Het dodelijke incident met een controleur in Brussel, de dag voor Pasen, is het trieste hoogtepunt in een schier eindeloze reeks gevallen van blinde agressie. Geen wonder dat het land op zijn kop stond en er een spontane staking uitbrak bij de MIVB.
'Soms is het hier net een oorlogsgebied'
Het probleem blijft niet beperkt tot het openbaar vervoer. Ook onze ziekenhuizen worden gemiddeld bijna eens per week geconfronteerd met geweld. Op psychiatrische afdelingen waren ze dat al gewend, maar aan het onthaal en op de spoedgevallendiensten is het aantal incidenten de laatste jaren sterk toegenomen. Als een hulpverlener verrot gescholden, bespuugd of in elkaar geslagen wordt, heeft-ie daarna ook maar net genoeg tijd om met trillende knieën gauw een koffie te drinken eer de volgende patiënt eraan komt. Hoe onze ambulanciers, verpleegkundigen en dokters het volhouden? We gingen het ze – vriendelijk – vragen.
Donderdag 24 augustus 1995. Een ambulance van de Londerzeelse brandweer spoedt zich naar Merchtem: iemand heeft een beroerte gekregen. De ambulanciers hebben ter plaatse snel door dat het om de vader van Anderlecht-speler Gilles De Bilde gaat, op dat moment de publiekslieveling van het Belgische voetbal.
Zeventien jaar later spreek ik Jan Van Buggenhout in de brandweerkazerne van Londerzeel. Sinds 1990 werkt hij er als brandweerman-ambulancier. Hij maakte die bewuste zomerdag op een onzachte manier kennis met de winnaar van de Gouden Schoen 1994, die met zijn agressieve gedrag later nog meermaals de pers zou halen.
![Femen: sextremisten in Parijs [documentaire]](http://s5.img.humo.be/q80/w145/h82/img_886/886785.jpg)
![Maken sociale media psychopaten van ons? [infographic]](http://s5.img.humo.be/q80/w148/h148/img_886/886715.jpg)
4 reacties
reageer ookkwinkslager
Dinsdag 11 december 2012 - 23u25
Reed om 11 uur 's avonds naar spoedgevallen voor een zwaargewonde. Kreeg een mep van een knoestige kerel met gebroken pink die daar al langer was. Dacht om 3 uur terug naar huis te kunnen rijden. Mijn 4 autobanden waren doorgestoken. Geen getuigen.
chris
Woensdag 25 april 2012 - 13u47
Ik werk als hulpverlener in een psychiatrich ziekenhuis en vindt het nogal moeilijk te moeten lezen dat we agressie gewoon zijn. het komt misschien in regel meer voor dan op andere werkterreinen, maar gewoon wordt je het nooit. Ook wanneer men de agressieincidenten (zowel verbale als fysieke) als beroepsdeskundige een plaats kan geven blijken ze bij veel collega's na verloop van tijd erg door te wegen.
Bartho
Woensdag 18 april 2012 - 13u16
De kapstok van dit stuk deugt niet. De agressie tegen de MIVB-toezichter (en niet "buscontroleur") was geen moord, zelfs geen doodslag, maar vrijwillige slagen en verwondingen met de dood tot gevolg. Bovendien is een toezichter geen hulpverlener. De reactie van mapleleiah kan ik bijtreden en aanvullen. En vrijwel alle allochtonen of senioren die ooit een beroep hebben moeten doen op een mannelijke treinbegeleider ouder dan 45 kunnen dat ook.
mapleleiah
Maandag 16 april 2012 - 16u00
Geweld is nooit goed te praten, maar sommige "hulpverleners" (voor zover je een buschauffeur hulpverlener kunt noemen) mogen toch ook eens in eigen boezem kijken. Patiënten, passagiers e.d. worden heden ten dage vaak bijzonder bot behandeld of gewoon genegeerd. Een vriendin vertelde me dat chauffeurs in de grote stad waar zij woont systematisch doen alsof hun neus bloedt als passagiers amok maken en andere passagiers lastigvallen. Zelf werd ik vorige week nog door een medewerker van een ziekenhuis op een manier behandeld die getuigt van walgelijk machtsmisbruik. Als je wat info vraagt aan personeel van openbaar vervoer, mag je ook niet altijd meer verwachten dat dat beleefd en vriendelijk gebeurt. Zoals ik zei: wat gebeurd is, is niet goed te praten. Maar grofheid lokt grofheid uit, al is het dan niet altijd op de juiste personen.
Reageer ook