uitkom waar ik niet echt wou zijn. Dit keer ben ik precies op de juiste plek uitgekomen.»

- Je hebt als eerste artieste voor de tweede keer de prestigieuze Mercury Prize voor de beste Britse plaat gekregen. De eerste keer was voor 'Stories From the City, Stories From the Sea' uit 2001, nochtans niet meteen je favoriete album. Hoe betekent die erkenning voor jou?

Harvey «Voor mij is het belangrijkste precies datgene te creëren wat ik voor ogen heb als ik aan een project begin. En ik kan zelf vrij goed inschatten of ik daarin gelukt ben of niet.

 »Het overkomt me niet zo vaak dat ik een plaat maak als 'Let England Shake', waarvan ik weet dat ik echt niet beter kon. Het is zelfs zeldzaam: 'White Chalk' is het enige ander voorbeeld dat ik je zo meteen kan geven. Voor mij is het daarom alleen al een heel succesvol album, en als de verkoopcijfers mij tegenspreken, dan is dat maar zo.»