Slaapkamerproducers in Vlaanderen

Nee, ze zijn gemaakt in slaapkamers waar het ruikt naar zweetsokken, beslapen beddengoed en moeders schoonmaakproducten. Een computer met de juiste software, goeie speakers en dito oren: meer hebben jonge producers tegenwoordig niet nodig. Vooral in de dance en elektronica, het huisvlijtgenre bij uitstek. Het gros van hun nummers belandt op SoundCloud, BandCamp of andere sharingsites, waar ze hooguit een paar tientallen keren beluisterd worden door vrienden en sympathisanten, om vervolgens definitief in de vergetelheid te sukkelen. Soms wordt er één opgepikt door één of ander buitenlands platenlabel - dat niet zelden óók vanuit een slaapkamer gerund wordt - en schiet een sluimerende slaapkamercarrière halsoverkop uit de startblokken. Humo bezoekt de nieuwe lichting jonge elektronicaturken.

"'t Is heel gemakkelijk: je klikt met je muis op een knopje en er komt geluid uit"

Enkele quotes

• Locked Groove: 'Van moetens'

  Een winderige cul-de-sac in Klein-Willebroek, een pittoreske wijk die enigszins verloren ligt tussen een industrieterrein en het nabijgelegen dorp Willebroek. Een donkere jongenskamer in één van het dozijn identieke huizen is de uitvalsbasis van elektronicaproducer Tim Van de Meutter (23).

  Tim Van de Meutter «Ik ben een jaar of vijf geleden zelf tracks beginnen producen, gewoon hier op mijn kamer. Met Ableton, want dat was de eerste gekraakte software die ik op het internet had teruggevonden. Het ging bijna vanzelf: ik samplede stukjes van bestaande nummers van YouTube en bouwde daar zelf tracks mee. Of ik sloot mijn synthesizertje met een kabeltje aan op mijn computer, laadde een paar geluidjes in en ging daarmee aan de slag. Als ik dat nu terughoor, denk ik: 'Oei.' (lacht) Maar je moet érgens beginnen, hè.

  »Niet lang daarna ben ik onder de naam Subreachers dubstep beginnen te maken met mijn maat Matthias (Hoogewijs, red.): heel zweverige, maar toch donkere tracks.

  Tegenwoordig worden alle oneffenheden gladgepolijst, alle mankementen vakkundig gecamoufleerd met één of ander computerprogramma - ook in de rockmuziek trouwens. Technologie stuurt de mens, terwijl het net omgekeerd zou moeten gaan, toch?

  »Ik zeg niet dat ik mijn instrument - toegegeven: ook een computerprogramma - perfect ken, maar ik probeer wél altijd het onderste uit de kan te halen. Het enige dat je nodig hebt is tijd. Véél tijd. Alleen zo kan je boven de massa uitstijgen. Want dat is nog een nadeel van deze tijd: er zijn zoveel mensen die om aandacht schreeuwen, de ene al luider dan de andere.»

  Dankzij het internet kunnen jonge artiesten hun waren helemaal zélf aan de man brengen, of zich laten inlijven bij platenlabels met enige portee. Maar de labels worden overspoeld door producers die allemaal vinden dat ze the next big thing zijn, dus het kan geen kwaad om een beetje te netwerken.

• Transistorcake: 'Sparen, sparen, sparen'

  De lichte zolderslaapkamer in downtown Herentals waar Orson Wouters (18) alias Transistorcake aan zijn nummers werkt, is bezaaid met instrumenten en muziekmateriaal. Een elektrische en een akoestische gitaar, een paar oude bandopnemers, vier analoge synthesizers, een paar meters audiokabel en een computerscherm dat wordt geflankeerd door professionele studiospeakers.

  HUMO Op je SoundCloud staan drie van je eigen nummers, maar ook een stel remixes, onder anderen van Muse en Michael Jackson. Vind je 't makkelijker om andermans werk onder handen te nemen dan om eigen tracks te schrijven?

  WOUTERS «Ik heb inspiratie genoeg voor eigen nummers, maar ik werk ze zelden helemaal af. Waarschijnlijk omdat ik niet té snel content wil zijn. Soms maak ik nummers in een paar dagen af, soms ben ik na een paar uur de draad kwijt. Dan laat ik ze een paar maanden sudderen voor ik ze weer eens aanklik. En wie weet lukt het dan wel. »De track waar ik echt het meest tevreden over ben, afgezien van 'Endorphin', is 'One of a Kind' (op zijn SoundCloud staat een fragment, red.). Dat nummer probeer ik nu naar geïnteresseerde labels te sturen. Ik krijg wel een beetje ruggensteun van Soulwax en Ego Troopers en zo, maar het is moeilijk om ergens een voet tussen de deur te krijgen. Muziek maken is makkelijker geworden dan vroeger - je hebt geen groot budget nodig omdat je geen studio moet boeken, en dankzij het internet raak je makkelijk tot buiten de grenzen van je eigen stad - maar het blijft hondsmoeilijk om er uit te springen.»

  HUMO Heb je al een aanvalsplan voor de komende maanden en jaren?

  WOUTERS «Absoluut niet. Ik weet ook wel dat je een netwerk moet opbouwen. Als ik een nummer naar zo'n label opstuur, is de kans groot dat het ergens onderaan een grote stapel belandt. Als pakweg David Dewaele zegt: 'Luister hier eens naar', dan zullen ze misschien wél wat meer moeite doen. Maar daar heb ik allemaal nog niet zo goed over nagedacht. Ik wil eerst nog een paar goeie tracks maken, en dan zien we wel verder.»