Het dartele veulen in Ever Meulen: Humo sprak met zijn huistekenaar

30 jaar Humo's Rock Rally-affiches van Ever Meulen

(Humo 3297, 10 november 2003)

'Ik maak geen kunst. Ik kan goed tekenen, punt'

Als de dag van gisteren herinner ik mij een interview met Andy Warhol, in The Factory, op 860 Broadway, New York. November 1980 was het, en ik had net gezworen mijn onschuld definitief te verliezen. Bij wijze van introductie toonde ik Warhol de Humo met de vermaarde Marlon Brando-cover. Your magazine is bullshit, sprak de Zilvergepruikte. But the cover is fantastic. Die cover, kan het ook anders, was van Ever Meulen.

Ruim twintig jaar later bevind ik mij in het Zwart Huis in Knokke, een voormalige dokterswoning, daar in 1924 neergezet door de modernistische architect Huib Hoste, en in 1997 schitterend gerestaureerd. Met een perfect gevoel voor vorm, plaats en kleur heeft Ever dit schoolvoorbeeld van De Stijl uitgekozen om er zijn tentoonstelling 'Good Times' te herbergen.

Viviane, de hupse vrouw van Ever die op veel van zijn werken zéér lijfelijk aanwezig is, schenkt champagne. Met het glas in de hand leidt de Maître mij binnen in zijn zeer aparte, fascinerende wereld. We wandelen langs zijn nieuwste werk, een serie houtskooltekeningen, maar ook posters, affiches, beschilderde tegels, een enorme, angstvallig ontroeste en gepolitoerde uitlaatpijp van een Amerikaanse slee, Humo-covers, postkaarten, bijdragen aan De Standaard der Letteren en The New Yorker, ontwerpen voor platenhoesjes, een ontwerp voor sokken, een ontwerp voor de verpakking van Ola-ijsjes. Een hommage aan de Russische avant-gardeschilder Kasimir Malevitch. Een citaat van James Joyce. Een citaat van Paul van Ostaijen. Spel met licht en donker, spel met lijsten en spiegels, palindromen. Verwijzingen naar de gebroeders Pietro en Ambrogio Lorenzetti, naar Giotto en het Duecento en het Trecento, de voorlopers van de Italiaanse renaissance. Leuk detail: Ever laat de zevenhonderd jaar oude gebroeders Lorenzetti in een splinternieuwe Alfa Romeo in het Siena van de jaren 2000 rijden. Woordgrapjes (Aston Mazda, Batoto). Sexy vrouwen en rustig de pijp rokende mannen. En vooral: veel voluptueuze sleeën uit zijn oudere werk, met veel grijnzende gangsters, en vooral: zeer veel rock-'n-roll.

Bij iedere tekening heeft Ever een verhaal. Ik luister gefascineerd, maar bedenk dat ik onmogelijk zijn leerrijke commentaar kan weergeven zonder er ook het werk bij af te drukken. Woorden - ja ja, grote schrijver - schieten te kort.

EVER « Ik heb nog echt leren tekenen. In de jaren zestig heb ik een zeer technisch gerichte opleiding gekregen, op Sint-Lucas: waterverf en plakkaatverf leren gebruiken, werken met houtskool, dégradés maken, arceren, alle soorten pentechnieken. Kortom: ik leerde een vak. 't Was zeker geen opleiding tot het grote kunstenaarschap, maar ik heb er wel heel goed leren tekenen, en dat helpt om je ideeën op papier te krijgen.»

EVER « Ik teken de dingen waarvan ik hou, die ik tof vind, maar vooral de dingen die ik tof vind om te tekenen - om hun vorm, maar ook om hun symboliek. Ik teken nooit zomaar iets. Alles heeft zin en alles heeft zijn juiste plaats. Zo teken ik mijn eigen wereld, of juister: mijn gefantaseerde wereld.

» Een vogel op een tak bepaalt de sfeer van de tekening: rust en vrede. Op een telefoondraad hoort een vogeltje te fluiten. De kat staat voor gezelligheid. En wat is er knusser dan naast de kachel een pijpje te roken - die oude romantiek is heel  artistiek. De pijp staat ook voor wijsheid. Oom Wim, uit Robbedoes! Oom Wim vertelde 'leerrijke geschiedenissen', over Napoleon of de Amerikaanse secessieoorlogen, en daarbij rookte hij zijn onafscheidelijke pijp.»