Humo sprak met Warren Zevon

deel 1

Terwijl Warren Zevon samen met Jackson Browne aan zijn heerlijke lp werkte vond hij dat één nummer, 'Mohammed's Radio', best de stemmen van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham (allebei van Fleetwood Mac) kon gebruiken. Er werd gebeld naar de manager van Fleetwood Mac. Die zei 'Onmogelijk, want ze zitten zelf in de studio, vierhonderd kilometer hier vandaan.' Een halve dag later zaten Stevie en Lindsey achter Zevon te zingen. Ze hadden de sessies voor hun eigen lp stilgelegd. Omdat ze Zevon zo'n schat vonden.

Charisma heet dat, zeker. Warren Zevon heeft er overschot van. Toen hij onlangs tijdens twee Nederlandse konserten voorprogramma speelde voor Jackson Browne had hij eigenlijk alles tegen. Zijn naam, zijn gezicht, zijn repertoire waren het publiek onbekend terwijl de weinige bezitters van 'Warren Zevon' in gedachten de dure arrangementen en de uitgelezen begeleiders bij elk nummer hoorden. Maar Warren zat daar alleen. Toch gaven zowel Amsterdam als Den Haag meer dan een beleefdheidsapplaus aan deze enige ware revelatie van 1976.

Wij hielden hem een poos staande toen hij met vrouw Crystel en kind Ariel uit een taxi stapte die hem van een dag Rijksmuseum-lopen terugbracht.

HUMO: Nog verrassender dan de kwaliteit van je lp 'Warren Zevon' is het feit dat je al dat beroemde volk zover gekregen hebt een bijrol te spelen, zonder dat jij eigenlijk op al hun lp's voorkomt. Geldt de regel 'Voor wat, hoort wat' dan niet in Hollywood ?
Warren Zevon: Jawel, maar ik ben nooit gevraagd voor lp's van Jackson of de Eagles of de Beach Boys omdat niemand mij als een goeie muzikant beschouwt. Ik was gewoon een figuur die al jaren op fuiven rondhing, en waarvan sommige wisten dat ik wel eens bij de Everly Brothers gespeeld had. Maar, ik zat en zit zeker niet in de selekte club mensen die bij één lp per week betrokken zijn. En ik ben er, onder ons, niet rouwig om.

HUMO: Toch is 'Warren Zevon' niet je eerste plaat ?
Zevon: Nee. Maar het zou erg vriendelijk zijn als iedereen mijn vorige maar wou vergeten. Ik heb 'm trouwens zelf niet, al hoor ik wel es van recensenten dat ze 'm hebben. Ze is maar voor één ding interessant: er wordt, al zeg ik het zelf, uitstekend gitaarwerk op geleverd. Het was trouwens eerst mijn bedoeling er een komplete gitaarlp van te maken. Ik was nou eenmaal bezeten door Hendrix en de Yardbirds, dus ik dacht dat wat ik te zeggen had best via een gitaar kon. 'Woorden' betekenden niet zoveel voor me, want alles wat ik wilde zeggen zei Bob Dylan toch veel beter. Willen we slapende honden maar laten slapen, en over wat anders praten.

HUMO: Als je dat wil. Al denk ik dat je mijn volgende vraag ook wel misselijk zal vinden.
Zevon: Hoe Was Het Bij De Everly Brothers?

HUMO: Jij bent erover begonnen !
Zevon: En dat valt me ook helemaal niet zwaar, want ik vond het een heerlijke tijd, Zoals ongeveer elke Amerikaan van mijn leeftijd ben ik grootgebracht met de 'Everly Brothers Greatest Hits' op de achtergrond, ze waren mijn eerste idolen en ze zijn heel lang mijn enige idolen gebleven. Toen David Marks, een vriend van mij die voor de Everly Brothers werkte, me vertelde dat ze een pianist zochten wist ik niet dat hij me eigenlijk een baan aanbood. Ik zei domweg 'Oh, ja, ik zal even helpen zoeken', maar David zei 'Ze willen jou'. Nou ik heb toegehapt natuurlijk.

HUMO: Toen jij bij hen kwam, in het begin van de jaren 70, voelde je toen dat ze in staat van ontbinding waren ?
Zevon: Oh, ja. Ze praatten nog nauwelijks met mekaar; en iedereen in de band wist dat het evengoed vandaag als morgen afgelopen kon zijn. Phil had een gloeiende hekel aan 'Bird Dog' en 'Bye Bye Love' en al die dingen. En dat is echt wel te begrijpen als je weet dat die jongens vanaf hun 12de tot hun 32ste, da's twintig jaar, hoor, naast mekaar hebben staan glimlachen. Maar dat neemt niet weg dat het een kick was in de band van zo'n twee legendes te zitten. Je kreeg er een zeker respekt door dat je anders als beginneling nooit zou kunnen verwachten. Iets van hun legende straalde altijd wel op ons af. Ik herinner me dat we in Texas, speelden en Phil had, zoals iedere avond, de leden van de groep voorgesteld, Kris Kristofferson kwam na afloop de kleedkamer binnen en zei 'Hi, Warren' én hij begon een babbel met me. Dat vond ik geweldig. Ik voelde me toen iemand. Ach, het is een bekend verhaal; niet meer anoniem zijn, niet langer één deeltje zijn van de grijze massa, dat is wat ons allemaal staande houdt in dit soort beroep.   

HUMO: Heb je ooit één van je songs aan de Everly's trachten te slijten?
Zevon: Ja, maar ze vonden 'm niet goed genoeg. Ze waren heel eerlijk in dat soort dingen. Als ik ze een song voorspeelde draaiden ze niet rond de pot of zo maar Phil stond dan halfweg óp en zei 'Luister, Warren, dit is zware nep, hoor' of 'Een stuk van de melodie is goed, maar die heb je natuurlijk gejat. De tekst is gewoon klote'. Dat was soms hard, maar ik mocht dat soort direktheid wel. Wat ik wel gedaan heb is samen met Phil songs schrijven voor zijn solo-lp's. Soms gaf ik 'm maar één regel, en dan was ie al heel blij, en dan schreef ie mijn haam bij achter de song. Da's een soort eerlijkheid waar ik zelf niet eens aan toe ben. 'Frank and Jess James', op mijn plaat bijvoorbeeld, daar heeft Phil ook een paar zinnen voor geleverd, maar ik heb hem niet gekrediteerd. Omdat ik een schoft ben, zeker.

HUMO: Je laatste werk met de Everly's dateert uit '72 of '73. Je bent pas in 76 met 'Warren Zevon' naar buiten gekomen. Waar zat je in de jaren daartussenin?
Zevon: Op de dool. Leven, gewoon. Meemaken waar ik het op de plaat over heb. Ik ben uit Los Angeles vertrokken om het in San Francisco te gaan proberen met rnijn naam, als zanger-komponist. Met gebogen hoofd songs van Chuck Berry, Jackson Browne en handig gekamoefleerd ook wat van Warren Zevon zingen, je kent dat wel. Achteraf met een pet rondgaan, alles oproken, en 's morgens opnieuw beginnen. En tegen iedereen in de kroeg lastig doen over die grootse lp die je ooit eens gaat maken, Een banaal verhaal eigenlijk. Met een duur woord zou je dat de incubatieperiode kunnen noemen voor 'Warren Zevon', al had ik dat toen niet door. Ik schreef maar wat songs, helemaal los van mekaar. Ikwist echt niet dat die later in één of ander konsept zouden samenvallen, al is mijn lp dat toch wel geworden. De hele lp is een kommentaar op de keerzijde van de Medalje, Hollywood.

HUMO: Hollywood-Babylon?
Zevon: Ja, al moraliseer ik natuurlijk niet. Ik beschrijf. Het kan me niet veel schelen dat iedereen daar met zijn kop tegen de muur loopt. Ik zie het alleen, en ik registreer en ik zing erover.

HUMO: Zo'n song als 'Frank and Jesse James', een cowboyepos eigenlijk, valt toch buiten dat konsept?
Zevon: Dat zei Jackson ook toen we aan de lp bezig waren, maar dat is niet zo. Want 'Frank and Jesse James' is in feite het tot een song gekoncentreerde scenario voor een western die ik had willen maken met Don en Phil Everly in de hoofdrollen. Die song staat als een voorbeeld van een Hollywood-produkt, helemaal aan het begin van de lp. Kijk, als je mijn hele lp als een film over Hollywood wil beschouwen, is 'Frank and Jesse James' een film-binnen-de-fiim. Een illustratie van wat een doodeenvoudig produkt als een cowboy-filmpje allemaal voor intriges, zelfmoorden, triestheid kan verbergen als je de levens van de makers van dat cowboy-filmpje zou kennen.

HUMO: In een lied als 'The French Inhaler', dat volgens de filologen over Marilyn Monroe gaat, geef je Norman Mailer een veeg uit de pan. Hij zou, door zijn boek, Marilyn na haar dood nog es vermoord hebben.
Zevon: Wat drink je?

HUMO: Water, of wijn. Waarom ?
Zevon: Ik moet een wodka voor ik je dit vertel, want we zitten zowat op mijn stokpaard. Ik weet waar je die interpretatie van hebt, van Heer Halden van Rolling Stones, niet? Ik heb die jongen een brief geschreven dat ie zich eens moet informeren voor ie nog eens een plaat van mij durft te bespreken. Als hij naar de Library of Congress zou gaan, zou hij merken dat ik 'The French inhaler' daar in '71 gedeponeerd heb, terwijl dat boek van Mailer in 1973 is verschenen. Als mijn song over dat boek zou gaan heb ik paranormale capaciteiten, want dan zou ik in een song kritiek kunnen spuien op een boek dat pas een volle vierentwintig maanden later zou verschijnen. Dat soort dingen maakt me verschrikkelijk moe, want nu vraagt iedereen me 'Vertel es wat over die song die je tegen Mailer hebt geschreven'.