Onsterfelijk

Laat op de avond is er nog de Grote Prijs Oost-Vlaanderen, een afvallingswedstrijd. En raad eens wat? Twee Oost-Vlamingen treffen elkaar in de finale: Dimitri de Fauw en Kenny De Ketele. Tot de laatste bocht houdt De Fauw zich schuil achter de rug van zijn piepjonge opponent, daarna bespringt hij hem zoals een luipaard zijn prooi - enkele snelle halen volstaan: van Kenny De Ketele is geen spoor meer.

De Fauw neemt de bloemen met een brede glimlach in ontvangst, peddelt naar de overkant van de baan, en mikt ze daar in de schoot van het meisje op de eerste rij: zijn vriendin Joke.

De Fauw «Ik kom terug. Mijn seizoen op de weg was niet best, dat weet ik zelf ook. Mijn sportdirecteur Walter Planckaert was woest toen hij me met flink wat overgewicht aan de start van mijn eerste kermiskoers zag staan: 'Hoe is dat mogelijk, je zo laten gaan?' Maar niemand in de hele ploeg heeft zich één moment afgevraagd: 'Wat is er met Dimi aan de hand?' Ik was er niet met mijn gedachten bij.»

De Fauw «Een nederlaag voor hén: zij hebben zich geen moment afgevraagd waar ik doorheen ben gegaan. En zo iemand zetten ze op straat. Nu goed, binnenkort teken ik elders: ik zal nog wel bewijzen dat ze ongelijk hadden.»

Intussen frutselt hij aan het kettinkje onder zijn shirt, waaraan een heuse ijzerwinkel hangt: het cijfer dertien, een hoefijzer, een roosje met de naam van zijn vriendin en hemzelf, een rennertje en een steen die positieve energie uitstraalt. De Fauw: 'Dat zéggen ze toch. In elk geval: hij weegt niet zwaar, dus ik heb er geen last van.' Hij lacht.

Een week na de Zesdaagse hangt hij aan de lijn. Hij was bang voor de Zesdaagse van dit jaar, zegt hij. Supporters kunnen wreed zijn, hun spreekkoren kunnen je recht in het hart treffen. Maar zo is het niet gegaan, wel integendeel: in de nacht van zaterdag op zondag werd niet één keer melding gemaakt van wat zich daar één jaar geleden had voorgedaan. Niemand sprak erover. En dat, zegt de Fauw, trof hem nog dieper: 'Ik ben verontwaardigd.'

De Fauw «Hopelijk kan ik nu, na de zesdaagse van Gent, ook Isaac stilaan achterlaten en laten rusten. Daar is het tijd voor. Als ik over de baan scheur, tegen vijfenzeventig kilometer per uur op minuscule tubes, wil ik nergens meer aan hoeven te denken. Zolang de wedstrijd duurt, moet ik me onsterfelijk voelen.»