Vangheluwe in 1997 genoemd in Humo

De Zaak van de verdwenen meisjes heeft de Kerk niet onberoerd gelaten. Een tijdlang kon je geen religieus tijdschrift openslaan, of er stond een artikel in over hoe erg het wel is gesteld met onze permissieve samenleving, die monsters als Dutroux 'voortbrengt'.

"'Eigenlijk wil ik de hele tijd mezelf vernietigen. Maar dat màg niet, want ze zouden niet liever willen dan dat het in de doofpot gaat.'"

Over de monsters die de Kerk zelf 'voortbrengt' werd bij voorkeur gezwegen, en over hun slachtoffers evenzeer. Aan pedoseksuele priesters is er anders geen gebrek. Vorig jaar in december werd de 73-jarige pastoor D. In Nijvel veroordeeld omdat hij verscheidene jongens van minder dan zestien jaar had misbruikt. Enkele dagen later werd zijn collega A. In Dinant gearresteerd, op verdenking van verkrachting van twee kinderen jonger dan 14 jaar. Nog een dag later werd in Oost-Vlaanderen de 56-jarige pastoor A. Aangehouden; hij zou een aantal jongens van 13 tot 16 jaar hebben aangerand.

Peter

Priesters die kinderen misbruiken zijn geen psychopaten zoals Dutroux, ook al kunnen ze hun handen niet thuishouden en maken ze misbruik van hun gezag om hun lusten bot te vieren.

De schade die ze bij hun slachtoffers aanrichten is moeilijk in te schatten. In het allerbeste geval komen kinderen er op eigen kracht overheen, zoals blijkt uit het relaas van Peter. Hij werd als kind door een priester bepoteld, maar is inmiddels gelukkig getrouwd en vader van een zoontje.

Peter «Ik was acht jaar toen het begon. Ik spreek nu van twintig jaar geleden. Een priester was toen nog een man van aanzien. Dat was altijd 'Meneer Pastoor' van hier en 'Meneer Pastoor' van daar, zo'n man was bijna een heilige.

»Onze nieuwe onderpastoor was uit ander hout gesneden. Hij was helemaal geen conservatief type, veeleer het tegendeel van een 'traditionele' pastoor. Ik zal een voorbeeld geven. Wij speelden vaak voetbal op een pleintje bij het klooster. Er vloog al eens een bal tegen de ruiten, en dan schoten er altijd wel een paar nonnetjes naar buiten om ons tot kalmte aan te manen. Op een dag was de onderpastoor daar getuige van.

»Hij zei tegen die zusters: 'Maakt dat ge allemaal binnen zijt! Die kinderen moéten spelen, anders zijn ze morgen ziek.' We wisten niet was ons overkwam - we waren bijna zelf gechoqueerd! Maar zo'n man moésten we natuurlijk hebben. Hij organiseerde jeugdmissen voor ons en vertelde zelfs moppen in de kerk, soms stonden wij te snotteren van het lachen. Hij was een kerel naar ons hart, echt 'onze leider'.

»Zo is hij stelselmatig in de jeugdbeweging geïnfiltreerd. Hij werd de proost van de Chiro en kreeg steeds meer macht - én ons vertrouwen. Vroeger kon de Chiro de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, maar hij smeet met geld. Als we op bivak gingen, hoefden we niet op een stukje vlees te kijken, hij betaalde alles. Tot groot jolijt van oudere leden zorgde hij zelfs voor een tapkraan en vaten bier. 's Avonds hoefde je niet stiekem naar het café, er werd ter plaatse getapt.»