Karel De Gucht: het gevecht met de fiscus

© reporters

De BBI heeft sterke aanwijzingen dat het echtpaar hun Italiaanse droom heeft verwezenlijkt met geld dat niet op hun belastingaangifte verschijnt en misschien ergens in het buitenland geparkeerd staat. Humo brengt de spijkerharde krachtmeting tussen De Gucht en de BBI in kaart: een verhaal dat meandert als een strada bianca tussen de cipressen.

"Ik ben niet bang. Ik laat me door niemand pesten"

Het vakantieverblijf waar alles om draait is geen kattenpis. Een Belgische bank schat de huidige waarde van het Toscaanse herenhuis op '4 à 5 miljoen euro'. Karel De Gucht is sinds 2002 ook een beetje Lord of the Valley geworden in zijn Toscaanse vallei. Hij heeft er in totaal meer dan tien hectare grond gekocht.

Het domein ligt in het hart van de Chianti-streek in het noorden van Toscane; in Gaiole, een geprivilegieerd dorp. Langs de provinciale weg SP408 glanst het dorp in de magere decemberzon. Hier wordt geld verdiend met wijnbouw en vooral met vastgoed, dat aan rijke buitenlanders wordt verkocht. Forbes, het Amerikaanse zakenblad dat elk jaar een miljardairslijst publiceert, liet in 2008 een paar reis- en relocatiespecialisten uitzoeken waar superrijke Amerikanen die naar Europa willen verhuizen het beste kunnen gaan wonen. De conclusie was unaniem: Gaiole is de place to be. En daarheeft ook Karel De Gucht zich vastgoed aangeschaft.

Zijn villa ligt niet in het dorp zelf, maar diep in het omringende Toscaanse landschap. Van de SP408 moet je richting het gehucht Rietine, en dan een kronkelende weg volgen langs de zendantennes van de RAI en het Italiaanse leger, tot je aan een strada bianca- een onverharde weg - komt die naar de vallei van San Vincenti leidt. Dat spoor door het bos is lang en verlaten. Een paar bomen zijn dwars over de weg gevallen. San Vincenti ligt helemaal onderaan in de vallei. Het is zelfs geen dorp. San Vincenti bestaat uit welgeteld drie huizen.

De bejaarde man in één van die huizen heeft er geen idee van waar 'Karel De Gucht' zou kunnen wonen, maar het huis van 'il politico belga' kent hij wel. Voorbij San Vincenti duikt de met stenen en gaten bezaaide bosweg met een scherpe bocht opnieuw naar beneden, naar de località La Macinaia. En daar, op de bodem van de weelderige vallei, rijst het verblijf van De Gucht op, een drie verdiepingen hoog hoofdgebouw met bijgebouwen. Eromheen liggen bossen, golvende weiden, wijn- en olijfgaarden. Het landgoed ligt er smetteloos en als nieuw bij. Geen verdwaald blad op de grond te zien. Geen grassprietje staat hier scheef. Geen wijnrank groeit haaks. Voor het huis staat een paar auto’s.

Beneden, naast de grote wijngaard voor de villa, zijn twee mannen in de weer met het hakken van hout voor de Belgische politicus. Het zijn geen praatvaren. Ze hebben niets te vertellen over Karel De Gucht, zeggen ze. Net zoals de oude man hogerop in San Vincenti. Hij was de gastvrijheid zelve. Tot we hem vroegen of hij wist wie de villa van de Belgische politicus heeft gebouwd en gerenoveerd. 'Geen idee,' zei hij, en trok zich prompt terug in zijn stulp.