Leven en liefdes van Raymond van het Groenewoud

Toen datzelfde lied, nu alweer 8 jaar geleden, schuchter op single verscheen, werd het door vrijwel alle media - en bijgevolg ook door het publiek - totaal genegeerd. Het sukses van Raymond van het Groenewoud is dan ook niet van het 'over-night'-type, maar is er een dat bevochten is door een klein decennium lang, avond na avond ergens binnen de driehoek Gent-Groningen-Genoelselderen de beste te willen zijn, en door daar in de meeste gevallen ook nog royaal in te slagen.

Want als live-performers zijn Raymond van het Groenewoud en de Centimeters doorgestoten naar de internationale eerste divisie en ook met platen als 'Nooit meer drinken' en 'Ethisch Reveil' heeft dit Belgisch combo ervoor gezorgd dat de kwaliteitsnormen in dit land flink omhooggeschroefd werden.

Wat hieronder en in de komende zomer-humo's volgt, is de neerslag van een bijna twintig uren durend gesprek met Raymond van het Groenewoud, met vreugde gevoerd.

Onze interesse voor Raymond van het Groenewoud dateert al van hartje winter '70-'71 toen, tijdens een optreden van Johan Verminnen in de Molenbeekse Jeugdclub 'Centrum West', ondergetekende onder de indruk kwam van de wilde gitarist, rechts op het podium: Raymond.

HUMO: Je voelde je duidelijk overgelukkig op dat podium, toen. Je ging heel onVlaams tekeer: Pete Townshend-achtig armgezwaai, bokkesprongen, luid gekrijs. Je was wel een begeleider, maar tegelijkertijd al een ster. Ik had de indruk dat je zomaar uit de hemel was komen vallen, maar later bleek zelfs die tijd bij Verminnen niet je proefstuk te zijn. Vertel eens wat over je eigen prehistorie?

Raymond van het Groenewoud: Nu, ik was eerst en vooral een voetballend schooljongetje tot ik, op een mooie dag, ongetwijfeld onder invloed van de Beatles, ontdekte dat ik écht van muziek hield. Voordien was ik me daar niet of nauwelijks van bewust. Ja, ik luisterde al eens mee met mijn ouders naar 'De Brandenburger Konserten' van Bach, of naar 'Live at the Carnegie Hall' van Harry Belafonte, maar ik kon niet zo goed overweg met de verplichte stilte bij zo'n beluistering. Alhoewel, al heel snel wist dat ik Bach en Belafonte wèl goed vond en Leo Ferré bijvoorbeeld niet, omdat die mekkerde. Voor Elvis voelde ik in die tijd ook niet veel; dat had te maken met het nogal slijmerige beeld dat mijn ouders van hem ophingen, en ik kon hen daarin wel volgen, want het eerste wat ik van hem zag, waren foto's uit 'G.l. Blues', en daar ziet hij er ook uit als een kwal. Maar nogmaals: vóór de Beatles speelde muziek nauwelijks een rol in mijn leven.

HUMO: Ben je, na de Beatles, dan maar snel zelf muziek gaan maken, of ben je eerst nog langs het onvermijdelijke tennisracket-voor-de-badkamerspiegel-stadium gepasseerd?

RvhG: Mijn Nonkel Frans, dé Nonkel Frans van het latere gelijknamige lied uit 'Etisch Reveil', een man die ik ontzettend graag hoor praten en die altijd van alles op de hoogte is, kwam op een dag met nog maar eens zo'n sterk verhaal aan over 'Hoe daar in Engeland toch weer iets gebeurde, die vier gasten, de Beatles, dat zou toch iets fameus gaan worden', en hij wapperde met 'De Standaard', waar de Beatles op pagina één stonden, wat, zeker in die tijd, op zich al een wonder was. Ik heb die foto urenlang bekeken en ik had het zitten, voorgoed. Zonder ooit één noot van de Beatles gehoord te hebben. Later heb ik een EP gekocht, met aan één kant 'I'll get you' en 'Roll over Beethoven', en aan de andere 'It won't be long' en 'I wanna hold your hand'. Van 'Roll over Beethoven' was ik ziek, zo goed vond ik dat. Daarna kocht ik een single: 'Twist and shout' en 'Boys', en 'Twist and Shout' vond ik het beste wat ik ooit gehoord had. 

