'Hallo, ik ben Mas... euh, Laura.' Voorlopig is het nog wennen voor de tiener die met uitgestrekte hand op ons toe komt gestapt, maar straks zal Massimo - een doodgewone naam voor een jongen met Italiaanse roots - officieel Laura heten.
Ook uiterlijk is de transformatie volop aan de gang: Laura heeft zich piekfijn opgemaakt (geëpileerde wenkbrauwen incluis), draagt diamantjes in haar oren, en heeft haar nog vrij korte haren opgestoken met speldjes.
'Ik wil geen baardhaar. Ik wil borsten'
Een heel verschil met de jongen met kort donker haar die ze ons aanwijst op haar klasfoto van twee jaar geleden: 'In de loop van dat schooljaar ben ik me beginnen te schminken en me vrouwelijker gaan kleden. Ik draag wel nog altijd broeken - rokjes vind ik gewoon niet zo mooi staan.'
In 2011 klopten drieëndertig kinderen uit heel België aan bij de jongerenafdeling van het Genderteam van het UZ Gent. Allemaal vertoonden ze gendervariant gedrag: ze voelden zich niet goed bij hun geslacht.
De meesten van hen zullen tijdens de puberteit doorgroeien naar homoseksualiteit, maar voor een klein deel is daarmee de kous niet af: hun genderidentiteitsstoornis - ofwel genderdysforie, vroeger ook bestempeld als transseksualiteit - is zo groot dat ze uiteindelijk voor een ingrijpende geslachtsoperatie zullen kiezen.
Bij het Gendertem is de verdeling tussen jongens en meisjes gewoonlijk ongeveer fiftyfifty, al komen jongens doorgaans al op jongere leeftijd hulp zoeken dan meisjes - de maatschappij heeft het nog altijd moeilijker met de jongen-die-zich-graag-als-prinses-verkleedt dan met het voetballende meisje.
De jongsten onder de aangemelde kinderen met gendervariant gedrag zijn niet ouder dan vier, een leeftijd waarop het ook Laura begon te dagen dat ze anders was dan haar leeftijdsgenootjes.. Dat schrijft ze op de blog die ze onlangs heeft opgestart. Ter illustratie staat er een foto bij van een peuter die op een salontafel parmantig staat te pronken in een geruit rokje.
Laura Sciacca «Dat ben ik, ja. Ik heb die foto erop gezet om aan te tonen dat het er al van jongs af aan in zat. Het rokje was er waarschijnlijk één van mijn nichtje: we zijn even oud en speelden als kind altijd samen. Ik heb ook nog een broer, maar hij is elf jaar ouder - met hem was samen spelen er niet echt bij.»
Mama Gina «Toen hij een jaar of vijf, zes was, ben ik beginnen te beseffen dat Massimo heel meisjesachtige trekjes had. Hij stapte zelfs als een meisje.»
De verwoestende gevolgen van asbest in de omgeving van voormalige Eternit-fabrieken zijn veel groter dan tot nu toe bekend was, zo zegt Eric Jonckheere, die het aantal asbestdoden in het Vlaamse Kapelle-op-den-Bos en het Waalse Harmignies in kaart bracht. Lees een fragment (4 reacties)
Zelden raakte het hart van België zo traag ontdooid als voor Syrië. Een oorlog die zelfs Vlaamse jongens zo gek krijgt de kalasjnikov ter hand te nemen, die leek onze sympathie niet te verdienen. Lees een fragment
0 reacties
reageer ookReageer ook