Kunstenaar Roger Raveel overleden

© Thomas Legreve

Verschenen in Humo 3645/28 op 13 juli 2010.

''Het bloed kolkt door mijn aders, ik heb een fantastische nieuwe muze en ik schilder weer volop. Wat kan ik nog meer wensen?''

Zondagochtend vier juli, klokslag 11 uur. De bijna negenentachtigjarige meester-schilder Roger Raveel en zijn vijftigjarige muze Marleen De Muer schrijden als een koningspaar door de zalen van het Roger Raveelmuseum in Machelen-aan-de-Leie. De beau monde is er voor een vernissage samengekomen: acht gloednieuwe Raveels worden aan de wereld voorgesteld. Op één ervan staat zijn nieuwe muze centraal.

Ondertussen gonst het in de steegjes van Machelen-aan-de-Leie van de roddels over de veel jongere liefde van de meester. 'Is ze uit op zijn geld?' 'Waarom zet ze vrienden die meer dan dertig jaar dag en nacht voor Zulma en Raveel gezorgd hebben zomaar aan de deur?' 'Hoeveel schilderijen heeft ze al bij nacht en ontij in haar auto meegenomen?' Het volk én de boezemvrienden van de meester weten niet meer waar ze het hebben.

In de keuken van het museum verschansen we ons. Roger Raveel en Marleen De Muer willen voor één keer de enige echte waarheid zeggen over de kunst, het leven en vooral: de liefde.

HUMO Roger, we dachten dat je geen penseel meer aanraakte. Of komt dat door je nieuwe liefde?

Roger Raveel «In feite ben ik altijd blijven schilderen. Toen Zulma ziek was, ging ik haar elke dag bezoeken in het ziekenhuis, en als ik dan thuiskwam, ging ik naar mijn atelier. Nu heb ik een nieuwe muze die mij zeer inspireert.»

HUMO Dankzij haar kom je opnieuw naar buiten met je schilderijen.

Raveel «Ik vind dat ik ze aan de mensen moet laten zien. Het ene meesterwerk na het andere heb ik gemaakt! Ik schilder nog altijd met zeer vaste hand.

»Alleen het eerste werk dat ik na de dood van Zulma geschilderd heb, hangt niet op de tentoonstelling. Dat is wel jammer. Het is verkocht aan een zuster-overste en wordt wellicht geëxposeerd in Parijs. Het is een zeer belangrijk werk - er staat een borstel op afgebeeld. De verf spátte erop. Iedereen die het gezien heeft, is ervan overtuigd dat het uniek is.»

HUMO Hoe belangrijk is Marleen nu in je leven?

Raveel «Ontzettend bepalend. We kennen elkaar ook al lang. Marleen heeft heel veel voor Zulma gezorgd, en Zulma zag Marleen ontzettend graag. Dat gaf mij grote voldoening: de twee vrouwen van mijn leven die elkaar apprecieerden. Voor mijn eerste muze was mijn tweede muze een godin: kun je het mooier bedenken?»

HUMO Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Marleen De Muer «Twintig, vijfentwintig jaar geleden was ik bevriend met de familie van de schilder Antoon De Clerck. Ik sta als onderwijzeres in het derde leerjaar aan de Taborschool van Lotenhulle, en met de kinderen van de klas gingen we geregeld kijken in zijn atelier.

»Ze hadden heel wat werk van Roger, en dat fascineerde me. Roger en Zulma kwamen daar ook regelmatig op bezoek, en het frappeerde me dat ze hem consequent Meester Raveel noemden.

»Negen jaar geleden is Antoon gestorven, en sindsdien ga ik met de klas naar het Raveelmuseum. Mijn absolute lievelingsschilder! De schoolkinderen en hun ouders zullen het je allemaal bevestigen: dat is altijd een onvergetelijke dag, die ontzettend veel indruk maakt.

»Vorige week na de proclamatie hebben ze nog aan iedereen verteld: de uitstap naar Machelen was de schoonste dag van hun lagereschooltijd.

»Ik liet de kinderen soms ook schilderijen maken die geïnspireerd waren op het werk van Roger. Een paar jaar geleden kregen we van de museumdirectie de kans om die in één van de zalen op te hangen. Met als hoogtepunt een heuse opening, waarop de meester zelf aanwezig zou zijn.

»Maar hij liet zich op het laatste moment verontschuldigen: 'Hij heeft een heel dringende afspraak met een zeer belangrijk iemand,' volgens het museumpersoneel.

»Ik heb dan mijn stoute schoenen aangetrokken en ben naar zijn huis gestapt. Ik heb lang moeten aandringen bij de huishoudster, maar uiteindelijk kwam hij aan de deur. Hij zei nogal nors dat hij absoluut geen tijd had en meteen weg moest. Ik zei dat de kinderen veertien dagen aan hun schilderijen hadden gewerkt, en dat het voor hen en voor hun ouders een grote ontgoocheling zou zijn als hij niet zou komen.

»Ik zag hem twijfelen. Hij trok zich even terug in de huiskamer, nam de telefoon en ik hoorde hem een smoes bedenken. Hij belde zijn afspraak af en wandelde met mij naar het museum. Ik fladderde als een vlinder!

»Na die opening besefte ik dat er heel weinig didactisch materiaal over Raveel en zijn werk bestond voor kinderen. Ik heb dan zelf een 'kwartet' samengesteld: rond elf thema's heb ik telkens vier werken gezocht, en over elk werk werd er een vraag gesteld.

»Ik heb Carlos Alleene gevraagd om die vragen pittig te formuleren - hij heeft boeken over Roger geschreven en is zijn biograaf. Ik ben dan ziek geworden, en tijdens mijn ziekte heb ik dat kwartet tot in de puntjes uitgewerkt. En daarna heb ik het apetrots aan de meester voorgelegd.»