Leven met het frontaalsyndroom: Johan Museeuw

, door (tp)

museeuw

De diagnose is nooit officieel gesteld - 'of ik ben het vergeten' - maar het verhaal van Johan Museeuw doet sterk denken aan de frontaalpatiënten die u in de vorige twee Humo's hebt leren kennen. Voor de eerste ('en de laatste') keer legt de ex-wielrenner zijn ziel bloot.

  • Johan Museeuw «Van de eerste dagen na het ongeval herinner ik me vrijwel niets. Het eerste beeld dat ik heb opgeslagen: een verpleegster die mijn been aan het verzorgen was. Rond mijn gebroken kuitbeen had ik een ontsteking in de spieren opgelopen, en omdat de druk op die spieren te groot was geworden hadden ze langs twee kanten een incisie van dertig centimeter gemaakt.

    »Toen ik die dag wakker werd, was de verpleegster die twee wonden aan het verzorgen. In een reflex heb ik haar hand vastgegrepen. Te hard: ik brak haar duim. Dan ben ik weer in slaap gevallen. (Stil) Ik weet niet wat me bezielde. Schrok ik? Zo van: 'Wat ben jij aan het doen?' Ik heb me achteraf geëxcuseerd, maar die vrouw is wel een maand uit circulatie geweest.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

WORD DE INTERESSANTSTE MENS
DIE U KENT!

Ik heb al een abonnement

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven