Bloed Bodem Eer en Trouw: extreemrechts en de dubbele moord op de scoutsfuif

, door (ja)

16605_BBET-186.jpg
© Reporters

Het artikel  'Bloed Bodem Eer en Trouw: extreemrechts en de dubbele moord op de scoutsfuif' van (ja) leest u vanaf dinsdag 10 februari 2009 in Humo 3571.

''Die gasten hebben een kortsluiting in hun kop: ze zijn tot alles in staat''

Wij doken in ons archief en diepten het artikel op dat (ja) in 2006 al schreef over Blood & Honour.

In de schaduw van het VB: de racistische aanslagen van Blood and Honour

Uit: Humo 3432; 13 juni 2006

Niet alleen over de moorden van Hans Van Themsche hangt de schaduw van het VB. Er waren de afgelopen jaren wel meer zware racistische misdrijven die het stempel van extreem-rechts droegen: de dubbele moord op de scoutsfuif in Onze-Lieve-Vrouw-Waver, de raid op het asielcentrum in Broechem, de aanval op twee late passanten in Brugge. De haatmachine van het VB en aanverwanten verklaard door de ex-skinheads van Blood and Honour: 'Voor je het beseft, haat je mensen zonder dat je nog weet waarom.'

 

'Ze willen een leger vormen dat alle zwarten en joden het land uit jaagt'

 

Dit is het verhaal van enkele skinheads. Vlaamse jongelui, van top tot teen gemerkt met tatoeages, die deel hebben uitgemaakt van Blood and Honour: de extreem-rechtse, wereldwijde vertakte organisatie die zich voorbereidt op de dag dat de rassen een bloedige oorlog met elkaar zullen uitvechten om de heerschappij over de planeet - want zo heeft hun stichter, wijlen Ian Stuart Donaldson, het ooit voorspeld. Via onbetamelijk harde, razendsnel gespeelde punkmuziek, oi! genaamd, wil Blood and Honour jongeren tot het nationaal-socialisme bekeren. De divisie Vlaanderen bestaat uit drie afdelingen: Coast (Oost- en West-Vlaanderen), Nordland (Antwerpen) en Midland (Vlaams-Brabant). De homepage (www.bhvlaanderen.com) laat weinig aan de verbeelding over: een rokende revolver met het onderschrift: 'The morning will come when the world is ours - op een mooie ochtend zullen wij over de wereld heersen.' Even verder: 'Adolf Hitler, rust in vrede.'

'Het is,' zeggen de drop-outs van Blood and Honour Vlaanderen, 'de propaganda van de haat. En het is ontzettend effectief: je praat met gelijkgezinden, je deelt elkaars misnoegdheid - je steekt elkaar aan.'

Verboden voor witte veters

Liefde voor muziek, zeggen ze: daarmee is het allemaal begonnen. Ze waren gabbers en ze hielden van hardcore en hakken - dansen op snoeiharde techno. En ze waren pubers in een dorp waar de meisjes, hun meisjes, werden lastiggevallen door Marokkaanse jongens uit de stad. Daarom zochten ze steun bij elkaar en vormden ze front: als vanzelf dwaalden ze af naar uiterst-rechts. En in het weekend raasden ze naar Weelde, boven Turnhout, naar discotheek The Wall - dé plek van afspraak voor de gabbers uit de Lage Landen.

DE DROP-OUTS « Wie daar komt om herrie te schoppen of politiek te bedrijven, vliegt aan de deur. Je komt er ook niet in als je een Keltisch kruis draagt of als je spinnenwebben op je ellebogen hebt laten tatoeëren - de manier waarop de webben zijn ingekleurd, verwijst naar de wandaden die je al hebt begaan. Nee, daar moet je een trui over dragen. Je komt The Wall ook niet in met witte veters in je combat shoes, hét symbool van white power. Rode veters kunnen evenmin: die geven aan dat je al iemand 'goed bij elkaar hebt geklopt'.

» Bepaalde tatoeages zijn ook taboe, vooral cijfercombinaties, zoals 88, twee keer de achtste letter van het alfabet: HH, 'Heil Hitler'. Of 18, AH, 'Adolf Hitler'. Of 14, de veertien woorden in de slogan: 'We must secure the existence of our race and the future for white children.' Of 311, drie keer de elfde letter van het alfabet, KKK, 'Ku Klux Klan'. En zo kunnen we nog wel even doorgaan: de wereld van de skins is vergeven van de geheime cijfertaal.

