Gulzigheid

DeVille « Het gaat over het feit dat ik gelukkig ben met één liefde in mijn leven, op voorwaarde dat het de liefde van mijn leven is (grijnst). Een mens heeft niet meer dan één liefde nodig, zolang het echte liefde is. Ik ben niet hebzuchtig. Ik hoef niet alle vrouwen ter wereld. Eén is genoeg: mijn andere helft.

» Ik ben niet hebzuchtig, niet gulzig, al klinkt dat wellicht ongeloofwaardig als je mijn drank- en heroïneverbruik bekijkt. Maar ik kan je één goede eigenschap van heroïne geven: het heeft een religieus mens van me gemaakt. Nu ben ik doodsbang voor heroïne. Bang, omdat ik weet dat ik er na mijn vorige ontwenningskuren ook bang voor was, en dat ik er toch opnieuw ben aangeraakt. Drie keer in totaal. Heroïne was mijn geliefde, ik hield zielsveel van haar. Als je mijn heroïne wegnam, kon ik niet meer ademen. Het enige wat ik nog deed, was kakken en kotsen.

» Tegenwoordig kan ik zelfs niet meer ongestraft over heroïne zingen. Ik was eens met Dr. John aan het jammen toen ik een regel zong waar het woord 'heroïne' in voorkwam. Hij legde de groep stil en stapte naar me toe: (met superhese stem) 'Hey motherfucker, wil je muziek maken met ons, of ga je hier een beetje de onnozelaar uithangen?' Ik zei: 'Okay John, ik begrijp het, sorry.' Ken je Dr. John?»

DeVille « Als je hem ooit ontmoet, zeg hem dan dat Willy Deville heeft gezegd dat hij de beste verteller ter wereld is. Hij vertelt verhalen waarvan je in je broek pist. Hij heeft zijn eigen vocabulaire, hij verzint zijn eigen woorden.»

DeVille « Probeer maar (grijnst). Nee, ik zou eraan kunnen weerstaan. Heroïne maakt je kapot. Letterlijk. Heroïne is voor mensen die zelfmoord willen plegen maar niet de cojones hebben om een geweer tegen hun kop te zetten en hun hersens tegen de muur te knallen. Heroïne is voor mensen die millimeter voor millimeter willen sterven. Ik denk dat ik heroïne ben beginnen te gebruiken om te kunnen leven met de Willy Deville op het podium, Willy Deville de son-of-a-bitch. Aanvankelijk was ik alleen op het podium die gemene schurk, maar na verloop van tijd speelde ik permanent die rol. Om hem af te schudden, nam ik heroïne. Jongen, in elke stad waar ik ooit ben geweest, kan ik binnen een halfuur aan heroïne geraken. Hier in Brussel... no fucking problem. Maar goed, ik mocht de gemene Willy natuurlijk ook nooit helemaal kwijtraken want mensen betalen ervoor om dat museumstuk te zien (grijnst). Het is ook maar een achteraf-uitleg, hoor, maar nu kan ik toch ook zonder heroïne afstand nemen van Willy the motherfucker.»

DeVille « Het kost me ongeveer een uur. Ik doe vrijwel onmiddellijk mijn podiumkleren uit, ga zitten en drink op mijn gemak een glas wijn. Ik adem diep in en uit, en langzaam voel ik hem verdwijnen. Vervolgens stop ik hem in een kist met een dikke ketting errond, en pas de volgende avond mag hij er weer uit (lacht).»

(De deur van Willy's hotelkamer zwaait open en zijn tour-manager komt een bruusk einde maken aan het interview. Willy moet onmiddellijk mee naar de volgende afspraak.)

DeVille (tegen tour-manager) « Sorry, maar ik kan niet met je meegaan. Ik moet je iets vertellen: ik ben net met pensioen gegaan. Ik trek me terug, gedaan ermee. Bel de Dalai Lama, ik moet hem spreken. (Wijst naar mij) Onze vriend hier gaat vanaf nu mijn taak overnemen. En hij gaat dat goed doen, want hij heeft vandaag heel wat bijgeleerd (grijnst de breedste grijns die ik ooit heb gezien). Willy for president! Run, Monica, run!»