Zes jaar na de raid van Hans Van Themsche: de familie van kinderoppas Oulematou Niangadou

Even verderop raakte een Turkse vrouw, Songül Koç, levensgevaarlijk gewond. Zes jaar later staan de oom en het nichtje van Oulematou hoofdschuddend op de kasseien van de Antwerpse binnenstad. Het moet zijn dat Oulematou op die dag een afspraak had met de dood, zegt de oom: ‘En als God je roept, kun je geen seconde te laat zijn.’

Het is 1 mei op de Luchtbal in Antwerpen. Vandaag heeft Fatoumata Niangadou tijd om ons thuis te ontvangen: voor één keer hoeft ze niet in de vroege ochtend en de late namiddag schoon te maken ― ze heeft de handen vrij.

'Ze móésten elkaar tegen het lijf lopen, die dag: Oulematou had een afspraak met God'

Fatoumata heeft indertijd haar nichtje Oulematou, de dochter van haar oudste zus, overgehaald om naar België te komen. Zij heeft een visum verkregen, zij heeft een baantje geregeld, en nu voelt zij zich schuldig over de tragedie die haar nicht is overkomen: ‘Als Oulematou niet naar België komt, wordt ze niet vermoord.’

Gelukkig is haar oudste dochter Ngoundo Demba in de buurt om haar uit te leggen dat je het in het leven niet allemaal van tevoren weet. En ook Modibo Demba, haar man, spreekt troostende woorden: ‘Je had het beste met haar voor.’

Maar Fatoumata legt haar hoofd in haar handen, zucht diep en spreekt met een snik in de stem. Het zijn kwaaie dagen.

HUMO Straks is het weer 11 mei.

Fatoumata Niangadou «Die datum spookt al lang door mijn hoofd. Vanaf het begin van het jaar begin ik eraan te denken: ‘Straks is het weer 11 mei.’ Het laat me niet los, ik kan het niet vergeten.»

HUMO Weet u nog wanneer u Oulematou voor het laatst hebt gezien?

Fatoumata «Op 10 mei is ze nog lang bij ons thuis geweest. Ze was ‘s middags in het gezelschap van Luna komen aanzetten, wat ze wel vaker deed op woensdag. Maar ze is wel langer dan gebruikelijk gebleven, tot een uur of zeven: alsof ze afscheid van ons wilde nemen. Alle kinderen hebben ook een dikke zoen van haar gekregen.»

HUMO Alsof ze een voorgevoel had, bedoelt u?

Fatoumata «Ze was een tikje triest, ik voelde dat er iets scheelde: ze heeft in de fotoboeken van Afrika zitten bladeren, met haar ouders getelefoneerd, met haar zus, haar nicht. En toen ze daarmee klaar was, ging ze oude videobanden van Afrika bekijken ― ze kreeg er niet genoeg van.»

Lees ook: Hans Van Themsche, portret van een killer »