Humo's Rock Rally Archief: 1998

• De truc van het moment: die met de overstuurde microfoon. Gepikt van Jon Spencer en dEUS, en één keer te veel gehoord.
• De techno-variant luidt: hier en daar ontdekt men een leuk geluid, maar de meeste beats komen uit de plattere discotheek. En om de een of andere reden belanden veel techno-acts bij het ouderwetse geluid van Front 242 (en, in een enkel geval zelfs bij New Order).
• Alles kan en mag tegenwoordig, zelfs Nederlandstalige dubreggae (!), maar dat dromerige en luidop naar de jaren tachtig hunkerende wave lééft, waren we vergeten.
• dEUS is alomtegenwoordig, helaas klinkt het resultaat al te vaak als een overspannen variant op de groep. Men pikt bovendien de klinkt-het-niet-dan-botst-het-wel-sound, maar vergeet dat dEUS die op uitstekende songs plakt.
• Ook opvallend: veel zangers willen even Tom Waits' klinken als Stef Kamil Carlens, maar schieten qua charisma te kort. En de massa's zangeressen die meededen belanden met hun stem bijna altijd in de driehoek Natalie Merchant-An Pierlé-Tine Reymer.
• In het zog van An Pierlé en Tom Helsen dient zich een legioen soloartiesten aan. Vreemde trend: mannelijke An Pierlés...

Venus In Flames, die in de volgende editie een medaille zal wegkapen, roept nu nog 'diepe, quasi-existentiële vragen' op bij Wesley:

'Waarom wil iedereen tegenwoordig in godsnaam Eddie Vedder of Michael Stipe zijn, als je ook gewoon achter de wijven kan lopen?'

Vandaar Wesley's sympathie voor groepjes zoals Mickey's Mind en Loamy Soil:

'piepjonge enthousiastelingen die niet denken aan de would be-managers en A&R-lui van platenfirma's in de zaal, maar gewoon spelen voor de meisjes op de eerste rij'.

Uiteindelijk gaat de jury plat voor de 'Blur-achtige Beatles-pop' van Das Pop, een van de meest omstreden uitslagen uit de geschiedenis van de Rock Rally (lees het interview met Bent Van Looy).

1. Das Pop

2. Fence

3. Chrome Yellow