Ik haastte me iedere middag van school naar huis om tijdens de lunchpauze een paar keer die single en die EP te draaien. Ik vergat te eten en ik zat maar naar die hoezen te staren - ik had voor mezelf uitgemaakt dat die rare met de grote neus, Ringo Starr dus, de zanger moest zijn - en ik was ongelukkig als ik weer naar school moest. 'Twist and Shout' is een heel belangrijke leerschool voor mij geweest. Als ik nu aan de Beatles terugdenk, dan denk ik aan 'Twist and Shout'. Met dingen als 'Rubber Soul' of 'Beatles for sale' heb ik altijd last gehad, maar ik vond dat ik als fan trouw moest zijn. Ik vond die lp's nogal mak, hun eerste ook al trouwens; die ontgoochelden mij. Ik had meer aan die EP's... Ik hield misschien meer van de Beatles dan van hun muziek. Ik herinner me hoe ik het speciale nummer van Juke-Box koesterde, dat helemaal aan de Beatles gewijd was (die 'Juke-Box' heette toen voor één keer 'Beatle-Box'). Ik ging ook speciaal naar een krantenwinkel bij het Conservatorium in Antwerpen, omdat ze daar, en daar alleen, een Engels tijdschrift verkochten dat uitsluitend over de Beatles ging. 

Ik ben een fanatieke Beatles-fan gebleven tot rond de tijd van 'Sgt. Pepper's'. Toen die aangekondigd werd, ging ik iedere dag in de winkel vragen of ze er al was. Op 't einde ging ik zelfs om het uur vragen of ie al in aantocht was, en uiteindelijk was ik toch nog de tweede die 'm had; van pech gesproken... Ik kleedde me toen ook à la Beatles: ik had van die Mersey-boots, een grijs pak zonder revers of boord, en ik had, in Mechelen, zo'n leren Lennon-pet gevonden. Als ik de klas binnenkwam, begon iedereen 'Tell me why' te zingen, of wat die week toevallig de grootste Beatles-hit was.

HUMO: En vond je dat erg? Kwetsend? Kreeg je ook van die opmerkingen als 'Vuile Beatle' of 'Dag, Juffrouw' te inkasseren?

RvhG: Natuurlijk, maar daartegen hardde ik mezelf. Ik leefde in mijn eigen wereld, en net zoals ik me totdantoe in mijn dagdromen gezien had als de aanvoerder van mijn privé-voetbalelftal-met-wereldklasse, beeldde ik me nu voortdurend in dat ik de leider was van de onverbiddelijke bestseller-beatgroep The Sharks, die ik zo gedoopt had vanwege mijn verregaande sympathie voor de Porto-Ricaanse bende uit 'West Side Story'. Ik beeldde mij in dat ik in New York leefde en ik liet The Sharks op gelijke voet leven met The Beatles. We zongen onze eigen nummers, en die schreef ik alleen maar om ze in mijn dromen te kunnen gebruiken. Het eerste heette 'Talking Girl', een song die ik, als ik zou willen, nog steeds kan spelen. Het gekke was dat, behalve ikzelf, in die groep nog drie van mijn schoolvriendjes zaten, maar zonder dat ze dat wisten, hé, want ik durfde daar niet over te spreken. Ik schreef ook hele konseptlp's toen. En ik gaf grandioze konserten thuis in de living, als mijn ouders naar de cinema waren. Ik ging dan aan een matglazen tafel zitten - de piano, dus - en ik playbackte dan op platen die ik snel als de weerlicht op de pick-up ging leggen. Het is zelfs eens zover gekomen dat ik van die papieren slierten ging kopen om tijdens mijn optredens in de lucht te gooien, om het wat druk te maken. Ik had toen ook een liedje over mezelf, 'Mother's son' heette dat, over hoe verwend ik wel was. Het was nogal beïnvloed door 'Dead end street' van The Kinks, waar ik toen gek van was. Ik speelde het voor mijn Nonkel Frans omdat ik goed wist dat die me zou aanmoedigen, en dat deed hij ook, al houdt hij zich door de band bezig met klassieke muziek.

