Dokter Le Compte

(Humo 3284, 12 augustus 2003)

'Ik word geen duizend jaar. Ik word onsterfelijk!'

Er heerst een gespannen sfeer in de Knokse villa van de legendarische geriater en mediafiguur Dokter Le Compte. De beroemde arts heeft net zijn huis te koop gesteld (vraagprijs 2,5 miljoen euro's) en straks verwacht hij enkele kooplustigen.

Herman Le Compte is, gewoontegetrouw, helemaal in het zwart gekleed, terwijl zijn hupse gade, de beeldhouwster Begga d'Haese in een tot de enkels reikende, wijde witte jurk door de vertrekken danst. Eens de villa verkocht, zo vertelt Dr. Le Compte ons, wordt verhuisd naar een nieuwbouw 'waar de beeldhouwwerken van Begga beter tot hun recht zullen komen.'

Van 'zomaar een interview' kan geen sprake zijn: eerst dien ik te voldoen aan wat Dr. Le Compte 'mijn drie voorwaarden' noemt. Met de hand op het hart vertel ik hem dat ik graag zijn eisen wil inwilligen, zolang die niet kwetsend, onredelijk of ontuchtig van aard zijn.

DR. LE COMPTE « Mijn eerste voorwaarde: u toont mij uw perskaart en identiteitskaart. De eerste de beste gevaarlijke gek kan beweren dat hij 'Wilfried Hendrickx van de Humo' is. Ten tweede: u stuurt mij een fax met uw uitgetypte tekst. Niet dat ik bang bent dat u mijn woorden zult verdraaien, u heeft een eerlijk gezicht. Ik doe het vooral om u te helpen. En ik heb een hekel aan foute getallen of data. Er zijn bijvoorbeeld collega's van u die niet goed kunnen luisteren: van 255 maken ze bijvoorbeeld 240. Daar kan ik niet tegen!!! Het is niet aan u om te denken, het is alleen aan u om op te schrijven.»

DR. LE COMPTE « Over mijn Porsche Carrera, zes cylinders, twee carburatoren. En over hoe snel ik er wel mee durfde te rijden. Als ik zeg: 255 kilometer per uur, dan is het 255. En niet 240! Ah ja!»

BEGGA D'HAESE « Herman kan zich nijdig maken over zeer kleine dingen, details eigenlijk, waar de lezers toch overheen lezen. Maar hij dus niet! 't Is een raar ventje, hoor.»

DR. LE COMPTE « Ik wil de puntjes op de i. Zo simpel is het.»

Ik geef de beroemde medicijnman mijn journalisten- én mijn identiteitskaart. Hij bestudeert ze met grote aandacht en gooit ze mij tenslotte achteloos weer toe.

DR. LE COMPTE « U bent goedgekeurd voor de dienst, mijnheer. (Plechtig) Ik wacht op uw vragen.»

BEGGA D'HAESE « Herman wordt milder met de jaren (lacht). Maar zijn achterdocht is terecht: sedert enige tijd komt hier niemand meer binnen die wij niet zeer goed kennen.»

DR. LE COMPTE « Ik ga altijd eerst even door het venstertje kijken. Getuigen van Jehova vliegen meteen buiten. Ah ja!»

DR. LE COMPTE « Ja natuurlijk. Bijna vergeten: u mag mij niet belachelijk maken. Doet u dat toch, dan krijgt u een pats op uw bakkes en dan komt u hier nooit meer binnen.»

BEGGA D'HAESE « Ja, Herman. Maar je moet er wél bij zeggen dat we daar met Wilfried nog nooit last van hebben gehad.»

DR. LE COMPTE « En dan heb ik nog een laatste eis, of liever een voorstel: waarom zet u mij en mijn vrouw niet 's op de cover van de Humo?»

DR. LE COMPTE « Geen probleem: ik vertel altijd spannende dingen.»