Yasmine overleden

© Marco Mertens

Naar eer en geweten: op zoek naar de ziel van Yasmine

Uit: Humo 3463; 16 januari 2007

"'Ik wens iedereen een paar goeie stampen toe: da's de enige manier om een compleet mens te worden'"

Wegens een beetje te laat stapt Yasmine (34) een beetje gehaast Café Au Relais aan het Brusselse Meiserplein binnen, maar verder stráált ze. Het gaat goed met haar: ze presenteert 'De rode loper' en 'Zo is er maar één', ze heeft een nieuwe plaat uit, en zij en haar vrouw verwachten eind maart hun eerste kind. Maar is een gelukkig mens ook een goed mens? Naar eer & geweten.

Yasmine «Ja, maar ik hengel er niet meer naar. Het enige wat ik wil is een goeie plaat maken, en uiteindelijk ben ik zélf het best geplaatst om te beslissen of dat gelukt is. En 'Licht ontvlambaar', m'n nieuwste, vind ik geslaagd. 't Is een superpersoonlijke plaat geworden, met eigen songs die het verhaal vertellen van hoe ik groot ben geworden: ik ga echt met de poep bloot. Ik heb er ook heel relaxed aan kunnen werken, vol zelfvertrouwen. Dat gevoel is nog belangrijker dan op één staan in de Ultratop, of een compliment krijgen van Stef Kamil Carlens.»

Yasmine «Niet echt, maar ik heb wel een groot eergevoel. 'Als je iets doet, doe het goed' was bij ons thuis het motto. Positief gevolg: ik ontwikkelde een enorme drive. Maar als iets goed móét zijn, word je voor je het weet een totale perfectionist. Als ik niet oppas zie ik altijd eerst de minpunten, of nog erger: alléén de minpunten, en dat werkt verlammend. Ik heb echt moeten leren om dat los te laten. Ik ben er nog niet helemaal, maar inmiddels kan ik soms toch oprecht trots zijn op mezelf.

» Het is ook een beetje het gevolg van het ouder worden: ik weet beter waar ik goed en minder goed in ben, en ik focus op wat ik wél kan. De grote extraverte numero's van 'Goedenavond, alles goed? We gaan er eens een lap op geven!', daar ligt mijn kracht niet. Laat mij maar lekker intimistisch een publiek meevoeren. Tegelijk: op zomerfestivals komt nu en dan de rock- 'n-roller in mij boven, da's óók deel van wie ik ben. Misschien ben ik wel schizofreen, haha.»

Yasmine « Merci hè zeg! Moet je dat nu beamen? (lacht)»

Yasmine « Daar heb je wel gelijk in. Ik ben een einzelgänger én een fanatieke tooghanger, een melancholische dromer én een nuchtere ziel, een twijfelaar én een zelfverzekerd mens. Juist omdat je het ene toelaat, kan je ook het andere voelen. Eenduidigheid lijkt me saai, zeker als je een creatief beroep hebt.

» Het heeft me wel tijd gekost voor ik die complexiteit een beetje in kaart had. Ik ben een laatbloeier. Ik kom uit een beschermd milieu, heb weinig spectaculairs meegemaakt. Als tiener wist ik maar één ding zeker: dat ik geen zin had in het modale leven van een lief zoeken, trouwen, kinderen kopen en met meer of minder tegenzin een job doen om aan geld te komen - het idee alléén al.

» Mijn vader heeft zijn hele leven bij Agfa-Gevaert in Mortsel gewerkt, dik tegen zijn goesting. Maar als hij op zijn koersfiets stapte om 150 kilometer te gaan rijden, of als hij een nieuwe klant binnenhaalde als verzekeringsagent, zijn bijberoep: dan zag ik hem genieten. Al heel jong wist ik dat muziek voor mij die grote passie was. Muziek tilde mij boven alles uit. Dáár wilde ik dus mijn beroep van maken.»

Yasmine « Nee. Het muziekmilieu boezemde hen angst in, ze kenden er alleen de wilde verhalen van. Ze verlangden ook meer zekerheid voor hun kind, niet eens zo onbegrijpelijk.

» Ik denk dat mijn ouders mij sowieso een beetje raar vonden. In ons gezin was ik het minst te doorgronden. Van de drie kinderen was ik de denker, ik plaatste mijzelf een beetje op een eiland. Dat moest wel, want mijn zussen waren zes en negen jaar ouder, en die hadden geen boodschap aan wat mij interesseerde. Ik heb, behoorlijk koppig, mijn eigen weg uitgestippeld. Da's het lot van het derde kind, heb ik eens gelezen. De eerste baant de weg, de tweede kan volgen, maar de derde moet opnieuw beginnen, zeker als-ie veel jonger is. Maar dat heeft me ook gemaakt tot wie ik ben: een vrouw met een diepe, denkende én een lichte, zotte kant.

» Ik had graag kleinkunst gevolgd aan Studio Herman Teirlinck. Dat is niet doorgegaan omdat mijn ouders daar niet om stonden te juichen, maar ik voel geen rancune. Ik heb alles geleerd door ervaring, en da's oké. Ik ben niet het type dat betreurt wat toch voorbij is.»

Yasmine « Ik geef toe dat ik niet op al mijn werk even trots ben. Een plaat maken stelt je voor duizenden keuzes, en hier en daar maak je de foute. Moeilijk te aanvaarden, maar nu en dan onontkoombaar. Maar ik ben wél trots op de weg die ik heb afgelegd. Al die platen waren noodzakelijke stappen om te komen waar ik nu ben, en da's best een lekkere plek om te zijn (lacht).»