» Met al die tekens en symbolen hoef je in The Wall dus niet aan te komen: de muziek primeert. Maar je kunt er niet omheen dat de meeste bezoekers dezelfde ideeën hebben. Je leert elkaar kennen, je houdt contact, en in no time ben je geen gabber meer, maar een skin die alle drugs afzweert - want die verzwakken zogezegd het blanke ras. Maar je zwelgt wel bier, tientallen pinten per avond, en in het weekend trek je naar café De Kastelein in Brugge, waar iedereen Engels spreekt, Belgen én buitenlanders, en waar ze om de twee weken concerten organiseren met muziek waarvan de teksten aan duidelijkheid niets te wensen overlaten: 'Sieg Heil', 'Kill the Black' enzovoort. Het is de litanie van de haat, op de tonen van onder andere Skrewdriver, Stigger en Standrecht, groepen die oi! spelen. Zeg maar: punk voor racisten.»

Kerk en Leven

In de nacht van 7 mei jl., om drie uur in de ochtend, staan een Vlaming met een rastakapsel en een zwarte Parijzenaar op de Maalse Steenweg in Brugge te wachten op een vriendin, die hen daar zal oppikken na een avondje stappen. Dat is géén goed idee. Vijf skinheads, die de avond in het nabijgelegen café De Kastelein hebben doorgebracht, krijgen het tweetal in de gaten. Drie van hen gaan onverwijld tot de aanval over; twee kijken toe zonder in te grijpen. De Vlaming krijgt zulke zware klappen dat hij zich nog altijd niet herinnert wat er precies is gebeurd: hij is een maand arbeidsongeschikt. De Parijzenaar is er nog slechter aan toe: hij belandt in een coma. Drie weken later komt hij langzaam weer bij bewustzijn, maar zijn hersenen zijn voorgoed beschadigd. Op dit moment hoopt zijn familie dat hij naar een Frans ziekenhuis gerepatrieerd kan worden.

De drie verdachten waren twintigers, uit alle hoeken van het land: Lubbeek, Huldenberg en Brugge. De twee omstanders die niet ingrepen, kwamen uit Brugge en Turnhout.

'De Kastelein,' zeggen onze drop-outs, 'lijkt een simpel dorpscafé met veel voetbalsjaals van Club Brugge en Millwall aan de muur, maar dat is het níét. Het is een internationaal trefpunt - Vlamingen, Walen, Duitsers, Engelsen, Finnen, Denen, Noren, Spanjaarden, Fransen, iedereen komt er. Een vaste stamgast is Vince, een Fransman die aan beide benen verlamd is geraakt toen hij door twee junks werd neergestoken. Als hij er is, geef je hem een hand - uit respect.

DROP-OUTS « De sfeer is niet grimmig, helemaal niet zelfs. In het begin van de avond is iedereen vriendelijk en aardig voor elkaar. Maar er wordt ontzettend veel gedronken, en rond een uur of één, als de bands stoppen met spelen, trekken veel gasten de straat op. Dan wordt er geregeld een robbertje gevochten: om een meisje of om een futiliteit - elke aanleiding volstaat. Op 7 mei zal het de aanwezigheid van twee 'linkse types' zijn geweest: zulke mensen mogen niet te dichtbij komen. De Maalse Steenweg is het territorium van de skins.

» Het vreemde is: we zijn tientallen keren in De Kastelein geweest, en je ziet daar nooit politie in de buurt. De muziek staat oorverdovend hard, de teksten zijn ronduit racistisch, de buurt heeft overlast, maar kennelijk worden skinheads in Brugge gedoogd.»

Wat verderop aan de Maalse Steenweg ligt de Hitshop, een klerenwinkel die grossiert in de topmerken voor skinheads: Lonsdale (populair om de lettercombinatie NSDA - NSDAP was de nationaal-socialistische partij van Hitler), Fred Perry (Romeinse lauwerkrans in het logo), Hooligan, Thor Steinar, Pit Bull, Dr Martens alsook de volledige collectie van Blue Army, de harde kern van Club Brugge-supporters. Op hun site schrijven de eigenaars, zelfverklaarde vrienden van café De Kastelein: 'We have a good skinhead crowd who visits us as we are the first skinhead shop in Belgium.' 'Dat klopt,' zeggen onze drop-outs. 'De Hitshop heeft alle merken, en desgewenst ook nog andere, meer expliciete dingen. Al zijn ze niet de enigen: in het centrum van Kortrijk heb je ook nog DC'Special.'

