Leven onder een vergrootglas (2)

Vandenbroucke « Ik heb een grillige carrière gehad, maar dat was het gevolg van een turbulente jeugd. Ik heb mijn talent verspild, ik heb fouten gemaakt, maar ik probeer er lessen uit te trekken.»

Vandenbroucke « Zeker. Iemand van vijftien kan nog niet voor zichzelf beslissen.»

Vandenbroucke « Je bent niet gehoorzaam op je achtste en ongezeglijk op je vijftiende - daar gaat een hele evolutie aan vooraf. Alleen, ik werd er niet voor afgestraft, want ik won alles. En toen ik niet meer won, was ik niemand meer. Waarop ik alweer het conflict zocht.»

Vandenbroucke « Dat was het patroon van mijn leven, ja. Toen ik drieëntwintig was, vertrok ik met ruzie bij Patrick Lefevere. Ik ging naar Cofidis en won Luik-Bastenaken-Luik: ik haalde wéér mijn gelijk. Tot het niet meer lukte. En toen ben ik diep gevallen.»

Vandenbroucke « Verwend ben je, volgens mij, als je met je ouders Kerst en nieuwjaar viert; als je samen met vakantie gaat. Dat heb ik nooit meegemaakt. Ik was aan mezelf overgeleverd. Op mijn twaalfde ging ik vissen van 's ochtends vroeg tot een uur of acht 's avonds: ik bepaalde zelf wanneer ik er genoeg van had.

» Mijn oudste zus heeft hetzelfde meegemaakt, maar die is later onderwijzeres geworden, een rustig en geordend leven, zánder huiszoekingen naar verboden middelen. Zij klaagt nergens over. Ik ook niet, maar: ik was niet voorbereid op het leven van een profrenner in de jaren negentig. Een leven onder het vergrootglas.»

Vandenbroucke « Wie het hardst traint, wint de meeste wedstrijden? Sorry, dat is nonsens. Ik was uiterst competitief, uiterst minutieus, perfectionistisch zelfs. Kom me niet vertellen dat ik er niet genoeg voor deed: ik deed er te véél voor.»

Vandenbroucke « Ik heb misschien minder getraind, maar mijn gestel had ook minder kilometers nodig om scherp te zijn. Tweehonderd kilometer was genoeg. Museeuw, die minder klasse had, moest meer kilometers maken. Als ik zoveel had gereden, had ik me allicht overtraind.»

Vandenbroucke « Ik ben opgevoed als een Vlaming: ik droomde van de klassiekers. De Tour zei me niks. Pas nadat ik Bernard had leren kennen en zo'n goede Vuelta had gereden, zag ik in dat ik ook best een grote ronde kon winnen. Ik had er het gabarit voor.»

Vandenbroucke « Niet met Ferrari, niet met Conconi. Ik heb vijf jaar lang gewerkt met Yvan Vanmol, enkele maanden met dokter Mouton, en daarna met Bernard en de ploegdokters.»

Vandenbroucke Ach, die twee hadden misschien wel de helft van het peloton onder hun hoede. Ik had genoeg aan Bernard.»

Vandenbroucke « Dat interesseert me niet, zulke vergelijkingen.»

Vandenbroucke « Misschien, maar hij is ook een vriend. Toen ik de psychiatrische kliniek in Ieper verliet, heeft hij aan mij gedacht. 'Kom mee,' zei hij. 'Hier in je eentje thuiszitten heeft geen zin.'»

Sainz « Frank is in opspraak gekomen door mijn affaire: ik móét hem de hand reiken als hij uitgeteld op de grond ligt.

» Hij is ook een aandoenlijke jongen. Toen hij vijf was, is hij aangereden door een rallywagen. Paniek alom. Toen de ambulanciers eindelijk bij hem waren, sneden ze zijn broekspijp open om zijn been beter te kunnen verzorgen. Hij was woest. Zijn mooie broek beschadigd, zijn eer gekrenkt. Een ventje van vijf! Een kampioen in de dop! Un illuminé! Een perfectionist, zoals hij daarnet al uitlegde: hij zal alles doen om het hoogste te bereiken, maar als het tegenvalt, zal hij diep vallen. En dan is er niemand meer.

» Je mag niet zeggen dat Frank zijn talent heeft verspild. In het leven moet je een hoofdstuk in sereniteit afsluiten; pas dan kun je aan het volgende beginnen. Frank is nog niet zover - het wielerhoofdstuk moet nog afgesloten worden.

» Ik ben er stellig van overtuigd dat hij de Tour kan winnen; hij moet er alleen een regelmatiger leven voor leiden. Volgens zijn identiteitskaart wordt Frank straks drieëndertig, maar fysiologisch is hij vier-, vijfentwintig: hij heeft gemiddeld maar twee maanden per seizoen gekoerst. Ik ga nog verder: al die keren dat hij in het ziekenhuis lag, heeft men hem zeer zware medicatie toegediend. Dat kan je organisme juist versterken. Want wat was het geheim van Armstrong? Hij weerstond de chemotherapie - en dus ook de vermoeidheid die topwielrennen met zich brengt.

» Als Frank zijn evenwicht terugvindt, zal zijn organisme nog sterker worden - februari 2002 was hij beter dan ooit. Alleen, het is eigen aan Frank dat, als hij op het toppunt van zijn kracht is, het noodlot hem komt sarren. Da's ook het verhaal van mijn leven. Daarom klikt het tussen ons.»

Sainz « De Tour wil ik met hem winnen. Ik heb renners van een ander niveau gekend die de Tour hebben gewonnen.»

Sainz « Tien! Als Laurent Fignon (volgens Sainz één van zijn ex-cliënten, red.) twee Tours kan winnen, kan Frank er vijftien winnen.»

Vandenbroucke « Vierentwintig, fysiologisch. En gerijpt door alle klappen. Hij leest de koers beter dan wie ook. Hij heeft het silhouet om cols te bedwingen, maar ook in Parijs-Roubaix kan hij om de zege strijden, zoals hij bewezen heeft. Hij recupereert buitengewoon goed.

» Nu moet hij tot rust komen. Meedoen aan kleine wedstrijdjes, rijden en rijden maar, en dat gloeiende verlangen om te winnen zal vanzelf wel terugkeren.»

Vandenbroucke « In theorie is het mogelijk. Op de fiets voel ik me geen drieëndertig: ik ben nog altijd dezelfde als vroeger.»

Vandenbroucke « Ja, waarom niet? Nu, met minder zal ik ook tevreden zijn, maar je kunt maar beter in zulke dingen geloven.»

Vandenbroucke « Dat wel, ja - daarom ben ik ook bijna gestorven. Mensen zouden meer moeten nadenken voor ze een kind op de wereld zetten. Ik heb er niet om gevraagd geboren te worden. Het leven is niet makkelijk tegenwoordig, zeker voor een wielrenner. Als ik terugkom, zal ik scheef bekeken worden: dat weet ik nu al. Een mirakel, zoals jij het noemt.»

Vandenbroucke « Het blijft een gevecht, zeker. Maar dat ben ik gewend.»