De lijst met aantijgingen mag er zijn. De boomers hebben potverteerd en de rekening doorgeschoven naar de volgende generatie. Ze hebben hun hooggestemde idealen verraden voor Duitse luxewagens en fermettes in de verkaveling. Door hun indrukwekkende getalsterkte trekken ze in elk maatschappelijk debat het laken naar zich toe. En ze weigeren om afstand te doen van privileges die ze hebben afgedwongen in tijden van overvloed. Met wat kwade wil kan je het discours van de twintigers samenvatten als: 'Zij zijn rijk en wij worden arm, en dat is niet eerlijk.'
"Die generatie Y: precies ouwe venten!"
>> Herlees hier enkele quotes uit 'De brandbrief van de twintigers: Generatie (net uit het) Y' <<
Een paar weken nadat de brandbrief bij hen op de vloermat plofte, was volgens ons de tijd rijp om het oor ook eens te luisteren te leggen bij de bestemmelingen. We spraken met vier babyboomers: Paul Goossens (65), journalist en destijds als studentenleider hét gezicht van de soixante-huitards. Annemie Neyts (67), Europarlementslid voor Open VLD. Ivan De Witte (63), voorzitter van voetbalclub AA Gent die jarenlang een rekruterings- en selectiebureau runde. En Frank Van Massenhove (58), voorzitter FOD Sociale zekerheid.
(...)
Paul Goossens «Ik vind het normaal dat er een spanning zit tussen generaties. Ik heb er destijds ook aan meegedaan: om jezelf te worden, moet je je afzetten tegen de conventies. Ik heb daar niet veel last mee.
.... »En deze generatie hééft het recht heeft om de onze een aantal dingen voor de voeten te gooien. De privileges van de oudere generatie, bijvoorbeeld: waarom móéten die senioren per se gratis op de bus? Maar je moet wel een onderscheid maken tussen wie het zich kan permitteren en wie niet – en dat zie ik nauwelijks in die brandbrief.»
(...)
Ivan De Witte «De Electrabels van deze wereld moeten zwaarder belast worden: dat staat vast. Ik zie dat die jongeren de huidige situatie enigszins proberen te begrijpen, maar ze mogen gerust wat kritischer zijn: de grote bedrijven evenwaardig taxeren is gewoon een kwestie van rechtvaardigheid.
»Een visie om tot een getemperd kapitalisme te komen: dát is waar een overheid nu aan moet werken. Het gaat voor mij niet om de ene generatie die lijnrecht tegenover de andere staat, wel over de evolutie van een systeem dat niet meer in z'n eigen bedding stroomt. Het harde kapitalisme heeft zijn ethische limieten bereikt: het grootste deel van de rijkdom zit geconcentreerd bij een kleine elite. Het is die scheeftrekking die we moeten aanpakken. Het kan niet langer dat de grote aandeelhouders alles opsouperen, dat de bankensector een verrotte logica hanteert, en dat de beursmechanismen zo cynisch zijn. We moeten de concentratie van de rijkdommen aanpakken.»
(...)
Frank Van Massenhove «Als ik de millennials hoor zeggen dat ze geen job zullen vinden, denk ik: jullie hebben ongelijk. En als ze zeggen dat ze het met minder dan hun ouders zullen moeten doen, denk ik: jullie hebben gelijk. Want dit is in de eerste plaats een demografische crisis. Het grootste verwijt dat de millennials de babyboomers kunnen maken is: jullie hebben te weinig kinderen gemaakt. De babyboomers zijn de generatie van 'Make love, not children'. Wij hebben 1,2 kinderen gemaakt in plaats van 2,1 — het aantal dat nodig is om de werkende bevolking te vervangen. Ze zullen gewoon met te weinig zijn om onze welvaart op peil te houden.
»Daar zit aan de andere kant ook een opportuniteit in. Iemand die redelijk opgeleid is — hogeschool, universiteit, of een goeie vakopleiding — zal de jobs voor het uitkiezen hebben. Werkgevers zullen sméken om talent.»
