Moord in de wasplaats: drie zonen op de koffie bij hun overleden moeder

© thomas legrève

Moordenaar Serge Torcal werd vorige maand door het assisenhof tot levenslang veroordeeld. Het slachtoffer had drie zoons, die sinds de dood van hun moeder elke zondag terugkeren naar de plek waar ze werd vermoord: haar appartementje in Waterschei. 'Hier komen we elke week samen om koffie te drinken. Zondag na zondag, wat er ook gebeurt. We hebben het onlangs geteld: met Kerstmis was het de 174ste keer.'

"Soms denk ik dat onze ma hier nog altijd in de zetel zit."

Humo keerde met de broers Marc en André Orye mee terug naar de plek waar hun moeder op een gruwelijke manier werd vermoord. Daniel, de middelste broer, was liever niet bij het gesprek.

Als we binnenkomen is André (52), de jongste van de drie broers, een lampje in het plafond aan het herstellen. Niets is hier veranderd sinds de dood van Virginie Billen, nu 3,5 jaar geleden. De buffetkast met het servies staat er nog, de barokke zetels die een beetje doorzakken, de armstoel aan het venster waar Virginie zo aan gehecht was. 'Daar zal nooit iemand gaan zitten,' vertelt Marc (58), de oudste van de drie broers. 'Die was van onze ma. Daar zat ze altijd naar buiten te kijken. Soms denk ik dat ze er nog altijd zit.'

Het is kraaknet in het appartement — het lijkt wel alsof hier iemand woont: brandende kaarsjes op tafel, een vaas met rode roosjes naast de televisie, sigarettenrook en de geur van koffie. Naast de zetel van 'onze ma' staat een kerstboompje — of toch iets moderns met kerstballen. 'Dat heb ik daar gezet omdat ze zo van Kerstmis hield,' zegt Marc.

Marc Orije «Mijn moeder zat altijd in die zetel voor het raam, ook die ochtend toen die (aarzelt)... paljas van hiernaast heeft toegeslagen.

»Onze moeder was een heel sociale vrouw, altijd stond ze klaar om iemand te helpen. Een uur voor ze werd vermoord, zag ze buurman Victor staan sukkelen in de berm. Hij probeerde met een schaartje de distels langs het fietspad te snoeien. Ze was naar hem toegegaan met de haagschaar die ze nog van onze pa had liggen: 'Hiermee zal het beter gaan. Breng ze maar terug als je gedaan hebt.' En terwijl hij met de snoeischaar bezig was, is het gebeurd.»

André «Het is dankzij die buurman, een gepensioneerde politieman, dat de zaak zo snel is opgelost. Hij had tijdens het snoeien in zijn ooghoek iemand zien passeren met een bosje bloemen en bij mijn moeder zien binnengaan. Toen Victor klaar was, belde hij bij mijn moeder aan, maar er kwam geen reactie. Vreemd, vond hij, want hij had toch iemand zien binnengaan? Hij belde nog vijf, zes keer, en plots ging de garagepoort open en verscheen het hoofd van die Torcal achter een kier. 'Nu niet! Nu niet!' riep hij, en hij gooide de deur weer dicht. De buurman was helemaal verbouwereerd en vertrouwde het niet. Even later zag hij Torcal van achter uit de tuin komen – hij zat van onder tot boven onder het bloed. 'Bel de politie,' zei hij. 'Ik heb ze vermoord.' Daarna begon hij te sakkeren omdat hij zijn sigaret niet gerold kreeg.»