Led Zeppelin

Het is een tijdlang not done geweest om van Led Zeppelin te houden - ook dit periodiek nam de groep niet altijd au sérieux of verweet hen het bombast - maar dat is intussen vergeven en vergeten: toen Marc Didden een causerie over zijn favoriete muziek opende met 'Good Times Bad Times' uit de allereerste Led Zeppelin-elpee, viel een zware last van ons af en diezelfde nacht nog hebben wij prompt al onze Zep-platen prominent weer uitgestald.

We diepen hier een paar oude Zeppelin-interviews uit het Humo-archief op. Vooreerst het - 'Jim Page en Robert Plant tweestemmig akoestisch en epibranter dan ooit' - Grote Led Zeppelin Interview door Cameron Crowe (verschenen in Humo 1805 van 10 april 1975) en vervolgens een behoorlijk tongue in cheek-gesprek van Marc Mijlemans met Robert Plant, verschenen in 1982, na de dood van John Bonham en toen Led Zeppelin niet meer bestond.

Het Grote Led Zeppelin Interview - door Cameron Crowe

(Humo 1805 - 10/04/75)

Led Zeppelin werd eind 1968 bijeengehaald door Jimmy Page, die toen al van de roem geproefd had als gitaarheld bij de legendarische Yardbirds. Page, die in een van de droefste voorsteden van Londen opgroeide, vertelt van zichzelf dat hij nooit vriendjes heeft gehad en al van zijn twaalfde redelijk gitaar speelt. 'Van toen ik Elvis 'Baby, let's play house' heb horen zingen eigenlijk. Die plaat heeft onnoemelijk veel indruk op me gemaakt. Ik wilde weten wat daar allemaal achter stak. Ik wilde rock spelen. En dat heb ik dan ook gedaan. Mijn hele leven.'

Zijn hele leven, inderdaad. Eerst in diverse derde, zelfs vierderangsbalorkestjes, daarna in een of twee semi-professionele beatgroepen, zoals dat toen heette. Daarna als zeer suksesvol sessiegitarist; Page is te horen op lp's van Lulu, Donovan, Herman's Hermits - voor die drie artiesten schreef hij bijna alle arrangementen - hij speelde ook leadgitaar op 'I Can't Explain' van de Who, 'You Really Got Me' van de Kinks en 'Gloria' van Them. En na de Yardbirds dus bij Led Zeppelin. Een groep die van bij het begin, ondanks zijn naam (die ze van Keith Moon kregen en die Loden Zeppelin betekent) de allerhoogste hoogten bereikte.

Jimmy Page, John Bonham, Robert Plant en John Paul Jones zijn nu nog entoesiast als ze vertellen wat een kick ze allevier kregen van de eerste Zeppelin-repetitie. Hoe ze allemaal voelden dat dit dé combinatie was.

En hoe ze het bij het rechte eind hadden. De 6 lp's van Zeppelin hebben stuk voor stuk over het miljoen verkocht. Hun nieuwste, 'Physical Graffiti', een dubbele, haalde dat aantal al voor hij officieel verscheen.

En hun concerten? Om de zoveel jaar trekken zij de halve wereld rond en overal spelen ze voor uitverkochte zalen. Er bestaat gewoon geen twijfel meer: Led Zeppelin is, voor het publiek althans, de grootste groep die er is. Al dringt dat nu pas door tot de kritiek, die nog altijd driftig op zoek is naar de opvolger van de Beatles of de Stones, terwijl er miljoenen kinderen zijn die van geen Stones of Beatles moeten weten maar allang blij zijn dat Led Zeppelin keer op keer (hun 'Houses of the Holy' niet te na gesproken) komen aandraven met een lekker vette, natte en dikwijls ook wel gevoelige lp. Het gesprek met Page en Plant dat hierna volgt vond afgelopen maand plaats toen Zeppelin één week ver zat in zijn huidige Amerikaanse toer. Plant komt eruit als de eenvoudige-maar-stinkrijke volksjongen waar we hem voor hielden. Maar Page blijkt een jongen te zijn met een nuchtere visie op het hele rockbedrijf, een wakkere knaap die precies weet waar het allemaal om draait.

HUMO Het heeft eigenlijk tot eind '73 geduurd voor de media erkenden dat jullie, en niet de Stones of zo, de populairste groep zijn.

ROBERT PLANT « Wij hebben pas eind '72 een publiciteitsagent in de arm genomen omdat we toen praktisch gelijk met de Stones aan 't toeren waren en we konden vaststellen dat we betere zaken deden dan zij. Wij verkochten stapels meer tickets en platen dan een massa mensen die alsmaar omhooggeschreven werden door de pers. Eind '72 hebben we er dan eindelijk wat aan gedaan. We wilden niet gaan egotrippen, hoor, maar we vonden het gewoon tijd worden dat de mensen eens wisten hoe dat eigenlijk zat met ons. Totdantoe hoorde je over Zeppelin alleen verhalen dat wij zo'n gore jongens waren die meiden levend opaten en dan hun skelet door het hotelraam naar beneden keilden. Van die verhalen waren er veel echt waar hoor, daar niet van,maar de meeste mensen hadden ze toch van horen zeggen. Er zit zeker een ander aspect aan Zeppelin. Wij zijn geen monsters. Gewoon maar lolbroeken. Aanbeden door onze fans, verguisd door de kritiek.»

HUMO Heb je de Stones ooit als concurrenten gezien?

JIMMY PAGE « Nee. Helemaal niet. Ik denk ook niet in die termen. De Stones zijn een grootse groep en ze zijn dat altijd geweest. Die teksten van Jagger, jongen, die zijn zo verbazend knap. Daar staat nooit één woord teveel of te weinig in. Elke song zít. Die jongen schiet altijd midden in de roos. Weet je, het schijnt nu eenmaal zo te zijn dat wij de grootste groep ter wereld zijn, maar daar denk ik nooit aan. Het enige waar het op aan komt is dat we goeie muziek maken, en vooral, blijven maken.»

HUMO Ben je op dit ogenblik, nu je in feite alles bereikt hebt wat er te bereiken valt, nog gemotiveerd om ermee door te gaan?

PAGE « Tuurlijk. Want ik speel graag. Als ik alleen maar zou spelen, dàn al was dit beroep één lange droom. Maar jammer genoeg is spelen maar een heel klein onderdeel van de job. Het merendeel van de tijd zit je in vliegtuigen, hotelkamers, limousines of heb je af te rekenen met lijfwachten. Maar ik klaag daar niet over. Ik neem er dat allemaal gewillig bij. Dat is de prijs die ik betaal om te kunnen spelen, ik ben graag op weg. De voorbije 18 maanden hebben we aan die lp gewerkt. Nou, ik was blij dat ze af was want ik was vreselijk rusteloos. Ik wilde de baan op.»

PLANT « Bij mij ligt dat een beetje anders. Ik zit konstant in een conflictsituatie. Ik ben namelijk graag op de baan, maar ik zit ook erg graag thuis. Ik speel in het voetbalclubje van mijn dorp. Ik leef daar ook als een dorpeling, ik drink mijn pintje in de dorpspub en ik koop m'n prei bij de kruidenier om de hoek. Heel gewoon allemaal. Tot ik het op mijn heupen krijg en Jimmy bel om samen wat te gaan doen. Toen we met deze toer begonnen, op het eerste concert dus, voelde ik me in de allerhoogste hemel.»

HUMO Komt er binnenkort een Jimmy Page-solo-lp?

PAGE « Keith Richard is dat overal gaan uitbazuinen. Ik heb samen met Keith en Rick Green een nummer neergezet ('Scarlet') dat wellicht eens op de B-kant van een Stonessingle komt. Het is een nummer uit de Blonde on Blonde-sfeer. Ik vind het zelf erg mooi. We hebben het 's nachts opgenomen in de Island-studio's. Keith heeft er ook nog wat reggaegitaren tegenaangegooid, en ik heb er, om acht uur 's morgens asjeblief, nog wat gitaarsoli bij ingevuld. Keith is ermee naar Zwitserland getrokken en daar heeft ie tegen iemand gezegd dat het een track was van mijn solo-lp. Maar dat is onzin. Ik heb geen enkele behoefte om een solo-lp te maken. Niemand van Zeppelin trouwens. Alles wat ik kwijtwil kan ik kwijt aan de groep. Bij ons zit er niemand op de Townshend-trip. Jeweetwel, iedereen precies vertellen wat en hoe hij moet spelen. Een groep is tenslotte een groep, nee?»

HUMO Ondanks scherpe kritiek ben jij altijd maar blijven doorboeren. Heb je veel zelfvertrouwen?

PAGE « Ik geloof misschien niet in mezelf, maar wel in wat ik doe. Ik weet waar ik muzikaal naartoe wil. Ik heb een patroon voor mezelf uitgestippeld en dat volg ik, al gaat het wel veel trager dan ik gepland had. Maar er zit maar één ding op: blijven spelen. Dat klinkt gek natuurlijk, ik zit hier nog met mijn voeten op aarde te spelen om er te komen, terwijl al die John Mc Laughlins allang in het heelal zijn opgenomen. Maar ik kom er wel. Ik denk dat mijn verhaal iets heeft van 'De Haas en de Schildpad'.

» Eigenlijk ben ik helemaal geen gitarist, als je het puur technisch bekijkt, ik neem gewoon een gitaar vast, en ik speel erop. Ik verkoop geen techniek, maar emoties. Maar ik heb nog moeite om het allemaal een beetje harmonisch te laten verlopen. Daarom moet ik, zoals gezegd, blijven werken. En hard werken. Er zit zoveel kunstige rijkdom aan zo'n instrument... Je kan er alle kanten mee op... flamenco, jazz, rock, blues, noem maar iets, rnet een gitaar kan het. Vroeger wilde ik al die stijlen door mekaar laten lopen. Maar nu vind ik liedjesschrijven al even belangrijk. Daarenboven heb ik ook ontzettend zin om eens op reis te gaan. Ik bedoel, het is hoog tijd om wat ervaringen op te doen. Ik moet hoognodig mijn licht gaan opsteken bij straatmuzikanten. Marokkanen, Indiërs, daar kan je zoveel van leren. Ik zou er dit jaar eens uit moeten, maar ik weet niet hoe de andere jongens daarover denken. Maar ik voel het nu zo aan. Ik voel me een zigeuner. Vandeweek. Misschien zit ik volgende week diep in de glitterrock.»