(...)
Annemie Neyts «Ik heb me wél altijd een geluksvogel gevoeld. Het is voor onze generatie heel snel gegaan, hè. Mijn ouders hebben vijf jaar onder de bezetting geleefd. Barre tijden, in alle opzichten, en alles wat later kwam, was beter. Maar — en nu wordt het een oudstrijdersverhaal — we kwamen ook van ver: in mijn jeugd hadden we thuis geen warm water. De eerste koelkast kwam in huis toen ik zeven was. En we hebben lang geen auto gehad.
»Je mag ook niet vergeten dat niet álles meezat. Ik heb als penningmeester van de Beursschouwburg nog overbruggingskredieten met een rentevoet van 15 à 18 procent ondertekend! Toen mijn collega's toen een huis kochten, vonden ze het normaal dat ze een aantal jaren zeer sober zouden moeten leven. Geen vakantie in het buitenland, geen auto, of een tot op de draad versleten exemplaar. Jarenlang met dezelfde kleren rondlopen. Ik heb de indruk dat jongeren vandaag vinden dat ze een huis moeten kunnen kopen, maar dat mag niet ten koste gaan van de nieuwe auto om de vier jaar, en de citytrips mogen natuurlijk ook niet in het gedrang komen. (fijntjes) En de ouders moeten — móéten — bijleggen. Ha ja, want die zijn rijk.»
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
11 reacties
reageer ookBonMoka
Donderdag 2 februari 2012 - 14u40
Zoals gewoonlijk vergeet men hier terug Generatie X.....tja die zijn wel aan het werken natuurlijk
evarist
Woensdag 1 februari 2012 - 11u30
Toen mijn collega's toen een huis kochten, vonden ze het normaal dat ze een aantal jaren zeer sober zouden moeten leven. Geen vakantie in het buitenland, geen auto, of een tot op de draad versleten exemplaar. Jarenlang met dezelfde kleren rondlopen. Ik heb de indruk dat jongeren vandaag vinden dat ze een huis moeten kunnen kopen, dit citaat van Annemie Neyts hier kunnen ik en mijn vrouw beiden al 40 jaar onafgebroken aan het werk met werkuren van 40 uren per week zich volledig in vinden mvg dumont evarist
mill
Dinsdag 31 januari 2012 - 09u57
De kogel is door de kerk. Een debat gevolgd op de uni in Diepenbeek. Uitspraak van de avond; "Er zal langer moeten gewerkt worden door de babyboomers anders is de kans groter dat de Y-generatie te vlug aan werk komt. Dan kunnen ze niet meer naar hartelust twitteren en facebooken de ganse dag. dan moeten ze gaan werken en dat neemt zoveel vrije tijd in beslag." Zou dit waar kunnen zijn? Ik vermoed van wel. Indien alle Babyboomers blijven doorwerken geraken de Y-ers niet aan werk en kunnen ze rustig van hun leefloontje verder potten want ambitie hebben ze toch niet meer de wereld is toch al naar de knoppen in hun ogen. Beste Y-ers, in mijn jonge tijd, de early seventies, was dat ook al het gevoel hoor, de wereld was niet meer te redden, "ban the bomb", "kernenergie; neen bedankt" en de ergste, "gelijke rechten voor de vrouw". (dat van dat ergste is natuurlijk een grapje, of mag dat ook nietmeer?)
