Achter tralies: een vader spreekt met zijn zoon

Koel, afstandelijk, maar vooral: hopeloos naar elkaar zoekend zaten ze in een van de piepkleine advocatenkamertjes van de gevangenis van Gent naast elkaar: de vader, muziekleraar van beroep, 49 jaar, en zijn zoon, een junkie van 28 jaar.
Nog slechts één zaak hadden ze na al die jaren als vader en zoon gemeen: ze waren alletwee nagenoeg geruïneerd.
De zoon werd een maand geleden veroordeeld tot vijf jaar gevangenis. Het was zijn vierde correctionele straf sinds eerste heroïneshot in de zomer van 1986. Daarmee verloor hij een eigen zaak, een vrouw en twee kinderen, en zijn toekomst.
De vader is er zo mogelijk nog erger aan toe. Om de drugsschulden van zijn zoon te kunnen betalen (en de twee kindertjes van zijn zoon een menswaardig leven te kunnen bezorgen), ging hij leningen aan, verkocht zijn twee huizen, en belandde uiteindelijk zelf voor zes maanden in de gevangenis, nadat hij zich, in geldnood, tot een illegale financiële transactie had laten verleiden.
Daarmee was de cirkel rond.
De zoon was vroeger een zogenaamd 'wonderkind', dat al op achtjarige leeftijd op de toneelplanken stond met mensen als Freek Neyrinck, Jenny Tanghe en Walter de Buck. De vader was een man met een onberispelijke reputatie, in Gent bekend als muzikant, schrijver en regisseur van operettes, musicals en toneelstukken. Na zijn correctionele veroordeling verloor hij zijn job.
Een vader, zijn zoon: een moedig getuigenis.

"'Al wat ik voelde spoot ik weg'"

De zoon « Ik vergeet dat moment nooit meer; als ik wil zie ik nog elke seconde voor mij. Ik was zestien; ik kwam al een tijdlang 's nachts veel te laat thuis; ik dronk al heel veel. Op een bepaalde avond, ik had weer veel gedronken, kwam mijn vader in een blinde colère naar mij toe gevolgen. Hij greep me echt bij de haren; bij mijn keel; hij was razend. Ik wist niet wat me overkwam. Het was jaren geleden dat ik zelfs maar een tik van hem had gekregen. En toen heb ik hem... hoe of waarom, dat weet ik niet meer... weggeduwd of weggeslagen. Ik zie nog hoe mijn vader dwars door de salontafel viel. Hoe die in duizend stukjes uiteenviel. En hoe mijn vader daar lag - zo hulpeloos, zo verrast, zo vernederd. Ik ben daar zo van geschrokken, ik durfde hem niet meer onder de ogen komen. Ik was beschaamd. Tot op dat moment had ik altijd willen zijn zoals hij, had ik altijd willen doen en worden wat hij deed. Maar plotseling was er die klap en daardoor die muur tussen ons twee. Ik dacht: nu is het gedaan. Nu ga ik mijn eigen weg.»

De vader « Ik voelde mij mislukt, ik vond mijn vaderschap een compleet fiasco. Ook met mijn oudste zoon had ik problemen gekregen toen hij zestien werd; die wou plotseling niet meer studeren maar de wereld zien, grootste avonturen beleven, die had ook een veel oudere vriendin... En toen kwam die vechtpartij met Filip, mijn jongste. Ik weet nog hoe de directeur van mijn school mij na een paar weken aansprak om me te vragen wat er scheelde. Maar ik schaamde me. Ik heb het altijd voor mezelf gehouden. Ik heb thuis het boek: 'Goede ouders bestaan niet'. Twintig keer herlezen, hoor. Iedere ouder heeft ideeën, dromen, idealen over wat hij van zijn kind zou kunnen maken, om het zo te zeggen. Ik had die ook. Ik wou bijvoorbeeld dat ze studeerden. Dee ik daar fout aan? Als leraar zag ik toch wat er gebeurde met jongens die géén diploma's haalden? Ik kon ze toch ook niet zomaar op straat laten lopen.»