 |
 |
 |
Als opvallende tendens in 1984 tekent de man met de initialen (mm) op:
'Funk is het nieuwe parool, en de vrouwen marsjeren op in de rock - hetzij als fraai bewegend behang dat alleen 'doewa' mag zingen, hetzij als heuse frontzangeres, hetzij als totale, zowel scheppende als uitvoerende brein.'
De 'opmarsjerende vrouwen' zijn dan vooral Bea Van der Maat (Chow-Chow), Sylvie Honnay (Mensen Blaffen) en Elsje Helewaut (Elisa Waut, de uiteindelijke winnaars).
In het finaleverslag geeft Mijlemans de kritikasters een veeg uit de pan:
'Op overtuigende wijze heeft de Rock Rally '84 gehaald, de horden zeikerds die uitkeken naar het Failliet van deze jonge traditie zijn streng terechtgewezen: zoals alle andere afwezigen hadden ze ongelijk. De Belgische rock mag dan tot de oksels in het moeras van crisis en moedeloosheid zijn weggezakt, er is een generatie opgestaan die geen boodschap heeft aan het trieste statuut van de jonge inlandse held. De vraag lijkt niet langer: kunnen we ervan leven, maar: kunnen we zonder leven.'
 |
1. Elisa Waut |
2. Morceaux Durs |
3. Beau Geste |
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook