De 7 Hoofdzonden volgens Carla Bruni

(Humo 3474, 27 maart 2007)

'Ik zal je een geheim verklappen: de meeste mannen wíllen helemaal niet met een knappe vrouw naar bed'

In een vorig leven was ze supermodel: de muze van Christian Dior, Karl Lagerfeld, Yves Saint-Laurent en Gianni Versace. Ze schitterde in 'Prêt-à-porter', Robert Altmans miskleun over de modewereld. Nu is ze veertig en zangeres. Twee mooie cd's heeft ze al gemaakt: haar muziek zou je kunnen omschrijven als designfolk of postmodern chanson. Voor 'Quelqu'un m'a dit' schreef ze alle teksten zelf; voor haar nieuwste, 'No Promises', zette ze gedichten van gerenommeerde poëten als W.H. Auden, Christina Rossetti, Emily Dickinson, Dorothy Parker, William Butler Yeats en Walter de la Mare op muziek. Bruni is geen schitterende zangeres - soms mompelt ze meer dan ze zingt - maar charmante plaatjes zijn het zeker. Onlangs reduceerde ze in 'De laatste show' Steve Stevaert en Stijn Peeters tot verliefde pubers; een paar uur voor die opnames liet ze haar charmes los op Humo.

Of Carla heeft geen schroom, of ik stráál vertrouwen uit: als ze me in haar loge ontvangt, ligt haar gigantische handtas wijdopen. Discretie weerhoudt me ervan precies te beschrijven wat ik allemaal zag liggen - in ieder geval genoeg om een excentriek maar interessant museumpje te vullen. Anderhalf uur later moet ze zich dringend omkleden, maar als ik aanstalten maak om naar buiten te gaan zegt ze: 'Blijf. Als jij ertegen kunt, dan ik ook.' Ik zou het graag interpreteren als een ouverture, maar het zijn de woorden van een topmodel dat zich al duizend keer heeft omgekleed in het bijzijn van mindere goden.

In de hoop dat ze zeer zondig is en dat erover praten haar nog losbandiger zal maken, waar ik dan weer schaamteloos misbruik van zal maken (mensen manipuleren: de achtste hoofdzonde!), leg ik haar de 7 Hoofdzonden voor.

Traagheid

HUMO Laten we langzaam op gang komen, liever dan je meteen je zondige liefdesleven voor de voeten te werpen. Jouw muziek is een goeie soundtrack bij een lome zondag. Ben je zelf traag? Of lui?

CARLA BRUNI « Ik bén traag. En verder: niet erg slim (lacht), loom, zuiders relaxed, niet assertief, niet agressief, niet verschrikkelijk ambitieus... Dat kan schijnheilig lijken, omdat ik toch fotomodel ben geweest en nu een soort 'artieste' (rolt met de ogen), maar ik ben overal ingerold. Maar: lui ben ik niet. Veel te onrustig voor. Ik kan niet stilzitten.»

BRUNI « Ik háát wekkers. Ik heb een zoontje van vijf, Aurélien, dus ik kan niet anders dan extreem matinaal zijn, maar da's niet mijn vrije keuze, geloof me. Wat dat betreft is er niks veranderd: vrouwen steken volgens mij nog steeds veel meer tijd in het huishouden en in de opvoeding van de kinderen. Mannen... Jullie hebben het makkelijk.»

BRUNI « I would have sex! Ik wil weten hoe het is om een erectie te krijgen, te ejaculeren, rechtopstaand te plassen, een kind te maken, te kijken in plaats van bekeken te worden, op straat te lopen en me veilig te voelen... Want een vrouw voelt zich haar hele leven toch een béétje een prooi. Terwijl de man... De man blijft de jager, hè. Jullie hebben nog steeds veel meer privileges, geef toe. Wij vrouwen blijven, hoe modern we ook proberen te zijn, de slaaf van onze biologische impulsen: ons moederinstinct, onze ingebakken zorgzaamheid, het tikken van de biologische klok, onze kwetsbaarheid, noem maar op.»

BRUNI « De Franse zanger Stéphane Eicher heeft daar een liedje over: 'Déjeuner en paix'. Hij vertelt hoe zijn vriendin vanaf het ochtendgloren begint te zeuren, en hij zingt: 'Je voudrais ce matin, si possible, pour une fois, DEJEUNER EN PAIX!!!' (lacht). Ik probeer 's ochtends de buitenwereld ook zolang mogelijk uit te sluiten. Is dat zondig? Niet in mijn Bijbel.»

BRUNI « Ik wil wat privacy, en genoeg slaap. En de vrijheid om keuzes te maken. Maar controlefreak ben ik niet, want die zijn per definitie ongelukkig. Totale controle is namelijk een illusie. Zeker voor een fotomodel, want tenslotte draag je kleren van iemand anders, en bepaalt de fotograaf het eindresultaat.»

BRUNI « Je suis très très très nocturne. Niet dat ik zo'n nachtbraker ben, maar ik schrijf meestal 's avonds laat mijn liedjes. Dat heeft natuurlijk ook te maken met mijn zoontje - ik kan pas een heldere gedachte formuleren als meneer is gaan slapen (lacht). Maar toch: ik heb het gevoel dat de nacht me helpt.»

BRUNI « C'est ça! Als mijn liedjes taarten zijn, dan worden ze door de nacht bestrooid met een laagje magie en mysterie. En de meeste melodieën voor 'No Promises' heb ik geschreven in de winter, rond kersttijd: dat is nog intiemer werken.»