Luister ook 's naar The Strokes

Amsterdam. Zeldzaam zijn zij die er doorvaren zonder aan de pijp te hebben gehangen. En The Strokes horen zeker niet bij dat selecte groepje. Vanavond in de kleine zaal van De Melkweg klinken ze smooth, geolied en los, ze voegen hier iets toe, laten daar weer iets weg, rekken een song of drukken stevig op het gaspedaal. Een groot contrast met hun eerste, steriele doortocht destijds in de AB. Zijn ze rijper geworden? Zou kunnen. Anderzijds: Julian Casablancas zingt twee songs lang met een onderbroek over zijn hoofd getrokken.

Reden van het feest: Strokes-plaat nummer drie, 'First Impressions of Earth', die wij één dag later in een speciaal voor de pers afgehuurd luxeappartementencomplex in avant première te horen krijgen. Onze first impressions verschillen niet van die van onze collega's: Julians stem zit meer op de voorgrond, producer David Kahne (zie onder anderen Paul McCartney) heeft zijn stempel gedrukt, en de plaat duurt vier songs te lang.

Wij hebben het eerste interview van de dag, en het duurt even vooraleer de benevelde en over een stoel gedrapeerde Julian Casablancas en Nick Valensi (gitarist) doorhebben dat wij niet van de inquisitie zijn. Nochtans trekken wij zoals steeds zeer wellevend van leer.

HUMO: Is Amsterdam de gevaarlijkste stad voor tourmanagers?
JULIAN CASABLANCAS (mompelt): Met voorsprong. Gevaarlijk en uitermate plezierig.
NICK VALENSI:  We zorgen er altijd voor dat we hier goed uitgerust arriveren. 't Is hier beter dan in vele andere Europese steden. In Parijs zie je om één uur 's nachts geen hond meer op straat, Amsterdam is wat dat betreft meer als New York.

HUMO: Heren, 'First Impressions of Earth', hebben jullie al maanden geleden afgewerkt, dus jullie kunnen er met een zekere afstand naar luisteren. Goeie plaat?
VALENSI:  Ja, een hele goeie, veruit de best klinkende tot nog toe. De echte testbank is voor mij mijn autostereo: als een plaat daar goed op klinkt, ben ik tevreden.
CASABLANCAS: Ik heb 'First Impressions of Earth' onlangs gehoord door de mega-installatie van een goede vriend, en it blew my head of. Alleen weet ik niet of het aan de plaat of aan de twee meter hoge speakers van mijn vriend lag.
VALENSI:  Ik ken mensen die cd's het liefst beluisteren door het mini-speakertje van hun computer. Het gekke is dat je op elke installatie andere dingen hoort.

HUMO: Jullie hebben pas tijdens het maken van de plaat besloten voor het eerst met een echte producer in zee te gaan.
VALENSI:  Eerst wilden we twee producers: Gordon Raphael, de man die meegewerkt heeft aan onze demo's en onze eerste twee platen; en David Kahne, van wie we vooral verwachtten dat hij met zijn studio-ervaring de dingen zou laten opschieten. Zo van 'Geef ons dat geluid eens David', en huppekee. Maar, euh... he really took the bull by the horns - hij trok van meet af aan het laken naar zich toe. Toen Gordon dat zag gebeuren, en merkte dat er een vervelende spanning ontstond, heeft hij zich discreet teruggetrokken. Zonder ruzie te maken hoor, hij voelde gewoon dat hij overbodig was en zei: 'See you guys next time'.

HUMO: Waaraan merkte je dat David Kahne een echte producer was?
CASABLANCAS: (zucht, kreunt en steunt gedurende een halve minuut) « Hij was agressiever. Directer. En dat was goed.»
VALENSI:  Hij liet me dingen spelen op gitaar waarvan ik dacht: ik wou dat ik er zelf was opgekomen. Vaak ging ik naast hem zitten in de controlekamer en speelde ik dezelfde gitaarpartij op vier, vijf verschillende manieren. Hij wist mij altijd exact te vertellen welke stukken ik moest bewaren en waarom. Very hands-on, en dat was een hele verademing. Gordon had me altijd maar laten begaan.

David verwachtte meer van ons, we moesten ons plots als professionals in plaats van als kinderen gaan gedragen. En gelijk had hij. Het was fijn iemand in de buurt te hebben die je altijd op de toppen van je tenen deed lopen.

Boe voor de autocue

HUMO: Zijn jullie ooit vergeleken met groepen waar je nog nooit van had gehoord?
VALENSI:  In het begin zeker. Television, bijvoorbeeld, terwijl ik toen nog nooit één noot van Television had beluisterd.

HUMO: In New York opgegroeid zijn en nooit Television hebben gehoord, volgens mij kun je daarvoor gearresteerd worden.
CASABLANCAS: (lacht)  We waren vooral door Velvet Underground beïnvloed, niet door de groepen die hen tien jaar later gingen kopiëren. Ik heb ziekelijk veel naar Velvet Underground geluisterd, vooral 'Loaded'. Maar ik leg bijvoorbeeld ook constant The Beach Boys op, en daar heeft niemand het ooit over.

HUMO: Wat is je favoriete Beach Boys-plaat?
CASABLANCAS: (nog steeds niet helemaal wakker)  Wie is mijn favoriete Beach Boy?
VALENSI:  Je favoriete plaat!
CASABLANCAS:  O, euh... Een Best Of: magistraal, the best of the best, op twee onzin-songs van Mike Love na. Ik hou over het algemeen wel van Best Of's, mijn favoriete Doors-plaat is ook een verzamelaar, al zal een geweldige song als 'Love Street' er nooit opstaan.
VALENSI:  Ik kijk er nu al naar uit om een Best Of van The Strokes te maken. Ik heb er onlangs zelfs al over zitten nadenken. Openen met 'Hard to Explain', dan 'Someday', 'Last Nite'... Na onze zesde of zevende plaat, zodat we een stevige, waterdichte compilatie van vijftien tracks kunnen samenstellen. Dat zou cool zijn.