Na de incidenten van zeven mei heeft de politie De Kastelein voor één maand gesloten. Sinds kort is de zaak weer open. 'Wat is het aandeel van het café in deze affaire?' vraagt procureur des konings Jean-Marie Berkvens. 'De incidenten hebben niet binnen plaatsgevonden.'

De procureur is er niet van overtuigd dat Brugge een broeihaard van extreem-rechts is. De toestand is verbeterd, zegt hij.

PROCUREUR BERKVENS « Vroeger hadden we hier een kleine kern van radicale elementen, die voornamelijk binnenskamers hun sympathie voor het nationaal-socialisme beleden. U weet wel, met boeken en tijdschriften en helmen met een stalen punt. Veel overlast veroorzaakten die mensen niet.

» Dat veranderde toen skinheads en hooligans de handen in elkaar sloegen. Maar we hebben die alliantie gebroken, met arrestaties na de rellen van Club Brugge - Galatasaray, zo'n vier jaar geleden. Sindsdien is de band tussen skins en hooligans niet meer zo hecht.»

In De Kastelein heeft zich, twee jaar geleden, wel een dodelijk schietincident voorgedaan. 'Maar ook dat had weinig met extreem-rechts te maken,' riposteert Berkvens. 'Twee mannen die zich interessant wilden maken, waren met een wapen het café binnengekomen. Het wapen viel op de grond, en de twee vluchtten naar buiten, achternagezeten door enkele gasten van De Kastelein. Eén van de twee heeft zich omgedraaid, en heeft een dodelijk schot gelost.'

HUMO Kortom: De Kastelein is géén internationaal trefpunt van Blood and Honour?

BERKVENS « Het zou kunnen van wel. Naar aanleiding van dat incident hebben we ook de ruimtes boven het café onderzocht: we hebben daar niet alleen Kerk en Levens aangetroffen, als u begrijpt wat ik bedoel. Er lagen daar nogal wat publicaties van de Hitlerjugend en dergelijke.»

De slachtoffers van de aanval op zeven mei kunnen de juiste toedracht niet meer navertellen, maar de kans is klein dat de daders de dans zullen ontspringen. Eén - anonieme - getuige heeft van op een afstand de gebeurtenissen gadegeslagen. Hij zou verklaringen hebben afgelegd die voor de skinheads zeer bezwarend zijn.

Over het lopende onderzoek wil Berkvens geen uitspraken doen, maar: 'Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan ik zeggen dat de aanklacht 'racisme' zal luiden.'

De raid

Een bericht uit Het Laatste Nieuws van maandag 5 juli 2004: 'Vier gemaskerde en gewapende mannen van hooguit twintig jaar hebben in de nacht van vrijdag op zaterdag een racistische inval gepleegd op het open asielcentrum in het Antwerpse Broechem. Ze drongen binnen in blok C, waar veertig mannen lagen te slapen, en stelden hun slachtoffers één voor één de vraag of ze moslim waren. Iedereen die daar bevestigend op antwoordde, werd afgetroefd met houten stokken, ijzeren staven en messen. Drie mensen raakten ernstig gewond.'

Dat was een actie van Blood and Honour, zeggen onze drop-outs, meer bepaald van de toen pas opgerichte afdeling Midland (Leuven-Mechelen). 'Het gebeurde na een door Midland georganiseerd concert, in een parochiezaal in de buurt, waarop zo'n vijftienhonderd skins uit binnen- en buitenland waren afgekomen. Na afloop had een deel van de concertgangers zin om het centrum aan te vallen en de bewoners eens goed bang te maken. Niet om die mensen persoonlijk te treffen, nee, het was veeleer een statement: 'Jullie horen hier niet thuis.' '

Muziek is het cement tussen de leden van Blood and Honour: het bindt hen en het houdt hen, in al hun verscheidenheid, samen. Nieuwelingen moeten zich eerst bewijzen: ze moeten naar concerten gaan, ze moeten daar ook staan - dat wil zeggen: niet gaan lopen als er wordt gevochten - en ze moeten, als het enigszins kan, zelf concerten organiseren. Niet zo eenvoudig als het lijkt, want de meeste zalen weren oi!-bands. En ook de burgemeesters geven zelden toestemming voor optredens die, met hun racistische retoriek, de openbare orde dreigen te verstoren. Dus moet het stiekem.

DROP-OUTS « Een uur van tevoren worden de belangstellenden op de hoogte gebracht van de plaats van verzamelen. Daar wacht iemand van de organisatie de concertgangers op. Er volgt een screening, om infiltranten van de politie te weren, en daarna gaat het richting de échte, al even geheime locatie van het concert. Het is altijd spannend.

» Blood and Honour is gestructureerd zoals een bende outlaws: je komt er niet één-twee-drie in. Eerst moet je een halfjaar lang, als prospect, bewijzen wat je in je mars hebt. Je moet ook geweld durven te gebruiken, desnoods tegen mensen die je van haar noch pluim kent, maar die er 'te links' uitzien of die, zoals in het geval van het asielcentrum van Broechem, 'niet in ons land thuishoren'.»

Na afloop van de raid meldde de krant dat een 42-jarige Tsjetsjeen bijna het leven had gelaten omdat hij had 'bekend' moslim te zijn. 'Ze hebben een stok op mijn keel gezet,' zei hij, 'en ze hebben me bijna gewurgd. Ik was een terrorist, zeiden ze. Ik moest terug naar mijn eigen land. Ik kwam hier hun werk afpakken, en dat pikten ze niet langer.'

VB? Te soft

Is er een link tussen Blood and Honour en het VB? Niet officieel, zeggen de drop-outs, maar natuurlijk wel officieus: Vlaamse skinheads worden automatisch door die partij aangezogen, ook al vinden ze de VB-verkozenen dikwijls te soft.

DROP-OUTS « Een jaar of vijf geleden zijn we naar het Antwerpse getrokken voor, dachten wij, een betoging van het Vlaams Blok: 'Misschien valt er wel te vechten.' Ter plekke bleek dat het een gespreksavond met Gerolf Annemans was. Uiteindelijk besloten we toch maar naar binnen te gaan en eens te luisteren. Er zaten zowat veertig mensen in de zaal, allemaal ernstige burgers, maar niemand maakte een opmerking toen wij daar met onze boots en tatoeages en kale koppen binnenkwamen - wij hoorden erbij.

» Aan het eind mocht iedereen vragen stellen aan Annemans. Ik herinner me nog wat eentje over de joden riep: 'Ze zouden ze allemaal moeten vergassen!' - 'Ge hebt gelijk,' zei Annemans, 'maar we mogen dat niet meer zeggen.' Op zo'n avond, in kleine kring, houden die gasten zich niet in, hè.»

Jodenhaat blijft een populair thema bij Blood and Honour. Op de site van Blood and Honour Vlaanderen maakt de afdeling Nordland gewag van een Hitlerherdenking op 22 april 2006, met een honderdtal Nederlandse en Vlaamse kameraden op een geheime locatie. De avond ging van start, staat er, 'met een speech van de verantwoordelijke van Blood and Honour Vlaanderen. Die gaf aan dat we de grootsheid van de Führer en zijn ideologie heden ten dage nog altijd in ere moeten houden, maar moeten streven naar een meer hedendaagse invulling van het nationaal-socialisme. Tenslotte leven we in een andere tijdsgeest met andere tegenstrevers en andere problemen (hoewel de basis van het probleem, het internationale jodendom, nog altijd dezelfde is gebleven).'

Heel wat leden van Blood and Honour staan in voor de security bij betogingen van het VB, zeggen de drop-outs. Ze lopen mee, met een insigne van de partij, en met hun uiterlijke tekenen als skinheads zoveel mogelijk bedekt. 'Je moet zo onopvallend mogelijk gekleed gaan, en je mag je ook niet laten provoceren. Het consigne luidt: 'Je gaat niet op Marokkanen af, tenzij die zélf de betogers aanvallen.''

HUMO Dragen jullie wapens?

DROP-OUTS « Sommigen hebben altijd wapens bij zich.»

Ook goedendag

Lid van Blood and Honour én het Vlaams Blok was neonazi Jürgen Goris. Hij sloeg in augustus 2001, aan de vooravond van de IJzerbedevaart, samen met zijn trawanten een 36-jarige Egyptenaar het ziekenhuis in. Reden: geen. Omstanders hadden het over 'meer dan honderd klappen en schoppen'. In november 2002 werd Goris veroordeeld tot één jaar gevangenis met zes maanden uitstel.

Intussen had hij wel, in de nacht van 3 op 4 augustus 2002, op een scoutsfuif in Onze-Lieve-Vrouw-Waver twee Vlaamse jongens neergeknald met zijn gloednieuwe Bernardelli-revolver.

Thierry De Rydt (20) en Tim Tobback (23) kwamen om het leven nadat een derde jongen, in een discussie met Tobback, bier op Goris had gemorst. Die trok zijn revolver, Tobback blafte hem af, en Goris zette het op een lopen, achtervolgd door Tobback en De Rydt. Even later draaide Goris zich om en schoot, na eerst een waarschuwingssalvo te hebben gelost, zijn twee achtervolgers neer. Hij kreeg dertig jaar cel voor doodslag.

Goris was een tikkende tijdbom, een onbeholpen en onhandelbare jongen die vroeg of laat wel moest ontploffen. Als middelbare scholier wisselde hij maar liefst tien keer van school - ook omdat hij op dealen werd betrapt.

In zijn dorp, Bonheiden bij Mechelen, was Goris beter bekend als den Bolle, en niet alleen om zijn lichaamsomvang. Hij verkocht ook 'bollen' - dialect voor drugs als XTC en amfetamine. Hij maakte al op piepjonge leeftijd deel uit van de gabberscene, maar veranderde al even snel van een gabber in een skin.

Dit zei Goris er zelf over, in het dossier van de dubbele moord: 'Blood and Honour is in feite een organisatie, een vereniging zonder dat ik weet op welke manier ze juist georganiseerd zijn. Ik weet niet of het een vzw of iets dergelijks is. Wat ik wel weet, is dat het een vrij grote organisatie is in die zin dat ze zich bezighoudt met het uitgeven van boeken, brochures, cd's en dergelijke, allemaal propaganda voor het nationalisme. Deze organisatie is nog maar een tweetal jaren actief in België voor zover ik weet, maar in andere Europese landen is de organisatie al veel verder en beter gestructureerd. Uiteindelijk komt het erop neer dat het een hoop dikke nekken bij elkaar zijn. Het is deze organisatie waar ik met vrienden naartoe ging. Het is ook juist dat ik daar wel gepest werd en niet echt werd aanvaard.'

The story of his life. Jürgen Goris viel ongeveer overal uit de boot. Doorgewinterde skinheads maakten zich vrolijk om zijn hang naar vriendschap en affectie. Daar werd hij boos, opstandig en redeloos van.

Chris Moorkens - op Blokwatch aangemerkt als één van de (Vlaamse) leiders van Combat 18, de gewapende tak van Blood and Honour - was een goede vriend van Goris. Hij introduceerde hem in het hardcore Antwerpse skinheadmilieu. Maar dat draaide dus faliekant uit. Omdat, zei Moorkens op het proces, den Bolle 'een bangerik' was. En: niet de slimste van de klas. 'Ik heb hem nog moeten uitleggen wat White Power eigenlijk is. Hij had er wel een vaag idee over, maar wat het precies was, kon hij niet zeggen.'

Dat verhinderde Goris niet een privé-wapenarsenaal aan te leggen. Na de dubbele moord in Onze-Lieve-Vrouw-Waver vond de politie in zijn Opel Frontera, naast extreem-rechtse propaganda en een geweldfilm met erotische inslag, een boksbeugel met metalen pinnen, een pepperspray, een doosje munitie met 37 patronen van Remmington. En op zijn slaapkamer thuis in Bonheiden: een tweeloops jachtgeweer, een elektroshocker, twee doosjes Winchester munitie en een goedendag - 'een donkerhouten stok met daaraan bevestigd, aan een metalen ketting, een zwarte bol met metalen uitsteeksels'.

'Den Bolle was een hooligan,' zeggen de drop-outs, 'voor het minste kon hij uit zijn krammen schieten. Hij straalde geweld uit.'

De vriendin van wijlen Thierry De Rydt, Irge Van Oosterwijck, bevestigde dat beeld op het proces. Ze vertelde dat ze, enkele maanden voor de dubbele moord, één keer met Den Bolle te maken had gehad: 'Ik liep aan de andere kant van de straat toen ik hem opmerkte. Er liep een zwarte op het trottoir, en hij stapte erop af. Hij deed alsof hij vriendelijk een hand wou geven, en net toen die man het gebaar beantwoordde, sloeg Goris hard op zijn gezicht. Zomaar, zonder reden. Het was afschuwelijk.'

