Humo sprak met Felice

© Stephan Peleman

O, het Meiserplein als het miezert! O, de Reyerslaan bij regenweer! Ook hier zal Brussel weleens bruisen, maar niet vandaag. Het café in de naaste omgeving van het omroepgebouw, waar ik vroeger vaak televisiepersoonlijkheden heb geïnterviewd, is al jaren geleden tot zakenpand opgewaardeerd. Een ander café waar ik destijds mijn professie uitoefende, blijkt dichtgetimmerd, en het restaurant op de hoek ziet er zo onaanlokkelijk uit dat ik het meteen uit mijn hoofd zet: de gevel is nagenoeg helemaal bedekt met plakkaten waarop dagschotels staan afgebeeld, voer waaraan een waaghals zich volgens de begeleidende reclamekreten à volonté te goed kan doen. Het realisme van die afbeeldingen is op zich al een eetlustremmer, bedenk ik, waarna ik toch maar koers zet naar de onherbergzame VRT, een bouwsel dat ik doorgaans vermijd voor interviews. Maar dit keer zit er niets anders op, en mopperen is voor mietjes in de overgang.

"'Ik hoefde geen vijftig te worden om mij op de dood voor te bereiden.'"

Dré Steemans, mijn interviewee, staat me op te wachten bij de ingang en loodst me vervolgens naar zijn loge. Die bevindt zich in de keldergang, waar ik meteen aan de Stasi moet denken, en aan pijnkreten achter gesloten deuren, geslaakt door iemand die op het bezit van een elpee van Elvis Presley is betrapt. Dré Steemans krijgt de elektronisch beveiligde deur van zijn loge niet open, zodat we maar in het ondergrondse bijkeukentje gaan zitten, waar de hap voor de gasten van 'Het Swingpaleis' te gelegener ure wordt opgewarmd. Heden geen glamour.

Dré Steemans is de vijftig voorbij, en 1 september 1985, de dag waarop hij in de gedaante van Felice Damiano voor het eerst van zich liet horen in het radioprogramma 'Het genootschap', lijkt onnoemelijk lang geleden. Hij moest toen nog dertig worden.

DRÉ STEEMANS « Ooit heb ik tegen één van mijn schoolvrienden gezegd: 'Tegen mijn dertigste zal de wereld op één of andere manier van mij gehoord hebben.' 'De wereld' was misschien iets te hoog gegrepen, maar hier kennen ze me ondertussen toch wel. Mijn minderwaardigheidscomplex van toen zal mijn ambitie wel hebben versterkt. Al op de middelbare school probeerde ik uit te blinken in theater, cabaret en muziek; op studiegebied was ik een ramp. Mijn klasgenoten gingen later naar de universiteit, ik niet. En dat kleine mannetje wilde ook weleens tonen wat hij waard was, maar dan op zíjn manier.»

HUMO Heb je, toen je studieresultaten maar minnetjes waren, ooit gevreesd dat je misschien wel dom was, in het ergste geval?

STEEMANS « Neen, ik dacht vooral dat ik lui was, en alleen met mezelf bezig. Ik kon me alleen inzetten voor dingen waarin ik geloofde, en ik geloofde bijvoorbeeld niet in wiskunde (lachje). Maar dom heb ik me daardoor nooit gevoeld.

» Ik heb me altijd al een aantal doelen gesteld. Nu nog. Vanaf mijn vijftigste wilde ik het bijvoorbeeld wat rustiger aan gaan doen, en ik wilde ergens in het Zuiden een plek vinden waar ik tot rust kon komen. Het is ondertussen zover. Ik heb altijd zoveel mogelijk kennissen over mijn plannen verteld, waardoor ik mezelf verplichtte om ze ook uit te voeren.»

HUMO Volgens mij wegen de plannen die je op latere leeftijd maakt nooit op tegen het oorspronkelijke plan: iemand van betekenis worden, naam maken.

STEEMANS « Het is de plicht van jongeren om enthousiast te zijn en te geloven dat alles anders kan, maar als je ouder bent, besef je helaas dat het leven heel anders in elkaar zit dan je in je jeugd meende te voorzien. Oorspronkelijk werd ik op handen gedragen door een aantal pseudo-intellectuelen, terwijl ik nu, jaren later, uitsluitend voor het brede publiek werk. Maar ik was een stand-up comedian voor er hier van stand-up comedy sprake was, en ik heb een typisch Canvas-programma gemaakt vóór Canvas bestond: de talkshow 'Incredibile'.»

HUMO De producer Luk Saffloer, die je weleens je mentor hebt genoemd, zei dat je eigenlijk aldoor naar de goedkeuring van de plaatselijke intelligentsia en artistieke alternativo's verlangde.

STEEMANS « Ik ga tegenwoordig liever naar een mosselsouper ten voordele van de plaatselijke fanfare dan naar een vernissage van Panamarenko, waar allerlei in het zwart geklede dames en heren staan te kletsen hoe zij die kunstwerken veel beter hadden opgesteld. Wat dat betreft is Steve Stevaert, één van mijn boezemvrienden, het roerend met mij eens. Ik ken weinig mensen die zo gelukkig zijn als Steve, en daarvoor heeft hij die culturo's niet nodig gehad.»

HUMO Daarnet noemde je ze 'pseudo-intellectuelen'. Toen je nog een in kunst en cultuur geïnteresseerde aanhang had, gebruikte je dat koosnaampje wellicht niet.

STEEMANS « Toen niet, nee. In mijn begindagen deed ik aan geëngageerd cabaret: we dachten echt dat we de wereld konden veranderen. Ik zie nu dat een aantal van mijn leeftijdgenoten zijn blijven hangen in die fase, wat mij niet echt vruchtbaar lijkt; er gaat zelfs iets wanhopigs van uit. Ik hoef geen zwartleren jack meer aan, en voor tatoeages en piercings bedank ik feestelijk. Pukkelpop is er voor jongeren, níét voor vijftigers die eeuwig jong proberen te blijven. Ik heb dit jaar Rimpelrock gepresenteerd, in het volle besef dat ik tot de doelgroep behoorde (lachje).»

HUMO Ben je bekend met het verschijnsel midlifecrisis?

STEEMANS « Ik kan me niet herinneren dat ik er tot nu toe door getroffen ben. De enige lastige vraag die mij één keer per jaar door het hoofd speelt, is: 'Wat ga je de volgende maanden doen?' Per slot van rekening werk ik maar twee maanden per jaar aan 'Het Swingpaleis'. Het gevecht om voor altijd de jongen te blijven die ik op mijn dertigste was, ga ik niet aan.»

HUMO 't Lijkt mij anders geen sinecure om iets positiefs te zeggen over de leeftijd die je nu hebt.

STEEMANS « Dat vind ik niet. Je relativeert het leven veel meer dan vroeger, en je bent minder kritisch voor anderen, en misschien ook voor jezelf, af en toe.»

HUMO De gesel van de mildheid is over je neergedaald.

STEEMANS « Voilà. Ik héb tegen schenen geschopt - alles en iedereen moest eraan geloven toen ik tussen de twintig en de dertig was. Ik had zogenaamd de oplossing, ik schreeuwde die uit op het toneel, en ik ging ervan uit dat ik gelijk had. 't Zou zielig zijn mocht ik dat nu nog geloven.»