Gepest op school

Dan wordt Bobbejaan te moe en verhuizen we naar de woonkamer. Hij kan er uitrusten in zijn relaxzetel, wij zien een huiveringwekkende achtbaan hoog boven Bobbejaanland uittorenen.

Tom «Dat is de Typhoon. De laatste attractie die we nog zelf geplaatst hebben, net voor we het pretpark in april 2004 verkochten.»

Tom «De rodeostier natuurlijk (lacht). Nee, de boomstammen. Omdat je daar meisjes kon versieren! En de Looping, de voorloper van de Typhoon.

»Onlangs ben ik voor het eerst in jaren nog eens in het park geweest: erg confronterend. Voor een kind was zo'n pretpark in je tuin natuurlijk geweldig, maar ik herinner me vooral hoeveel schade Bobbejaanland mijn vader heeft berokkend, als artiest dan. Omdat hij dag en nacht met de zaak bezig was, ging hij tijdens zijn shows hier steeds meer op routine ging drijven en werd hij een karikatuur van zichzelf. In de jaren zeventig herinnerde niemand zich nog Bobbejaan-de-geweldig-diverse-artiest. Het waren de jaren van het antikapitalisme, iedereen was anti-Amerikaans, en ik werd op school gepest omdat mijn vader de eigenaar was van een pretpark. Dat deed vooral pijn omdat ik wist wat hij allemaal kon en gedaan had. Jacques Brel had in zijn voorprogramma getourd, hij had Elvis ontmoet, met Django Reinhardt gespeeld... Maar dat herinnerde niemand zich nog.

»Neem om het even welke artiest op de Zamu Awards en geef hem vijfhonderd mensen in dienst: ik ben benieuwd hoe creatief hij over een jaar nog zal zijn.

»Nee: ik heb geen spijt dat we het park verkocht hebben. En ik ben heel blij dat we de artiest Bobbejaan nu in ere kunnen herstellen en de stereotypen van de baan kunnen helpen. Nog voor er één exemplaar van verkocht is, is deze cd voor ons al geslaagd.»

Als Bobbejaan ziet dat wij op het punt staan om afscheid te nemen, veert hij nog eens recht en zegt: 'Neem nog een stukje cake.' Dat doen we. Overheerlijke cake, gemaakt door Josée, in haar tijd een uitstekend operazangeres. Iets voor een volgende cd misschien.