HUMO : Hoe ben je dan tot het eigenlijke muziekmaken gekomen ?

RvhG: Eerst kwam ik bij een groep waarin de neef van onze buurvrouw de plak zwaaide. Hij zong 'Merci, chérie' en dat soort dingen, en ik mocht 'A little bit me' doen, van The Monkees. Daarna stapte ik over naar de wat hippere groep Why Not; die vroegen me omdat ik orgel kon spelen en geen moeite had met 'A whiter shade of pale'. Ik kon namelijk altijd wel wat respekt afdwingen door mijn muzikale kennis. Ik haalde op het Conservatorium altijd 10 op 10 voor melodisch diktee, wat onder andere betekent dat ik een zeer goed oor heb, dat ik vrijwel alles meteen kan naspelen. Tja, op repetities ben je dan wel gauw Het Mannetje... Helaas! Why Not viel na twee optredens uit elkaar en toen ben ik bij een heus balorkest piano en orgel gaan spelen, en omdat ik het zo mooi vroeg, mocht ik uiteindelijk ook 'Gloria' zingen. Als we 'La bamba' speelden moest ik niet meedoen, en dat vond ik zo vervelend dat ik een paar keer een ei bakte op het podium... groot sukses, natuurlijk... De manager van Tilly heeft ons toen eens gevraagd wat demo's te maken die dan in Duitsland zouden moeten terechtkomen. Natuurlijk is daar nooit iets van gekomen, maar die demo's hadden mij wel aan 't dromen gezet. Ik begon te geloven dat er ooit wel eens iets van zou kunnen komen. Op school dacht ik alleen nog aan mijn toekomst als muzikant. Daags na zo'n bal zat ik als een gek te geeuwen in de les Beschrijvende Meetkunde en al die witte krijtlijnen op dat bord dansten voor mijn ogen. Als het mijn beurt was om naar voren te gaan wist ik in de verste verte niet waarover die leraar het had. Ik heb het Atheneum dan maar, zonder spijt, verlaten en ben muzikant geworden. Eerst heel even bij Marva, daarna bij het balorkest van mijn vader (Nico Gomez) en uiteindelijk bij Johan Verminnen; ik was bij Johan aanbevolen door Will Tura, die mij eens bezig gezien had in de studio.

HUMO: Eindelijk het Betere Werk, dus.

RvhG: Ja, bij Johan spelen was een enorme opluchting, een Beatles-ervaring in vergelijking met wat ik voordien allemaal gedaan had - inklusief een kort kleinkunstavontuur als begeleider van een zekere Mia, die Nacht & Ontij-nummers zong als 'Zwarte meester' en meer van dat slag.

HUMO: Mijn hemel: wat een strafregister !

RvhG: Maar met Johan was alles meteen anders. Ik vond hem meteen sympathiek, ik vond zijn stem ook ongelofelijk goed en ik heb vanaf de eerste dag graag met hem samengewerkt. Maar!Op een dag mocht ik van mijn vader, als verjaardagscadeau, twee songs opnemen. Ik denk dat dat een bewuste poging van hem was om mij in gang te steken, maar toen had ik dat niet door. Ik herinner me die sessie nog heel goed. Freddy Rottier op drums, Ivan Desouter op bas, en ik deed piano, orgel en onnozel. 'Will drama' heette één van die liedjes, een nogal kabaretachtige, ééndimensionale hekeling van het Will Tura-syndroom. De tekst ging van ' 't Is de hoogste tijd om een verse hit te bakken / zo sprak mijn platenbaas toen hij mijn laatste schijf zag zakken / voor de verandering schreef ik een liedje over liefde / het gaat over een vrouw wiens heengaan mij zodanig griefde...' en meer van dat fraais. Ik had nogal last met het sukses van al die Vlaamse zangers, maar ik was zeker niet tevreden met het resultaat van die sessie en er is dan ook terecht geen plaat van gekomen. Ik had daar toen ook niet meteen zo'n behoefte aan want, zoals gezegd, ik voelde me toen heel goed bij Johan.