Varamon
Dinsdag 31 januari 2012 - 09u57
Verdeel en heers! Een tactiek al eeuwenoud, wordt opnieuw toegepast. De onbekwaamheid van onze "leiders" wordt steeds weer verdoezeld door een ander de zwarte piet toe te schuiven. Als ik een taak krijg die 30 dagen duurt, en ik doe er 500 over, krijg ik mijn ontslag. Dezelfde onkunde van de politiekers wordt echter beloond met vetbetaalde baantjes. Steeds weer worden bepaalde bevolkingsgroepen geviseerd en door de anderen verguist, nu zijn het weer de babyboomers die de kop van jut zijn. De werkelijke veroorzakers van de crisis blijven buiten schot en wrijven zich in de handen. We zouden beter de handen in elkaar slaan en onze pijlen richten op banken, speculanten en andere profiteurs die enkel voordeel halen uit de huidige crisis, en mekaar steunen.
sandrien.noppen
Dinsdag 31 januari 2012 - 09u43
Het is jammer dat de media het zogenaamd conflict tussen de' babyboomers' en 'generatie Y' -zoals we genoemd worden- maar blijft voeden. Iedereen is de dupe van het wanbeleid van de afgelopen 40 jaar. Dit neoliberalisme in het voordeel van een kleine elite (die trouwens ook de touwtjes in handen heeft in het Europees parlement), wilt de eenvoudige oplossingen die op tafel liggen ( meer belasting voor grote bedrijven zoals Electrabel, afschaffen van bedrijfswagens, ...) maar niet doorvoeren. Neen, nog meer willen ze de bevolking dom houden door te pretenderen dat er een generatiekloof is. Ze willen de discussie afleiden van het werkelijke probleem en de werkelijke oplossing. Wij leven in een democratie en we zijn in Belgie gebonden aan een stemplicht. Laat dit ons wapen zijn. Laten we met zijn allen aan hetzelfde zeel trekken. Laten we nu juist wel inspelen op de grootste angst van deze elite.
cd
Maandag 30 januari 2012 - 21u22
Ik behoor tot de zogenaamde babyboomgeneratie maar ben wel een heel stuk jonger - denk ik toch - dan de grote lichten die hierboven aan het woord waren. Toen ik afstudeerde - en ik was in mijn tijd wel één van de zeldzame exemplaren die studeerden en behoor dus tot de weinige bevoorrechten van mijn generatie - was de crisis van de jaren zeventig op topsnelheid. Ellenlange rijen werklozen, vooral jonge hoog opgeleiden, schoven aan voor een stempeltje op hun rode dopkaart, toen nog élke dag, telkens op andere uren om het zwart werk tegen te gaan (wat niet lukte), tussen dranghekken die door de gemeente waren geplaatst om alles rustig te houden (hetgeen overbodig was gezien de berustende gelatenheid van velen). De babyboomgeneratie was te talrijk, er was geen werk genoeg voor iedereen, zeker niet omdat toentertijd ook de vrouwen massaal de arbeidsmarkt instroomden. Ik heb nog deel genomen aan de grote betoging voor werk in 1982.Jarenlang heeft het geduurd alvorens ik eindelijk na tal van goedbedoelde nepstatuten die meer kwaad deden dan goed, afgewisseld met periodes van werkloosheid en werken als vrijwilliger een standvastige baan vond. Aan de overheid, na vele aanwervingsexamens met gemiddeld zo'n 2000 kandidaten in reuzegrote markthallen en wervingsreserves die, helaas, reserves bleven. Ik was toen de 35 al voorbij. Een eigen huis behoorde pas tot de mogelijkheden toen ik de grens van veertig had overschreden en al twee schoolgaande kinderen had. Voordien was het behelpen, in veel te krappe sociale flatjes met 2de en 3de hands meubeltjes, geen wasmachine laat staan een droogkast, geen telefoon, enkel een kleine geleende zwartwit-tv,waar met een gammele antenne exact twee posten waren te krijgen : BRT en RTB. Videorecorders en pc's waren onbetaalbaar, kleding, vooral die van de kinderen kwamen van de 2de handsbeurs van de gezinsbond, vakanties beperkten zich tot de "Zoete Waters" en het Provinciaal Domein van Kessel-Lo. Pas later ging het beter en konden we ons meer permitteren. Mijn zoon,nu afgestudeerd als IT'er, leerde pas de sprookjesachtige wereld van de pc kennen