Tony Stevaert overleden

Verschenen in Humo 3273/23 op 27 mei 2003

'Ik heb Steve óók nooit helemaal kunnen doorgronden, hoor', zegt Tony Stevaert (45), sociaal verpleegkundige, SP.A-gemeenteraadslid in Wemmel en jongere broer ván. 'Bij zijn diepste zielenroerselen raak je niet.'

De VRT probeert het deze week toch. Wekenlang zaten ze de SP.A-voorzitter met een handcamera op de hielen: voor, tijdens en na de verkiezingen waarvan hij de onbetwiste koning werd.

Tony Stevaert «Zelfs die zondag in het cultuurcafé van de VUB (waar de SP.A-top samenkwam, red.) liep ik jubelend rond: 'Mijn broer! Het is nogal wat!' Steve niet. Hij wordt nooit boos, huilt niet, laat zich niet gaan. Ik schrok er zelfs van toen hij helemaal op het einde van de avond even met zijn armen zwaaide en riep: 'En nu iedereen iets drinken!' Zoveel uitbundigheid is voor hem al ongebruikelijk.»

Stevaert «Er was vroeger toch al een heel duidelijk verschil. Mijn kamer hing vol posters van popgroepen. Aan zijn muren hingen Fidel Castro en Che Guevara. Hij was al heel jong aan het nadenken over onrechtvaardigheid. Ik denk dat hij in de cafés in Hasselt - waar hij op zijn vijftiende naar de hotelschool ging - veel verhalen hoorde van mensen die onterecht in de problemen waren gekomen.

»Hij komt ook altijd terug op het leven van onze grootvader. Die was mijnwerker, heeft zich zijn leven lang afgebeuld, maar op de dag dat hij met pensioen mocht, kreeg hij te horen dat hij longkanker had. Dat heeft Steve heel erg geschokt. Mij ook wel, maar ik was toch vier jaar jonger. Ik heb dat minder intens beleefd, en ik legde minder dat verband met armoede en achterstelling.»

Stevaert «Ik niet, neen. Maar mijn broer was heel vroeg rijp. Hij had ook al heel snel ideeën over hoe de wereld in elkaar zat, en wat er moest veranderen.»

Stevaert «Ja, hoe goed ons sociaal systeem ook is, ik vind het heel erg dat er nog altijd zoveel mensen door de mazen van het net glippen. Gisteren nog een moeder wier zoon opeens is gestorven. Hij had schulden, en zij heeft geen geld! 'Ik heb niet eens tijd om te treuren,' zei ze me.

»Maar ik heb mijn bekommernis niet zozeer politiek vertaald; ik blijf dichter bij wat er onderaan de maatschappelijk ladder gebeurt. Toen onze equipe groter werd en ze me vroegen fulltime coördinator te worden, heb ik zelfs neen gezegd. Ik ben nu adjunct-coördinator, zodat ik de helft van de tijd op het terrein kan blijven werken.

»Ik wil niet zo'n chef zijn die van bovenaf zegt: 'Zo doen jullie het, punt!' Ik voel me sterker als ik kan zeggen: 'Zo is het beter want ik wéét hoe het zit; ik doe hetzelfde werk als jullie.'

»Ik ben ook liever een collega dan een chef. Ik ben heel blij dat ik boven mij nauwelijks hiërarchie voel.»