In het dossier vertelt Goris ook dat hij, als 'gevestigde' skinhead, erop uittrok om jongens uit zijn streek tot het ware geloof te bekeren. Zo vertelt hij de zogenaamde Waverse Patriotten hoe ze zich horen te gedragen. 'De voornaamste bezigheid van ons is de mensen overtuigen, wat niet zo evident is. Ze geven ons meestal wel gelijk maar zijn toch nog altijd gereserveerd.' Zijn inbreng ging verder dan overtuigen: Goris leerde de Waverse jongelui ook wapens te gebruiken. Hij koketteerde met zijn dubbelloops jachtgeweer, dat hij te pas en te onpas leegschoot.

'Goris was zenuwachtig,' zeggen de drop-outs. Hij werd, beweert hijzelf, uit de Antwerpse skinheadscene weggepest omdat hij een 'lening' van dertig euro aan één van de kopstukken van de organisatie niet had terugbetaald. 'Hoewel ik dat bedrag zeker wilde terugbetalen, kreeg ik eenvoudig de kans niet omdat die gast nogal veel in Luxemburg bij zijn lief zat.'

'Nonsens', zegt een insider. 'Goris had gesjoemeld met het geld van drugs- en wapentransacties. Dát was de reden van de breuk.'

Hoe dan ook: op 3 augustus 2002 trok Goris níét naar Brugge om de verjaardag van zijn vriend Chris te vieren: hij was bang er leden van Blood and Honour tegen het lijf te lopen. Hij ging wel, na liters bier te hebben gedronken, naar de scoutsfuif op de wei van Onze-Lieve-Vrouw-Waver.

Voor hij daar aankwam, oefende hij nog even met zijn nieuwe handwapen. En liet hij het ook aan verscheidene vrienden zien.

'Goris,' zeggen de drop-outs, 'was tot alles in staat.'

Goede gesprekken met Dewinter

Op 22 oktober 2002 schrijft Frank Vanhecke, voorzitter van het Vlaams Blok, een brief aan het gerecht. Het is niet de gewoonte van de partij informatie over haar leden te verstrekken, zegt hij, maar uit respect voor het leed van slachtoffers en nabestaanden maakt hij een uitzondering. Jürgen Goris was lid van het Vlaams Blok sinds 24/03/2000, maar is dat nu niet meer. 'Lokale verantwoordelijken hebben in het najaar van 2001, naar aanleiding van geruchten over mogelijke betrokkenheid bij een gewelddadig incident op de IJzerbedevaart, beslist om zijn lidkaart 2002 niet meer aan te bieden.'

'Dat klopt niet,' zegt een intimus van Goris. 'Goris is níét van de ledenlijst geschrapt naar aanleiding van de aanslag op die Egyptenaar; dat is pas gebeurd ná de dubbele moord in Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Met andere woorden: het Vlaams Blok heeft die schrapping geantidateerd.'

Jürgen Goris denkt er net zo over. In het dossier bevestigt hij dat hij op zeer jonge leeftijd lid is geworden van het Vlaams Blok. 'Ik ben in Mechelen enkele jaren geleden eens binnengestapt in het kantoor van het Vlaams Blok, op vrijdagavond kon je daar ook een pint gaan drinken. Toen ik daar de eerste keer terug buitenging, was ik lid van het Vlaams Blok hoewel ik nog wel minderjarig was toen. Het lidgeld als minderjarige bedroeg toen ook maar 200 Bfr per jaar. (...) Toen ik meerderjarig was (18 juli 2001, red.), ben ik gewoon lid geworden.'

Maar dan komt het: 'U zegt mij dat uit het dossier blijkt dat mijn lidmaatschap van het Vlaams Blok door de partij zelf is opgezegd naar aanleiding van de feiten in Diksmuide in 2001. Dit is niet helemaal juist, ik ben in feite gewoon vergeten mijn lidgeld te betalen, meer is dat niet. (...) Het jaar 2002 heb ik dus geen lidgeld betaald.'

Tussen haakjes: na de arrestatie van Goris, 4 augustus 2002, bleek op zijn kamer in Bonheiden een poster van het Vlaams Blok te hangen. Gebrouilleerd met de partij? Allesbehalve.

