Leven met het frontaalsyndroom: Johan Museeuw

, door (tp)

Op 13 augustus 2000 werd Johan Museeuw zijn Harley Davidson aangereden door een autobestuurder. Hij werd geradbraakt van het asfalt geraapt, bleef enkele weken in kritieke toestand, vocht terug, en presenteerde ten slotte een nieuwe Johan Museeuw aan de wereld.  De dokters hadden het zien aankomen, schoven hem zelfs medicatie toe.
 

museeuw

De diagnose is nooit officieel gesteld - 'of ik ben het vergeten' - maar het verhaal van Johan Museeuw doet sterk denken aan de frontaalpatiënten die u in de vorige twee Humo's hebt leren kennen. Voor de eerste ('en de laatste') keer legt de ex-wielrenner zijn ziel bloot.

  • Johan Museeuw «Van de eerste dagen na het ongeval herinner ik me vrijwel niets. Het eerste beeld dat ik heb opgeslagen: een verpleegster die mijn been aan het verzorgen was. Rond mijn gebroken kuitbeen had ik een ontsteking in de spieren opgelopen, en omdat de druk op die spieren te groot was geworden hadden ze langs twee kanten een incisie van dertig centimeter gemaakt.

    »Toen ik die dag wakker werd, was de verpleegster die twee wonden aan het verzorgen. In een reflex heb ik haar hand vastgegrepen. Te hard: ik brak haar duim. Dan ben ik weer in slaap gevallen. (Stil) Ik weet niet wat me bezielde. Schrok ik? Zo van: 'Wat ben jij aan het doen?' Ik heb me achteraf geëxcuseerd, maar die vrouw is wel een maand uit circulatie geweest.»

  • HUMO Heb je een idee wélk deel van je hersenen geraakt is?

    Museeuw «Ik heb dat nooit wíllen weten. Het interesseerde me niet. Ik ben nogal een... apart iemand: ik wil altijd op eigen kracht terugkeren. Zo heb ik het ook gedaan na mijn val in Parijs-Roubaix, en later ook nadat ik bekend had dat ik doping had gebruikt (in 2007 was dat, red.).»

  • Museeuw  «De eerste twee jaar na mijn ongeval heb ik rare dingen gedaan, maar ik had het niet in de gaten - ook al kwam ik mensen tegen die het duidelijk wél dachten: 'Wat een zot.' Achteraf heb ik sommige interviews teruggezien; ik heb dingen gezegd waarvan ik nu zelf denk: (diepe zucht)

  • Museeuw «Kort na het ongeval hebben de dokters aan Véronique en mijn ouders gezegd dat ik medicatie moest nemen, omdat mijn karakter zou veranderen. En dat ik therapie moest volgen. Dat heb ik geweigerd: ik vond dat alles goed ging, vond mijn nieuwe karakter beter dan het oude.

    »Vooral omdat het echt 'rare', totaal ontremde gedrag na twee jaar normaal is geworden. Ik ben nog altijd een andere Johan Museeuw dan voor het ongeval, maar ik heb alleen de goede dingen overgehouden.»

  • Museeuw «Kijk, ik wil er zo weinig mogelijk over spreken - Véronique en ik hebben beslist om onze relatieproblemen uit de media te houden - maar het kán ermee te maken hebben. Misschien zelfs met zekerheid. Op de details kan ik niet ingaan, maar ik moet durven zeggen dat mijn relatie door mijn motorongeval naar de knoppen is gegaan (zwijgt)

  • Museeuw «Het is niet gemakkelijk om als kampioen van je voetstuk te donderen, en dan te merken dat iedereen zijn handen van je aftrekt. Dat is een raar gevoel. Dat je niet verwacht. De mensen die altijd bij je zijn geweest, met wie je je kamer, vreugde en verdriet hebt gedeeld...

    »Ik was de koningin in de bijenkorf. En plots waren alle bijen weggevlogen. Moeilijk, hoor. De moeilijkste momenten uit mijn leven, zelfs. Als kampioen denk je: 'Er kan mij niets overkomen.' Maar ik heb het allemaal leren plaatsen.»

Cover 3724 17/01/2012

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 17 januari 2012

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

Humo cover Neem een
abonnement
op Humo
De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven