Tessy Moerenhout overleden

Verschenen in Humo 3068 op 22 juni 1999

Nooit verlangden wij heviger naar zaterdagavond dan in de herfst van 1979, toen de BRT de kantoorhumor van 'De Collega's' uitzond. Achter een voorhistorische schrijfmachine zat namelijk het meisje onzer dromen: Betty Bossé. De manier waarop zij Jomme Dockx moed insprak, was ervoor verantwoordelijk dat wij ooit op een formulier van de VDAB, onder de rubriek specialisaties, het begrip klasseerder invulden. Dat ze tijdens het weekend van de ene domme jongen naar de andere fladderde en wel eens een dubieuze discotheek bezocht, maakte ons alleen maar nieuwsgieriger.

Twintig jaar later loopt Tessy Moerenhout (46), die gestalte gaf aan de ultieme typiste, ons glimlachend tegemoet in de Mechelse binnenstad. Ook zij kijkt, zij het schroomvallig, naar de zoveelste herhaling van 'De Collega's'.

TESSY MOERENHOUT « Ik had me nochtans voorgenomen deze keer niet te kijken, uiteindelijk ben ik toch op het laatste nippertje naar mijn moeder gereden: ik was te nieuwsgierig. En ik wilde zeker niet in mijn eentje kijken en daarna de hele tijd telefoontjes van 'vrienden' beantwoorden. Het was een komisch tafereel, mijn moeder en ik naast elkaar op de sofa. Zij doorbrak het eerst de ijzige stilte: 'Kind, wat was je toch mooi, hè. Zo jong en zo mager!' Toen had ik echt wel een glas nodig. Daarna hebben we ook nog naar het Songfestival gekeken. Vier uur nostalgie op één avond, een mens zou van minder depressief worden.»

HUMO Is je nog meer opgevallen?

TESSY « Dat de vrouwen in de serie, op Madame Arabelle na, echte tuttebellen waren. We kregen ook nauwelijks tekst. Ik moest vooral mijn nagels verzorgen of in mijn spiegeltje kijken en dat was het. Ik heb eens voorgesteld het personage van Betty uit te diepen, maar scenarist Jan Matterne en de broers Verreth wisten niet wat ze hoorden. Een vrouw die haar mond durfde open te doen op een ministerie, dat bestaat niet. Ze hadden nog gelijk ook. Toen de serie liep, werd ik dikwijls aangeklampt door vrouwen die op een ministerie werkten. Die moesten zich werkelijk alles laten welgevallen.

» Betty was de naïeve flapuit. Hoewel, in de eerste aflevering hoorde ik haar plots tegen madame Arabelle zeggen: 'Ik wil hier niet de courtisane van de directeur uithangen!' Courtisane, allez, onder typisten is dat toch geen gangbaar woord. Maar ja, de BRT had in die tijd nog een opvoedende taak en dus moest er om de zoveel minuten één van de personages een moeilijk woord gebruiken. Madame Arabelle vraagt dan ook heel beleefd: 'Wat betekent dat eigenlijk? Courtisane?' Waarop Betty een exposé geeft over de vrouwen aan het Franse hof ten tijde van Louis quatorze. In zulke passages zit voor mij tegenwoordig de humor van 'De Collega's'.»

HUMO 'De Collega's' was oorspronkelijk een stuk van het Mechels Miniatuur Theater dat helemaal draaide rond de figuren van Jomme en Betty. Waarom waren ze in de televisieserie maar nevenfiguren?

TESSY « Dat weet ik niet. Iedereen was gelijk, hoofdpersonages bestonden niet: dat was zeker in het begin het uitgangspunt. Maar in de loop van het tweede seizoen, trokken de Verrethen alles naar zich toe. Veel inspraak is er eigenlijk nooit geweest. Ik herinner me dat de acteurs alleen over de namen van hun personages gepolst werden. Ik vond bijvoorbeeld Betty Vissers leuk klinken, maar Jan Matterne vond dat net iets te banaal. Het was eind jaren zeventig, en hij was nog helemaal in de ban van Brigitte Bardot. Hij wilde zijn eigen BB creëren, vandaar Betty Bossé.»

HUMO Volgende week zendt TV1 de aflevering uit waarin jij wordt vervangen door Nora Tilley. Deed het geen pijn: afscheid nemen van zo'n populaire serie?

TESSY « Nee, het was een opluchting. Ik had geen zin meer om elke dag achter die typemachine te kruipen en toe te kijken hoe de anderen hun tekst aframmelden. Tegen het einde aan sleepte ik me naar de opnameset, het leek wel alsof ik echt op een ministerie werkte. Jan Matterne had begrip voor mijn keuze, maar in de ogen van de Verrethjes pleegde ik verraad. Jaren later ben ik voor de speelfilm opnieuw in de huid gekropen van Betty, maar toen is wel heel duidelijk gebleken dat er van een terugkeer van 'De Collega's' geen sprake kon zijn. De verstandhouding tussen de acteurs was weg.»

HUMO Waar komt die afkeer vandaan?

TESSY « 'De Collega's' was de eerste Vlaamse serie waar een echte reclamecampagne achterzat. Het gebeurde regelmatig dat we een stapeltje foto's in de handen geduwd kregen en we in een winkelcentrum handtekeningen moesten gaan uitdelen. Ik gruwde van dat soort acties. Mijn grote ongeluk was dat Betty en Jomme sympathieke underdogs waren, zulke figuren slaan altijd het best aan. Als ik in die periode ging winkelen, vielen de mensen me gewoon in de armen: 'Gij zijt één van ons!' Dat was wel het laatste wat ik wilde. Manu en René Verreth, daarentegen, vonden dat prachtig. Die buitensporige verering sloot naadloos aan bij de filosofie van het Mechels Miniatuur Theater: iedereen was lid van de familie. Ik heb meer tien jaar in het MMT gespeeld, en ik heb het ook nooit anders geweten dan dat actrices en acteurs na een voorstelling moesten nababbelen met mensen uit het publiek. Ik herinner mij een bizar gesprek met de spelers van het grote KV Mechelen. Die jongens waren daar op uitnodiging van een sponsor, maar wisten duidelijk niet waar ze terechtgekomen waren. De Verreths trokken zich dat allemaal niet aan. Als er maar bekende gezichten in hun theater zaten.

» Met de heruitzendingen ontstaat er opnieuw een kleine hype en dus worden hier en daar reünies georganiseerd. Daar blijf ik ver vandaan. Ik ben de Verreths zo beu als koude pap. 'Maar Tessy', zeggen ze dan, 'gewoon lekker eten en gezellig praten achteraf, dat is toch niet te veel gevraagd?' Jongen, ik ken tientallen prettiger dingen dan gezellig keuvelen met de broers Verreth.»