toen hij al veertien was. Gelukkig konden mijn kinderen gaan studeren, zonder beurs, want hoedanook, daarvoor was ons gezinsinkomen net iets te hoog. Mijn buren-advocaten hebben daarin minder geluk blijkbaar, zij zitten met hun netto-belastbaar inkomen onder de grens. Dit alles in beschouwing genomen ben ik bijgevolg hooglijk verbaasd van de huidige generatie jongeren, genaamd generatie Y, te vernemen dat wij, babyboomers egoïstische potverdeerders zijn, ons verworven rechten,lees privileges, hardnekkig willen behouden, en, door binnen afzienbare tijd op pensioen te gaan (vaak na meer dan 40 jaar werken) een grote onverantwoordelijkheid aan de dag leggen en niet denken aan de generatie na ons, met name aan het pensioen van deze generatie binnen zo'n 40 jaar. Want laten we wel wezen, de jongeren van generatie Y die in het artikel in Humo van 2 weken geleden aan het woord waren, behoren allen zonder uitzondering tot degenen die studeren en die daartoe alle kansen krijgen van hun ouders/babyboomers en van de samenleving (de huidige werkenden, waaronder nog heel veel babyboomers) en dus ook tot de geprivilegieerden van hun eigen generatie. Hun minder fortuinlijke generatiegenoten die om welke reden dan ook niet konden studeren en al enkele jaren werken, vaak in moeilijke omstandigheden, in ploegendienst, aan de lopende band of in de bouw en heel dikwijls met weinig standvastige contracten en slecht betaald, die jongeren horen we nooit of zelden in het debat. Vandaag de kranten opengeslagen en daar kwamen deze jongeren, arbeiders, plots wel aan het woord. Ze waren - het hoeft niemand te verbazen - niet zo'n fervente tegenstanders van de vakbonden en de staking. Zij weten namelijk waar het over gaat en zij beseffen dat zij het zware, vaak onmenselijke werk dat zij doen niet vol te houden is tot hun 65ste. Op dezelfde pagina waren foto's te zien van enkele jonge studentinnen die vrolijk dansten op de bedden in de luxe-hotels die hen ter gelegenheid van hun examens op de stakingsdag ter beschikking waren gesteld. Een groter contrast tussen beide groepen jongeren was niet denkbaar. Inmiddels heb ik het wel gehad met de studentjes van nu, al weet ik dat er uitzonderingen zijn, die van thuis uit niets hebben meegekregen en naast hun studies ook nog moeten werken om rond te komen. Maar toch denk ik vaak met een heel klein beetje weemoed terug aan de studenten van 35-40 jaar geleden die zich solidair verklaarden met de arbeidersklasse en om die solidariteit in daden om te zetten zelf aan de lopende band gingen staan. Die politiek bewuste en sociaal geëngageerde studenten lijken nu tot een andere wereld te behoren, ook al zijn velen van hen nu de vaders en moeders (of grootvaders en grootmoeders) van de studentjes van nu, rotverwend, overbeschermd,vol zelfbeklag, met een overdosis egocentrisme en erg ongerust over hun pensioen over 40 jaar, en dat zonder ook maar één dag te hebben gewerkt.
kleinejan123
Maandag 30 januari 2012 - 21u04
Ik ben momenteel zeer zwaar ontgoocheld door de jongeren. Er mag niets gebeuren, of het is de schuld van de vorige generatie die de 'vette jaren' heeft gekend. Ik word 57 en hoor al van in mijn studententijd dat het crisis is. Er was te weinig werk en als jongste werknemer vloog je ook het eerst aan de deur. Ondanks alles deed mijn generatie zijn best, vooral om de jongeren alle kansen te kunnen geven voor hun leven. Tot onze schade en schande merken we nu dat we hiervoor enkel stank voor dank krijgen. Bovendien profiteren veel jongeren van het gemakkelijke leven dat wij hun geven, denk maar aan het gebruiken van de 'hotels mama'. En er zijn er ook wel wat die de kansen die ze 'gratis' krijgen heel bewust naast zich neerleggen door bv. geen snars te willen uitvoeren op en voor school. Verbitterend hoor, dit te moeten vaststellen, terwijl men ons verder aanpraat dat we moeten doorwerken tot we ongeveer doodvallen.
