Seppe Smits (20), wereldkampioen snowboarden

We komen ze niet elke dag tegen, maar dit is er dus één: een snowboarder van wereldklasse. In zijn ogen gloeit de jetlag. 'Ik ben net terug van Breckenridge, Colorado. Daarvoor had ik een wedstrijd in Beijing. En gisteren moest ik een feestje met mijn broer en mijn maten afwerken.' Voorwaar: een hard leven.

"Als mijn knieën kapot zijn, zal ik tenminste gelééfd hebben."

Als u niet in het snowboardwereldje zit, zal de naam Seppe Smits u niet bijster veel zeggen, maar daar komt ongetwijfeld verandering in. De jongeman werd vorige winter in Spanje wereldkampioen in de slopestyle-discipline, en hij pakte ook zilver op de big air, een soort schansspringen voor coole kerels. Volgende grote afspraak: het WK in Canada in 2013, en daarna: de Olympische Spelen in Sotsji in 2014. Smits heeft nu al zijn zinnen gezet op een olympische medaille: 'Dat zou supercool zijn. En als het een beetje meezit, moet het snowboarden tegen dan echt een publiekssport geworden zijn.'

• «Als ik klaarsta om in te droppen en er staat twintigduizend man me toe te juichen, dan spuit de adrenaline door mijn lijf. Dat is waarschijnlijk wat een rockster vlak voor een concert voelt. Dan wil je de mensen waar geven voor hun geld. Maar je blijft een sportman die zich moet concentreren. Zodra ik vertrek, hoor ik niks meer tot ik opnieuw de grond raak. Dan knalt het lawaai in mijn oren — fijn gevoel, hoor!»

• «Slopestyle lijkt wel wat op kunstschaatsen, maar wij hebben véél meer tricks achter de hand. Een kunstschaatser moet proberen zoveel mogelijk te roteren, maar bij slopestyle kun je in vier richtingen roteren, afhankelijk van je voorkeursvoet voor of achteraan op de plank, en of je met je gezicht of je rug naar de landing gericht staat.»

• «In het snowboarden ben ik al een wereldster, maar dat is een klein wereldje. In België zullen niet veel mensen weten wie ik ben als je mijn naam zegt — om van Amerika nog maar te zwijgen. Maar de sport wordt populairder, ook bij het grote publiek. Op de Winterspelen in Vancouver in 2010 was de finale van de halfpipe het tweede meest bekeken event, na de ijshockeyfinale tussen Canada en de Verenigde Staten.»

• «Als mijn knieën later kapot zijn, dan komt dat omdat ik heb gedaan wat ik het allerliefste deed. Kapotte knieën overhouden aan een ongeval dat niets met snowboarden te maken heeft — een val van de trap of zo — dat zou pas frustrerend zijn. Ik zal mezelf niets kunnen verwijten: ik zal gelééfd hebben. En dan zal ik mijn snowboardkennis en ervaring doorgeven aan de jonge generatie.»

Meer over Seppe Smits en de Lama's op de Life of Lama's-blog