Ben Crabbé en de zeven hoofdzonden

Uit: Humo 2692; 9 april 1992

«Jawel, meneer. Zoals het u belieft, meneer, tot woensdag op de Vismarkt.» Aan de lijn hebben we Ben Crabbé, presentator van Topscore, drummer bij De Kreuners, brein achter Hemzelf & The Floorshow, muzikale toeverlaat van Baraka, medewerker van het kakel(!)verse Radio Donna, et j' en passe.

Ach zo, meneer wil meneren. Voor straf zullen we hem confronteren met het enige popgroepje waar hij nog niet in speelt: Ben Crabbé & De Zeven Hoofdzonden. En als hij bij de eerste zweem van kritiek zijn stokpaardje van stal haalt - 'Het is dit of in de fabriek aan de lopende band werken' - knallen we onverbiddelijk de microfoon dicht.

Ben Crabbé « Hovaardigheid is zeker een hoofdzonde. Ik vind het belangrijk alles wat je doet heel zwaar te relativeren. Als drie gasten op straat je herkennen, moet je niet denken : nu ben ik er. Mensen vragen mij wel eens: 'Je kunt nergens binnenkomen of ze herkennen je. Is dat niet ambetant?' Dan zeg ik: 'Jong, dat is absoluut niet ambetant.' Want het alternatief is: in de fabriek aan de lopende band gaan werken. »

Crabbé « Het is toch waar! Elke ochtend om zes uur opstaan en de trein pakken, dat is veel erger. Trouwens, mensen die hovaardig zouden mogen zijn, zijn het juist niet. Je denkt vaak : die pee is heel straf, die heeft het wel heel ver gebracht. En juist die mensen zeggen: uiteindelijk weet je helemaal niks.

» Ik ben toevallig een kwisfanaat. Samen met een paar maten probeer ik zoveel mogelijk algemene kennis te vergaren. Zomaar, omdat we dat plezant vinden, ik ga daar niet prat op. Ik lees drie kranten per dag en vijftien tijdschriften per week, van de grootste pulp tot de Knack. Lezen, lezen, lezen... Ik doe het zelfs als ik ga kakken, of terwijl ik eet of tv kijk of gitaar speel. Misschien doe ik het ook wel omdat ik niet gestudeerd heb en toch een brede algemene vorming wil hebben. En als je elke dag systematisch de krant leest, weet je al heel veel.

» Op mijn achtste las ik elke zaterdag de gazetten van de hele week en daarna dook ik in de atlas: rivieren, hoofdsteden... Urenlang probeerde ik die namen in mijn hoofd te rangschikken. Als dat je interesseert, kost het je geen moeite. Maar het enige wat je ermee kunt doen is gaan kwissen. Wij denken dan dat we veel weten, maar als je aan een kwis meedoet, blijkt dat er een miljard dingen zijn die je niet weet. »

Crabbé «Schadelijke stoffen, natuurlijk. »

Crabbé «Goeie vraag... Zeg het eens? »

Crabbé «Koolfluorwaterchloorstoffen! Tjonge toch. En die combinatie is dus schadelijk voor het milieu? »

Crabbé «Het blijkt altijd zo te moeten gaan. Ik ben al vijf jaar bezig op tv. De eerste fase is: iedereen wil weten wie en wat en waarom. En de tweede fase: die gast zijn we moe. Daar moet je doorheen, denk ik. Want wie zegt er nu nog iets van Herman Van Molle of Kurt Van Eeghem? Die zijn a) tien jaar bezig, ze zijn onderdelen van de huisraad geworden. Je hebt natuurlijk altijd voor- en tegenstanders. Maar ik ben niet veranderd. Ik zie geen enkele reden om te veranderen omdat ik toevallig op tv kom. Ik denk er ook niet over na, anderen zijn er kennelijk meer mee bezig dan ikzelf. »

Crabbé «Nee, je gaat je juist minder assertief gedragen, omdat ze anders meteen zeggen : 'Wie denkt hij wel dat hij is?' Trouwens, in de jongerencafés waar ik kom wordt dat niet getolereerd. Ik zou snel een paar motten krijgen, en terecht.»

Crabbé «Daar kan ik moeilijk mee aankomen. Want ik speel tenslotte maar de kop in tweede klasse, ik heb de Europacup niet gewonnen. Hoewel, naar de kop in tweede klasse komt meer volk kijken dan naar RWDM.»

Crabbé « Dat is inherent aan tv: voor 'Topscore' nemen we in twee weken tijd zestig afleveringen op. Dan moet ik dus dertig verschillende hemden hebben. Als er een winkel belt: 'Je mag er vijf hebben, als je die vijfentwintig andere óók aandoet', dan vind ik het niet erg dat de naam van die winkel op de aftiteling staat. Maar ik ga niet de hele dag in Levi's lopen omdat ze mij dat vragen. Tenzij ze twintigduizend miljoen geven, maar dat zullen ze wet niet doen. Trouwens, voor reclame vragen ze toch Wendy Van Wanten? Waarmee ik niets van Wendy gezegd wil hebben, hoor, ik vind haar een heel tof wijf. Het is ook allemaal zo relatief: Margriet Hermans werd lange tijd uitgescheten, daarna moest iedereen haar een toffe vinden, en nu mag het weer niet meer. »

Crabbé « Ik zal niet zeggen dat ik niets doe: ik ben zelfstandige, ik heb een heel slecht betaalde tv-job en ik moet tenslotte óók leven. Vorig jaar heb ik op een electronicabeurs gestaan om een nieuwe afstandsbediening voor lichtinstallaties te demonstreren. Honderdduizend frank in een week tijd. Bruto! Daar lachen andere gasten mij om uit, maar dan denk ik: ik zal het maar doen, dan weet ik tenminste wat het is. »

Crabbé « Auto's interesseren mij geen reet. Allez jong, dat keert zich toch tegen je? Niets is zo broos als succes, en als je daar dan nog misbruik van gaat maken ook, krijg je dat bij het minste wat er gebeurt op je brood. Of wordt dat van mij misschien verteld? Want pas op: er wordt veel over je verteld waarvan je het bestaan niet eens vermoedt. »