liesdg
Maandag 30 januari 2012 - 16u35
Tot voor een paar maanden geleden zag alles er tamelijk goed uit voor mij! Ik had afgelopen augustus 40 jaar dienst (dacht ik)! en ben vorige week 56 geworden. Tot de aanstellign van de nieuwe regering kon ik mijn aanvraag doen om op brugpensioen te gaan op basis van mijn leeftijd en 40 dienstjaren! In het nieuwe regeringsakkoord kan dat niet meer, + dat ze ook de jaren dat je gewerkt heb tot aan je 20 jaar niet meer meetellen om in aanmerking te komen voor vervroegd pensioen, in mijn geval is dat dus 5 jaar hé!!! Schandalig toch? Ik heb die 5 jaar wel degelijk gewerkt en mijn sociale bijdragen netjes betaald hoor! Nu zweef ik in het luchtledige, want er is niemand die mij een afdoend antwoord kan geven hoe en wat er mij nog te wachten staat! Mijn gezondheid laat ook serieus te wensen over, dus was op brugpensioen gaan voor mij wel meer dan welkom geweest! De onzekerheid is nog het meest frustrerend, omdat je niks kan plannen voor je toekomst! Dus mensen van de huidige jonge generatie, wij zijn net zo goed het slachtoffer van het huidige regeerakkoord als jullie hoor! Zoniet nog meer dan jullie!
Dipa
Maandag 30 januari 2012 - 15u03
Enkele bedenkingen van een 57-jarige: De 68-generation zei: "We kunnen gemakkelijk wat van onze Westerse rijkdom afgeven om het de anderen beter te laten hebben", Alle progressieven waren akkoord. We zijn nu zover en toch protest? Nu protest tegen 300 dagen wachttijd, vroeger 60 dagen wachttijd, doppen tot uw 300 dagen verplichte legerdienst en na dat groot jaar mocht je terugkomen om een job te zoeken. Toen 500 gekwalificeerden voor 5 jobs in de industrie, nu 5 gekwalificeerden voor 50 jobs. Tot nu hard en flexibel (ploegen) gewerkt zonder tijdskrediet of ouderschapsverlof om goed te verdienen.Veel belastingen en sociale zekerheid betaald om in tunnels 't licht te vinden en de putten te vullen, die steeds blijven komen. Nu ik leeggestreden op pensioen wou en kon gaan, mag het niet meer omdat men steeds putten blijft maken die IK MOET BLIJVEN VULLEN met mijn loon, spaargeld en pensioenfonds, Lang leve de gematigde solidariteit.
Roland
Maandag 30 januari 2012 - 15u00
Zoals ik al ergens las, dit is een klassenstrijd en geen generatiestrijd. De mensen om wiens bestaanszekerheid vandaag is gestaakt zijn geen facebookers en geen twitteraars. Ze hebben daar niet de middelen noch de tijd voor. Ze staan aan de band in een fabriek.
Erwin
Maandag 30 januari 2012 - 12u32
Ik ben van de tussengeneratie - heeft die een naam? - en kan mij vinden in argumenten van beiden. Toch geef ik Annemie Neyts gelijk in verband met de laatste zin hier. Die student die van Gent naar Alken liep, zal kunnen studeren omdat zjn ouders financieel bijspringen. Ik moet de eerste student nog tegenkomen die zijn eigen studies bekostigt, al zullen die er wel zijn. En Gent-Alken... Er zijn mensen in Afrika die die afstand elke week afleggen.
Reageer ook