'127 hours': Aron Ralston, de bergbeklimmer die zijn arm amputeerde

Negenentwintig is te jong voor een armprothese. Maar de makkelijk lachende Aron Ralston geeft er niet om dat hij zijn rechterhand en -onderarm kwijt is, en dat ze vervangen zijn door een kunststof grijper (waarmee hij soms nadenkend aan zijn kin plukt).

""Ik had mijn eigen grafschrift al in de rots gekrast: 'RIP Aron, Oktober 1975-2003""

Had hij zijn onderarm niet eerst zélf gebroken en 'm vervolgens geamputereerd met een kampeermesje, dan had niemand ooit van Aron Ralston gehoord. Dan was er alleen een krantenberichtje geweest over een klimmer die in een smalle kloof in Utah was verrast door een vallende rots; dat zijn hand gekneld was geraakt tussen het blok en de rotswand, en dat de ongelukkige jongeman na een week gestorven was van honger en dorst. Maar Ralston leeft dus nog, en is tot ver buiten Amerika bekend geworden: omdat hij zes dagen in die 'klem' overleefd heeft met amper twee burrito's en één liter water, en omdat hij ten slotte uit dat rotsgraf ontsnapt is. Waarna hij ook nog eens twintig meter van een rotsflank moest abseilen en tien kilometer moest stappen voor hij hulp kon vinden. Het verhaal van de klimmer uit Colorado is nu vertaald in het boek 'Klem - Zes dagen die mijn leven veranderden' (uitg. Spirit/Kosmos-Z&K). bij wijze van groet geeft Ralston me voor de verandering een linkerhand.

HUMO Die rots van vierhonderd kilo heeft daar allicht eeuwen onaangeroerd gelegen en ineens beweegt hij, ineens bijt hij in je hand en gijzelt hij je bij de pols.

RALSTON « Ik begrijp nog altijd niet hoe dat blok in beweging is kunnen komen, precies op dát moment dan nog. Ik was erop gaan staan, het leek heel stevig, het verroerde geen vin. Pas toen ik eraf kroop en er éven aan ging hangen, is het gaan kantelen en op m'n arm terechtgekomen. En natuurlijk ben ik razend geweest op die rots, hoeveel klimmers waren daar al niet gepasseerd zonder dat-ie bewoog! Die rots lag op het pad dat klimmers daar altijd nemen. So why me? Ik heb erop gebonkt, you stupid rock, ik heb ertegen geroepen dat ik 'm háátte. Maar ik moest ook eerlijk zijn: dat ik zolang geklemd heb gezeten, was mijn eigen schuld. Ik had gezondigd tegen de basisregel: laat altijd iemand weten waar en wanneer je gaat klimmen. Een stomme, stomme fout, zeker als je jaren klimervaring hebt zoals ik. Maar ja, het was 'maar' een gewone afdaling in die canyon, er was geen echt risico mee gemoeid.»

HUMO Heb je zitten hopen op een onmogelijke redding? Dat er ergens een ontploffing of een aardbeving zou zijn, en dat het rotsblok daardoor een paar centimeter zou opschuiven?

RALSTON « Ik hoopte op een overstroming (een zogenaamde flash flood, red.) in die droge canyon: dan had ik toch even mijn vreselijke dorst kunnen lessen. Dan zou ik wel verdronken zijn, maar liever zo'n snelle dood dan daar langzaam uit te drogen.»

HUMO Je hebt ook aan zelfmoord gedacht.

RALSTON « Al na de tweede nacht. Ik had een mes bij me, maar ik kon me d'r niet toe brengen het te doen: omdat het zo tegennatuurlijk is, en omdat ik een minieme mogelijkheid bleef zien dat iemand me toch tijdig zou vinden in dat hellegat. » « « Maar ik heb wel heel de tijd zitten hopen op iets dat snel een einde zou maken aan mijn lijden. En zo'n flash flood was best mogelijk in dat seizoen: als het daar één uur had geregend, was er drie, vier meter water door die kloof gespoeld. Het woestijnzand is hard als cement, het water kan niet in de grond, dus dat schiet vanuit heel die woestijn naar dat lage punt toe.»

HUMO Je ouders en vrienden maakten zich die eerste dagen niet ongerust, omdat je alleen wat vage plannen had voor dat lange weekend. Heb je geprobeerd ze te 'bereiken' via telepathie? Door heel hard aan hen te denken en de boodschap uit te sturen: help mij, ik zit vast!!

RALSTON « Er zijn zeker van die momenten geweest dat ik hard aan hen dacht, dat ik hardop hun naam zei en het bijna als een bevel uitstuurde: I need help now! En ik had ook wel van die boeken gelezen waar een zeeman dreigt te verdrinken en zijn moeder thuis ineens wakker schiet en aan hem denkt. » Bij mij is er ook zo'n vreemd 'signaal' geweest. Op het moment dat mijn moeder aan de telefoon hoorde dat ik vermist was, riep ze in paniek de naam van mijn vader, hoewel ze wist dat hij niet thuis was. Dat moment heb ik gezien: ik heb haar aan de telefoon zien zitten, met die wanhopige schreeuw. In mijn ijldromen zag ik ook een jongetje van drie jaar met blond haar; ik beschouwde dat als een teken dat ik het zou overleven, en dat ik ooit een zoontje zou hebben. Later bleek dat mijn moeder net op dat moment aan háár kleine jongen dacht die zij op de wereld had gezet. Ze 'zag' ook dat ik nog in leven was, ze 'zag' dat ik ergens vastzat, en ze dacht voortdurend: 'Hold on, Aron, we komen eraan!' Niet dat je nu ineens het muziekje van 'The Twilight Zone' op de achtergrond moet horen, maar er was méér aan de hand dan puur toeval.»

HUMO Je had iets met muziekjes: de eerste dagen zat er constant een deuntje uit een Austin Powers-film in je hoofd.

RALSTON « Verschrikkelijk! Ik weet niet hoe het kwam, 't was zo'n onnozel telrijmpje dat over de aftiteling liep, en dat dreinde constant als een jingle door mijn kop, absolutely hell (lacht)! Ik hou van muziek, rock-'n-roll en zo, en ik speel zelf piano - maar nu ik doodging, kon ik alleen maar denken aan het onnozelste liedje dat er is, it was pure torture. In 'Touching the Void' (vertaald als 'Over de rand' en ook verfilmd; zie Humo 3228 van 16 juli 2002, red.) beschrijft Joe Simpson hoe hij meer dood dan levend naar zijn basiskamp terugkruipt met iets van Boney-M in zijn kop: ook al zo'n verschrikking! Wat is dat toch? Als in een film de held doodgaat, klinkt er altijd prachtige muziek, maar als je zelf ligt te sterven, zit je met de Top-30 of erger in je hoofd! Je krijgt nooit de soundtrack die je verdient. Of misschien juist wel (lacht).»