INTIMUS « De waarheid is dat Goris op goede voet stond met de top van het Vlaams Blok. Met Filip Dewinter is hij, tussen de aanslag in 2001 en de dubbele moord in 2002, verscheidene keren iets gaan drinken in een Mechelse taverne. Face to face. Dat waren, naar verluidt, 'goede gesprekken'.»

Zijn vader, Francis Goris: 'Onze Jürgen heeft een paar keer iets met Dewinter gedronken, ja, maar meer weet ik ook niet - ik was er niet bij.'

Als we Jürgen Goris zelf om bevestiging vragen, komt er - na enkele dagen van twijfel - een halfslachtige brief, waarin hij betoogt alle banden met het VB en andere rechtse organisaties te hebben verbroken. 'Ze roepen alleen maar op om u te verzetten tegen de immigratie, om te haten. En naar mijn mening is het oproepen van haat en woede niet de oplossing.' En wat Dewinter betreft - letterlijk: 'Ik heb Phillipe Dewinter nooit echt gesproken. Buiten op congressen dat ik hem een hand ging geven. En er dan een kort gesprek mee hield.'

INTIMUS « Nee nee, het ging verder: hij is zelfs door Dewinter thuis ontvangen.»

VADER GORIS « Hij is bij Dewinter aan huis geweest, heb ik vernomen van vrienden van Jürgen. Maar ik kan dat bevestigen noch ontkennen - ik was er niet bij.»

De vraag is: wat deed zo'n jonge radicaal op drift bij de officieuze nummer één van de partij? Was dat niet een beetje riskant? Of speelden er andere - doorslaggevende - argumenten?

Van Dewinter zelf zullen we het niet vernemen. Tegenover Humo geeft hij toe Goris weleens gesproken te hebben, maar - citaat uit Humo 3429 - hij moet 'formeel ontkennen' dat de jongen ooit bij hem aan huis is geweest.

Een stem uit het VB: 'Goris was lid van Traditie, Voorpost en Combat 18. De relatie met Dewinter was vrij nauw, omdat Goris een link was tussen de partij en die scene. Men heeft Jürgen nooit buitengezet, alleen gewist uit de ledenlijst.'

Nadat we een afspraak voor een ontmoeting met zijn moeder hebben gemaakt, krijgen we plotseling Jürgen Goris zelf aan de lijn vanuit Leuven-Centraal. Hij klinkt bijzonder boos. Hij slaapt al dagenlang niet meer, zegt hij, en dat is de schuld van Humo. 'Het moet stoppen, met vrienden en familieleden van mij lastig te vallen. Ik heb niks meer te maken met het Vlaams Belang! Ik wil vergeten worden: het is erg genoeg wat ik heb gedaan. Stop met schrijven over Jürgen Goris!'

'De vrienden van vroeger zijn Jürgen trouw gebleven,' zei vader Goris eerder. 'Hij heeft meer steun dan ooit.'

'Blood and Honour zal Jürgen Goris nooit laten vallen,' zeggen de drop-outs. 'Dat is de erecode.'

De vermoorde onschuld

Het heeft niet veel gescheeld of de drop-outs waren geëindigd zoals Jürgen Goris. Ook zij hebben zonder enige aanleiding vreemdelingen gemolesteerd, ook zij hebben gevochten voor een ideaal dat hun nu zo vreemd voorkomt. Typisch pubers, vinden ze zelf. 'Het ziet er onschuldig uit, jongeren die graag eens verboden dingen doen. Maar het is niet onschuldig. Blood and Honour is erop uit een leger te vormen om alle zwarten en joden het land uit te jagen. Sorry, maar dat kun je met de beste wil van de wereld toch niet meer redelijk noemen? Wij hebben in ons dagelijks leven met vreemdelingen te maken. Niet dat het vrienden van ons zijn, maar het zijn beste kerels - ze hebben zich aan onze westerse samenleving aangepast. Wat kun je tegen dergelijke mensen hebben?'

En de werken over Hitler, zijn die inmiddels uit hun boekenkasten verdwenen? Diepe stilte. De boeken staan daar nog altijd. Want de Führer blijft, hoe je het ook draait of keert, een fascinerend figuur. En: 'Niet álles wat hij deed was fout.'

Humo 3572 17/02/2009

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 17 februari 2009

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven