Sinds vorige week weet ik ook exact wat het betekent. Wicked is: jezelf als grijnzende twintiger naar een bestaan als hot shot in de internationale drum-'n-bassscene toveren met maar één plaat op zak – de tweede komt uit in mei. Wicked is: risico's nemen en je muziek absoluut live willen brengen voor vijfduizend Britse club kids, en dj-sets spelen waar overvolle zalen geil van worden. Wicked is: eeuwig onderweg zijn, in vreemde bedden slapen, en geen feestje overslaan.
'Wicked!'
Wicked is ook: als journalist/roadie/steun-en-toeverlaat/ drinkebroer mee met Netsky op tour gaan. En dagen later nog altijd perfect navoelen hoe het was.
Vrijdag 6 april: London calling
Er woont nog wat slaap in mijn ogen als ik vrijdagochtend vroeg in een krap minibusje stap. Krap, omdat het zes mensen en flink wat materiaal naar Londen moet vervoeren. Die zes zijn tourmanager Bjorn, sound engineer Frank, diens assistent Hein en het olijk duo Michael en Babl - respectievelijk drummer en keyboard player in de liveband van Netsky. Boris zelf neemt het vliegtuig.
In de cammionetsky heerst jongensachtige luim. Hoewel: wanneer de heren uitgepraat zijn over tieten, porno en tieten, gaat het een uur lang over desserts. Rock-'n-roll in een tourbusje anno 2012 is: debatteren over roomsoezen, crème au beurre en banana splits.
De ferry dropt ons in Engeland, en we rijden in één ruk naar Brixton Academy - de AB van Londen, waar alle groten op het podium gestaan hebben, groupies bediend en kotsemmers gevuld. Ik maak de hele podiumopbouw en de soundcheck mee - het geluid bonkt bruut tegen de muren van de imposante, lege zaal aan.
In een restaurant nuttig ik met groep en crew het laatste avondmaal voor de grote vuurdoop. Want jawel: het zal straks de allereerste keer zijn dat Netsky live optreedt, en zich dus niet beperkt tot een dj-set.
Boris Daenen «Ik ben altijd heel chillax, maar in dat restaurant hield ik het niet meer van de zenuwen. De hele tijd zat ik te denken aan keys en chords, en wat daar allemaal mee kon misgaan. De typische stress van een eerste keer, hè.»
Een beetje vroeger dan de rest van de band trek ik met Boris naar Brixton Academy. We checken de kleedkamer, en dan ben ik hem plots kwijt.
Boris «Het klinkt misschien cheesy, maar ik had tien minuten voor mezelf nodig. In een kamertje ergens in het concertgebouw heb ik me teruggetrokken. En daar heb ik het op een roepen en springen gezet. (verontschuldigend lachje) Ik móést die stress kwijt.»
De band is intussen aangekomen, en in de kleedkamer proef ik de zenuwachtige samenhorigheid die voorafgaat aan Een Groots Moment. Net voor de drie het podium op mogen, vraag ik Boris waarom hij dit in hemelsnaam doet. Want drum-'n-bass-producers die hun muziek live brengen zijn eerder uitzonderlijk, en niemand zou het Netsky kwalijk nemen als hij het gewoon op dj-sets zou houden.
Boris «Simpel: ik wilde een beetje risico. Achter mijn draaitafel sta ik in mijn comfort zone. Ik ben nog altijd heel graag dj, maar ik wilde er wat gevaar bij. Ik wil weer in het diepe springen, zoals in m'n begindagen als dj. Want als de kans bestaat dat je de dingen helemaal upfuckt, en je doet het dan toch goed, dan is de voldoening des te groter. Op veilig spelen is gewoon saai.»
0 reacties
reageer ookReageer ook