HUMO: Zijn er songs waartegen je je zou verzetten?
VALENSI: Ik denk dat we het met z'n allen roerend eens zouden zijn over de selectie. We spelen die songs al zo lang, we kennen de reactie van het publiek... Overduidelijk wat de hits en de misses zijn.
CASABLANCAS:  Da's waar. Ik beluister onze vorige platen nog regelmatig: ik ben niet zo goed in het onthouden van teksten.
VALENSI:  We zijn van plan een autocue voor hem te installeren, zoals Mick Jagger er één heeft(lacht). Bij Jagger valt het te begrijpen, die moet honderden teksten onthouden, maar Axl Rose had zelfs een autocue toen Guns 'N Roses nog maar één plaat had. Twaalf fuckin' songs en die vent had een scherm met teksten voor zijn neus staan!

Kill CBGB

HUMO: Eén van jullie zei onlangs: met deze plaat willen we komaf maken met onze zogenaamde New York-sound.
CASABLANCAS:  Nikolai (bassist Nikolai Fraiture, red.) heeft dat gezegd.

HUMO: En je ben het niet met hem eens?
CASABLANCAS: «Ik heb hem er nog niet over aangesproken. Ik weet niet... (denkt een halve minuut na) The New York Dolls of Ramones zijn niet meteen de groepen waar wij naar luisteren.
VALENSI:  Er zijn honderden groepen in New York, en geen twee klinken hetzelfde. Neem nu de Ramones en Talking Heads, allebei in hetzelfde jaar doorgebroken, maar muzikaal zijn het twee compleet verschillende werelden. Dus, wat betekent dat dan, de New York-sound?
CASABLANCAS:  Gershwin.
VALENSI: (lacht)  Als je vandaag de dag in New York naar een club gaat, kun je net zo goed joodse hiphop als pornogragische electro horen - zo ver ligt het uit elkaar.
CASABLANCAS: Wij streven er zeker niet naar om te klinken alsof we in de jaren zeventig in CBGB's hadden kunnen spelen.

HUMO: CBGB's zou gaan verdwijnen, trek je je dat aan?
VALENSI:  Een beetje. We hebben een haat-liefde-verhouding met CBGB's: er zit zoveel geschiedenis in die keet, maar anderzijds hebben ze ons er ooit, toen we pas begonnen, van het podium getrapt. They were real assholes to us. En je moet er op je knieën gaan zitten om er te mogen spelen.
CASABLANCAS:  CBGB's heeft het grofste personeel dat je je kan voorstellen. De barman, de soundmixer, de poetsvrouw... allemaal assholes. Ze zijn zich zo bewust van de legende dat ze denken dat ze op iedereen neer horen te kijken. Het kan mij eigenlijk geen zak schelen als ze morgen moeten sluiten.
VALENSI:  Als ze er betere groepen zouden boeken, zouden ze dit probleem niet hebben. Er spelen tegenwoordig voornamelijk afgrijselijke nu-metal-bands, en er gaat geen hond naar kijken. Stap er op een woensdagavond binnen, en er zitten hooguit vier mensen.

HUMO: Ik heb er ooit een groep gezien waarvan de zanger om de twee songs zijn hand in de fik stak.
CASABLANCAS: (lacht hard)  Het is een coole plaats, het podium is fijn, de klank is er geweldig, maar er spelen afschuwelijke groepen. Mij zien ze er nooit meer.

Los en goed

HUMO: Deze plaat moest vooral luider klinken dan de twee vorige, had ik begrepen.
VALENSI:  Ja, op de soundtrack van 'Spider-Man' staat onze song net na die van The Hives, en we waren verbouwereerd over hoe veel luider The Hives klonken. We wilden vooral dat onze sound breder werd, en dat is gelukt.

HUMO: Julian, je stem is aanzienlijk meer naar voren gemixt. Wil dat zeggen dat je teksten nu ook belangrijker geworden zijn?
CASABLANCAS:  Nee hoor. Ik schrijf vaak dingen waarvan ik zelf niet goed weet wat ze betekenen. Ik hou gewoon van de klank of zo, en dan sta ik anderhalf jaar later ergens op en podium en denk ik: fuck, zo persoonlijk. Ik laat mijn teksten nogal open, omdat ik wil dat ze zo veel mogelijk betekenen voor zoveel mogelijk mensen. En blijkbaar mist dat zelfs op mij zijn effect niet (lachje). Gisteren op het podium was ik bijvoorbeeld echt aan het genieten van mijn teksten.
VALENSI:  Was je stoned misschien (lacht)?
CASABLANCAS:  Op het einde.
VALENSI:  Je was erg los, man. En goed!

HUMO: Je hebt wel tien keer 'Let the good times roll' geroepen.
VALENSI: (schatert)  Wat was daar de diepere betekenis van?
CASABLANCAS: (lacht schaapachtig)

HUMO: Ondanks de zware veiligheidsmaatregelen staat de single 'Juicebox' al een tijdje op het internet. Hoe is zoiets mogelijk?
CASABLANCAS:  We hadden de onafgemixte versie naar een paar videoregisseurs gestuurd om te kijken wie er de beste ideeën bij had, en één van die jerks heeft het blijkbaar verspreid.

VALENSI:  Maar wees gerust: het zal ons niet naar het bankroet leiden.

HUMO: Heren, daar drinken we er eentje op. Gezondheid!

Jurgen Beckers