Wij zullen doorgaan

Plotseling buigt hij zich naar voren.

Ramses Shaffy « Geef mij je hand!»

Het klinkt niet vragend, maar gebiedend. Ramses grijpt mijn vingers en knijpt er almaar steviger in, tot het bijna pijn doet. Ondertussen kijkt hij mij dwingend aan.

Ramses Shaffy « Dat is goed... Dat is fijn... Ja, dat is perfect...»

Vage glimlach om zijn lippen. Geconcentreerde blik, alsof hij mij wil hypnotiseren. Ik kijk terug. Knijp terug.

Ramses Shaffy « Ik zou je helemaal willen omhelzen. Willen strelen.»

Zo zitten we daar enkele minuten. Dan trekt hij mij langzaam naar zich toe en omarmt mij, zijn ongeschoren wang tegen de mijne.

'Lieve, lieve jongen', zegt hij.

Nu moet u weten: het gild der holbewoners en dekmatrozen draag ik niet bijzonder diep in het hart, maar met Ramses is het anders. Hij fleemt niet, draait niet met zijn kont, zwaait niet met zijn handtas maar pakt mij kordaat bij m'n vlerken. Zo moet het vroeger zijn gegaan, mijmer ik, terwijl ik met mijn hoofd op zijn schouder rust. Onverbiddelijke verleidingstechniek. Pakt wat hij wil. Neemt waar hij zin in heeft.

Ramses zoent mij in mijn hals. Geen kusje, maar een warme, natte plakkerd.

'Lieve Wilfried. Lieve Wilfried'.

Jaja, folks. Meedogenloze jongen. Ik! En dat op mijn hoge leeftijd.

Het slaat mij met verstomming wat voor kracht er nog in Ramses schuilt. Ik voel zijn honger. Hij ademt zwaar, gromt, schurkt zich tegen mij aan, morst as op mijn broek.

Ramses Shaffy « Ik zou zo in bed met je willen liggen.»

Ramses Shaffy « Wat ik nou bij jou zoek.»

Ramses Shaffy « Nee.»

Hij schuift nog wat dichterbij. Het wordt nu echt wel gênant. Wat te doen? Er is niemand in de buurt. Mevrouw Edith, ziende dat het interview 'goed opschoot', is een halfuur geleden afscheid komen nemen. Mij brutaal uit de nu al meer dan vijf minuten durende omhelzing losrukken? Om hulp roepen?

In de plaats daarvan word ik overspoeld door medelijden. Mild en onstelpbaar gutst het door mijn lijf. Ik neem Ramses wat steviger vast, strijk hem over de wang, masseer zijn rug en schouders. Hij snuift van genot.

'Ik ben zo blij dat je gekomen bent,' murmelt Ramses in mijn oor. 'Zo blij.'

Ik denk: 'Als het ongetrainde, afgeleefde lichaam van een 56-jarige jou nog zoveel genot schenkt, nou, dan pak je mij maar, ouwe beer. Je hebt enig recht: je hebt de mensen veel gegeven. Als je maar van mijn lul blijft. En niet op de mond.'

Ramses' greep verslapt en ik worstel mij lafjes los.

'Zou je niet wat voor mij spelen, Ramses?'

Hand in hand lopen wij naar de vleugel, die in het midden van de overkoepelde binnenplaats staat. Ramses zet zich aan het klavier en improviseert een klagende, bitterzoete melodie. De rechterhand wat aarzelend, soms struikelend over de noten, de linker nog altijd intact. Hij neuriet erbij, eerst zachtjes, daarna met forse uithalen. De melodie zwelt aan, en plotseling begint Rames Shaffy te zingen: 'Wij zullen doorgaan - doorgaan - doorgaan'. Na een half couplet verslikt hij zich in een zin, begint hevig te rochelen, speelt verder de finale alsof er niets aan de hand is.

De vrouw in het bed-op-wieltjes, de man in de rolstoel, het groepje demente bejaarden bij het raam applaudisseren. Ramses doet de piano weer dicht en staat op.

'Ook ik moet doorgaan, lieve vriend. De trein...'

Nog een laatste, eindeloze omhelzing. Dan neem ik mijn tas en loop dwars door de binnenplaats naar de uitgang. Ik draai mij even om. Ramses staat nog altijd naast de piano en houdt zijn handpalm plechtig omhoog, bij wijze van vaarwel. Ik steek mijn hand op en wuif terug. Visconti, denk ik nog. Dood in Venetië. Beeldschone jongen verdwijnt in zee. Stervende Dirk Bogarde blijft alleen achter. Einde.

Ik loop het Sarphati uit en spoed mij naar het Centraal Station. Buiten raast Amsterdam alsof er niets is gebeurd.