© Johan Jacobs

Antoine Vanhove (Club Brugge) wacht op de duiven

Uit: Humo 3198 (18 december 2001)

Antoine Vanhove (64) is al 31 jaar directeur-beheerder van Club Brugge. Hij zou ermee doorgaan tot hij erbij neerviel, zei hij altijd, en dat deed hij bijna begin dit jaar. Deflandre vertrok, Borkelmans liet 'm in de steek, Club raakte verstrikt in een omkoopschandaal en toen begaf zijn hart het. Maar vijf overbruggingen en een nieuwe hartklep later leidt, vergadert en handelt Vanhove weer met West-Vlaamse wellust. Ook al wordt er beweerd dat hij het wat rustiger aan doet.

'Als je eenmaal een standbeeld hebt, ben je er zelf niet meer. En het is toch beter voor Club dat ik er nog ben,niet?'

Antoine Vanhove « Ja? Dat heb ik nog niet ondervonden, hoor (lacht). Gisteravond heb ik (als voorzitter van het sportcomité van de Voetbalbond, red.) nog tot elf uur 's avonds pleinen gekeurd. En ik ben hier al van negen uur vanochtend. Ik voel me goed.»

HUMO En vorige week, de 93ste minuut van de wedstrijd tegen Lyon?

Vanhove « Dat was toch wel heel straf, hè. Ik had mijn vrouw al gevraagd mijn hoed en jas te geven, stond al recht op de tribune en pats! dat doelpunt en weg Uefabeker. Pure tegenslag. Toen heb ik mezelf wel moeten dwingen kalm te blijven. Ik voelde de spanning op mijn borst groeien. Gelukkig stond er toen we het hotel binnenkwamen een supporter die mij vastpakte en weende. Bij mij liep het er toen ook zo-maar uit, en bij mijn vrouw ook. 't Was goed dat ik 't even allemaal kon lossen en 't niet bleef opkroppen. Maar ik moest niks meer hebben, geen eten en geen drinken. 'Twee van dat soort wedstrijden na elkaar,' zei ik tegen mijn vrouw, 'en ik lig weer in de kliniek.'

» Maar toch - ik hou hout vast - had ik echt niet gedacht dat ik ooit weer zo fit zou zijn. Ook al voelde ik me vóór mijn operatie niet echt slecht. Kijk, (pakt een minutieus volgeschreven agenda) mijn agenda stond in februari gewoon vol afspraken. (Volgt met zijn vinger) We speelden tegen Standard, maar die wedstrijd heb ik niet gehaald. Een pijn dat ik had! De dokter is gekomen, maar de pijn ging weg, en het cardiogram toonde dat ik twee kleine infarctjes had gehad. Ik dacht dat het allemaal wel meeviel. Tot donderdag na het uitgebreide onderzoek: 'Als we niet opereren, leeft u nog hooguit drie maanden,' zei de dokter. Vijf overbruggingen en een nieuwe hartklep had ik nodig. 'Doe maar,' heb ik gezegd, 'maar alleen als mijn vrouw het nog aankan.' In '84 heb ik twee maanden in het ziekenhuis gelegen met een zware voedselvergiftiging. In '98 was ik aan mijn sinussen geopereerd, omdat ze vreesden voor een tumor. En mijn vrouw moet dan constant bij mij blijven. Ik ben nogal... Ik heb iemand nodig die mij moed geeft, en mijn vrouw is nogal een sterke. Als zij die hartoperatie niet zag zitten, hoefde het voor mij ook niet meer. Ja, ik heb geen broer meer, geen kinderen meer, geen ouders meer. Voor wie zou ik het nog moeten doen?»

HUMO Voor dat waar u uw leven aan hebt gewijd: Club Brugge!

Vanhove « Neen. Op dat moment konden zelfs mijn duiven me gestolen worden. Echt, tegen de jongen die met mij de duiven verzorgt, had ik al gezegd:

'Straks mag je ze hebben...'»

HUMO Maar het Club-gevoel kwam weer terug?

Vanhove « Ja, de dag na de operatie, 24 februari, speelde Club tegen Gent. Nog op de recovery zijn me komen zeggen dat Club gewonnen had, en hoeveel pijn ik ook had, dat deed me iets. Maar mijn eerste wedstrijd heb ik pas in mei gezien: de bekerfinale Westerlo-Lommel.

» Anderlecht-Brugge heb ik toen niet gezien. Die dag ben ik met mijn vrouw door het bos gaan wandelen. Gaan kijken kon ik echt niet. Brugge had toen nog kans op die beker. Ik was nog niet in orde, en ik wist dat ik me veel te nerveus zou maken. Om vijf over vijf stopte er op straat iemand om me te zeggen dat we verloren hadden, en dat het voorbij was.»

HUMO Iedereen zegt dat het slecht liep de drie maanden dat u er niet was, omdat er geen beslissingen werden genomen. Bent u onmisbaar?

Vanhove « Anderen zeggen dat. Ik heb dat niet gezegd. Maar ze waren allemaal inderdaad heel gelukkig dat ik er weer was, ja.

» Ja, dokter D'Hooghe had nadrukkelijk gezegd: 'Drie maanden thuis, en geen stommiteiten,' en daar hield ik me aan. En ik ben blij dat ik het zo gedaan heb. Robert Waseige wilde veel te snel weer met zijn ploeg mee op verplaatsing. Toen ik dat hoorde, heb ik hem persoonlijk gebeld en hem tegengehouden. Hij was ook al veel te snel weer op De Bond gekomen, hij is daar onpasselijk geworden.»

HUMO Viel het u moeilijk niet naar Olympia te gaan?

Vanhove « Nee, want Olympia kwam gewoon naar mij (lacht). Veertien dagen na de operatie kwamen de trainers en het secretariaat al bij mij thuis om me van alles op de hoogte te houden. Met de jeugd- en hoofdtrainers besprak ik thuis alle ploegopstellingen. In die tijd hebben we trouwens wel dingen beslist, onder andere om Rune Lange te kopen. Hem had ik twee jaar geleden al gezien en aangeprezen, maar toen was hij te duur voor ons.

» Kijk, in de grond is iedereen natuurlijk misbaar. Maar goed ook. Er komt een dag dat ik weg moet, net als Michel (Verschueren) ooit bij Anderlecht gemist zal moeten worden.»

HUMO Michel Verschueren koos Alain Courtois als opvolger. Een goede keuze?

Vanhove « Daar kan ik weinig op antwoorden (lacht), behalve dat Alain Courtois heel hard zal moeten werken. Ik denk niet dat hij het sportief inzicht van Verschueren heeft. Michel had de twee, hè: hij was én commercieel én sportief heel sterk.

» Ach, als ik er niet meer ben, zal het hier moeilijker gaan, maar het zal ook gaan. En Filips D'Hondt, de jongen die bij mij aan tafel zat toen je binnenkwam, ben ik nu langzaam aan het opleiden om ooit mijn taken over te nemen. Hij was hier centredirector van Euro 2000, een heel verstandige kerel.»