Leven met het frontaalsyndroom: Johan Museeuw

humo-archief Maandag 16 januari 2012 - 05u42, door (tp)

Op 13 augustus 2000 werd Johan Museeuw zijn Harley Davidson aangereden door een autobestuurder. Hij werd geradbraakt van het asfalt geraapt, bleef enkele weken in kritieke toestand, vocht terug, en presenteerde ten slotte een nieuwe Johan Museeuw aan de wereld.  De dokters hadden het zien aankomen, schoven hem zelfs medicatie toe.
 

museeuw

De diagnose is nooit officieel gesteld - 'of ik ben het vergeten' - maar het verhaal van Johan Museeuw doet sterk denken aan de frontaalpatiënten die u in de vorige twee Humo's hebt leren kennen. Voor de eerste ('en de laatste') keer legt de ex-wielrenner zijn ziel bloot.

'Ik was een halve zot geworden.'
  • Johan Museeuw «Van de eerste dagen na het ongeval herinner ik me vrijwel niets. Het eerste beeld dat ik heb opgeslagen: een verpleegster die mijn been aan het verzorgen was. Rond mijn gebroken kuitbeen had ik een ontsteking in de spieren opgelopen, en omdat de druk op die spieren te groot was geworden hadden ze langs twee kanten een incisie van dertig centimeter gemaakt.

    »Toen ik die dag wakker werd, was de verpleegster die twee wonden aan het verzorgen. In een reflex heb ik haar hand vastgegrepen. Te hard: ik brak haar duim. Dan ben ik weer in slaap gevallen. (Stil) Ik weet niet wat me bezielde. Schrok ik? Zo van: 'Wat ben jij aan het doen?' Ik heb me achteraf geëxcuseerd, maar die vrouw is wel een maand uit circulatie geweest.»

  • HUMO Heb je een idee wélk deel van je hersenen geraakt is?

    Museeuw «Ik heb dat nooit wíllen weten. Het interesseerde me niet. Ik ben nogal een... apart iemand: ik wil altijd op eigen kracht terugkeren. Zo heb ik het ook gedaan na mijn val in Parijs-Roubaix, en later ook nadat ik bekend had dat ik doping had gebruikt (in 2007 was dat, red.).»

  • Museeuw  «De eerste twee jaar na mijn ongeval heb ik rare dingen gedaan, maar ik had het niet in de gaten - ook al kwam ik mensen tegen die het duidelijk wél dachten: 'Wat een zot.' Achteraf heb ik sommige interviews teruggezien; ik heb dingen gezegd waarvan ik nu zelf denk: (diepe zucht)

  • Museeuw «Kort na het ongeval hebben de dokters aan Véronique en mijn ouders gezegd dat ik medicatie moest nemen, omdat mijn karakter zou veranderen. En dat ik therapie moest volgen. Dat heb ik geweigerd: ik vond dat alles goed ging, vond mijn nieuwe karakter beter dan het oude.

    »Vooral omdat het echt 'rare', totaal ontremde gedrag na twee jaar normaal is geworden. Ik ben nog altijd een andere Johan Museeuw dan voor het ongeval, maar ik heb alleen de goede dingen overgehouden.»

  • Museeuw «Kijk, ik wil er zo weinig mogelijk over spreken - Véronique en ik hebben beslist om onze relatieproblemen uit de media te houden - maar het kán ermee te maken hebben. Misschien zelfs met zekerheid. Op de details kan ik niet ingaan, maar ik moet durven zeggen dat mijn relatie door mijn motorongeval naar de knoppen is gegaan (zwijgt)

  • Museeuw «Het is niet gemakkelijk om als kampioen van je voetstuk te donderen, en dan te merken dat iedereen zijn handen van je aftrekt. Dat is een raar gevoel. Dat je niet verwacht. De mensen die altijd bij je zijn geweest, met wie je je kamer, vreugde en verdriet hebt gedeeld...

    »Ik was de koningin in de bijenkorf. En plots waren alle bijen weggevlogen. Moeilijk, hoor. De moeilijkste momenten uit mijn leven, zelfs. Als kampioen denk je: 'Er kan mij niets overkomen.' Maar ik heb het allemaal leren plaatsen.»

4 reacties

reageer ook 

Dinsdag 17 januari 2012 - 20u47

Rollo

Een goed half jaar geleden was ik betrokken bij een verkeersongeval. Na twee weken coma en de 'ontwenningsperiode', ook een goede twee weken, ben ik terug bij 'positieven' gekomen. Tussen aanhalingstekens want de verwarring was er zeker nog, zoals Johan Museeuw vertelde naar de bondscoach te hadden gebeld om te zeggen dat hij de Spelen nog wel zou halen zo belde ik ook naar mijn werkgever met de mededeling dat ze mij binnen twee weken terug mocht verwachten terwijl ik zelfs nog niet op mijn benen had kunnen staan. Na een goeie twee maand in het ziekenhuis verbleven was het wel tijd om te vertrekken, naar mijn mening was dat toch zo. De dokters zeiden me dat ik kon vertrekken, mits fysiotherapie (kinesist dus) maar ze raadden me aan naar een cognitief revalidatiecentrum te gaan. Ik zag dat totaal niet zitten maar onder druk van familieleden ben ik toch op intakegesprek geweest. Diagnose volgens de neuropsychologen: -cognitieve uitvalsverschijnselen, vooral voor de volgehouden aandacht en de selectieve en alternerende aandacht, het geheugen en audiovisueel materiaal,.....,- verbale ontremdheid (impulsiviteit, 'het frontale syndroom' zoals het in humo genoemd wordt, hier spraken ze van een 'contusio cerebri links frontaal'). Dit alles testen duurde ruwgeschat drie uur. Na dit alles op papier gezien te hebben en de nodige uitleg erbij besefte ik van 'oei, er zijn toch een aantal problemen'. Als ik dit intakegesprek niet gedaan had ik na een paar weken terug thuis te zijn waarschijnlijk wel beseft dat een leven als voordien niet meer mogelijk was. Dus, ik ging naar de revalidatiekliniek punt. Beste beslissing van mijn leven geweest. Zes dagen op zeven therapieën met overnachting drie maanden lang. Die eerste dagen waren verschrikkelijk onwennig. Maar in dergelijke klinieken zitten mensen alleen maar met een rede, omdat ze een probleem hebben. Wij zaten samen aan tafel, met het zelfde probleem, u weet wel welk. We konden er over praten, mekaar tips geven en de therapieën wierpen echt hun vruchten af. U ziet, vier maanden gelden kon ik de klok nog niet lezen nu kan ik een hele tekst typen :D. Maar het belangrijkste is de verwerking van het trauma, het leren relativeren door persoonlijke banden met de medepatiënten die je familie worden. Vrienden voor het leven heb ik hier gemaakt. Daarom, het woord therapie en medicatie schrikt gigantisch af maar een dosis wilskracht en doorzettingsvermogen zal ervoor zorgen dat je je oude leven terug kan opnemen, het niet meer zo vanzelfsprekend zal beschouwen en er op het een berekende manier het beste zal uithalen. Gezonde groeten

 

Dinsdag 17 januari 2012 - 18u55

Eline

Ik vind het "Dag Allemaal"-gehalte van dit artikel vrij groot. Jammer, want de andere artikels over het Frontaal Syndroom vond ik wel interessant. Zelf heb ik een tijd een man begeleid met dit syndroom en het eerste artikel riep bij mij heel wat herkenning op en verhelderde een aantal zaken waar ik toen geen antwoord op vond. Maar dit artikel stelt mij teleur. Ik denk niet dat het aan een reporter is om diagnoses te veronderstellen of onderzoeken. Er wordt ook doorgevraagd naar privézaken van de geïnterviewde op een manier die ik niet van Humo gewoon ben. Zaken die niet relevant zijn in het thema waarrond deze artikels zijn opgebouwd. Mijn complimenten dus voor het in de aandacht brengen van deze problematiek, maar dit laatste artikel bevat voor mij te veel insinuaties die niet kritisch in vraag worden gesteld.

 

Dinsdag 17 januari 2012 - 18u31

issem

Frontaalsyndroom. Ik ben gehuwd in ´80, werd vader in ´81 en ´82, werd zelfstandig en we kochten een huisje. Ergens midden de jaren´80 heb ik een werkongeval: dubbelle schedelbreuk met kans op hersenbeschadiging, een dubbeltje op zijn kant, zo werd aan mijn familie meegedeeld. Met succes geopereerd door een speciaal voor mij ingevlogen zwarte, engelse chirurg. Toen ik weer op deze wereld was bleek mijn geheugen zo goed als gewist, inclusief mijn principes, normen en waarden. Ik bedroog mijn vrouw, kreeg haar zover om partnerruil te doen. Het vervolg: echtscheiding, huisje verkocht, weg geluk. Later kwamen de herinneringen terug: de geboorte van mijn kids, de liefde voor mijn intussen exvrouw, emoties die mij zwaar depressief maakten met een poging tot zelfdoding als gevolg. Ik heb nooit kunnen bevatten waarom ik ten prooi was aan, ja, ik noem het waanzin tot ik dus de betreffende artikels las. Eindelijk kan ik het dus een plaats geven en mijn zelfhaat milderen. Humo lezen kan dus wel degelijk je leven veranderen !

 

Dinsdag 17 januari 2012 - 10u54

bibi

waar is mijn vorige reactie? Heb geen zin meer om alles opnieuw te typen. Ik maak een wachtwoord aan, keer terug naar deze pagina en alles is weg.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

@tompardoen op twitter

Naar twitter
TomPardoen profile

TomPardoen@DirkGerard Ik ken u ook niet, trouwens, tenzij van uw hysterische tweets over Humo-spotjes die u niet helemaal lijkt te begrijpen.21 hours ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@DirkGerard Maar nee gij, in topconditie.21 hours ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoenNog eentje voor het dossier van enquêteur / bevlogen licht @DirkGerard: humo.be/apps/prank-a-w… @Humo22 hours ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoenVerwar je niet met 'De jacht op een voetbal', @koengodderis?11 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoenZeg, @koengodderis: komen al die incisieve analyses en rake inzichten vanzelf, of heb je daar voor gestudeerd?11 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen'Als kers op de taart kreeg Rutten nog drie Leffes mee, omdat ze volgens haar partijgenoten veel lef heeft getoond.' #Toettoetboingboing11 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoenRT @ingejooris: kwist niet dat het zo erg was. Vr bondig kort nieuwtje mogen freelancers nog 1,5 euro aanrekenen: apache.be/2014/10/09/uit… #e…12 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoenSchuimbekkende reacties op interviews 'oproerkaaier' @Aboujahjah legio. Abondance van (niet zo) latent racisme & islamofobie. Jongens.12 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@Telenet Geen referentie of abonr bij de hand, maar abo staat op naam van Sara Vanderplaetsen. Heb abonr wel ingevoerd in invulformulier.14 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@BrunoDevlies Dat ligt dan toch alleen aan wie hem mis begrijpt? #zucht14 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@TomPardoen: Op 25/9 via site mail gestuurd naar @Telenet ivm aanslepend probleem. 7 oktober: nul reactie. Grote klasse, jongens. #zeurtweet14 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@achillevdb @peviti Groot gelijk: véél te complex voor ripostes van 140 tekens.18 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@achillevdb @peviti NYT, Washington Post en New Yorker toch allemaal min of meer achter de paywall gekropen? Gratismodel onhoudbaar. 2/218 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@achillevdb @peviti Als ze dat blijven doen, donderen hun oplages helemaal richting nulpunt :-) 1/218 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@achillevdb @peviti Mja. Markten natuurlijk helemaal niet te vergelijken. En The Guardian bijvoorbeeld systematisch verlieslatend. Cfr NYT.18 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@peviti @achillevdb Bij blendle ben je voor 80 luttele centiemen geholpen.19 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@bergbosburcht Define: echte ambtenaar.21 days ago · reply · retweet · favorite

TomPardoen profile

TomPardoen@bergbosburcht institutioneel? Iets te weinig foto's van mezelf, bedoel je?21 days ago · reply · retweet · favorite

imu proefabo
Humo 3868 21/10/2014Humo 3867 14/10/2014Humo 3866 07/10/2014Humo 3865 30:09:2014Humo 3864 23/09/2014Cover 3863 16/09/2014

Wil je als eerste op de hoogte zijn van wat er leeft op Humo.be? Vul hier je e-mailadres in:

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven