© Anja Hermans
Verschenen in Humo 3638 van 25 mei 2010
"Zwartewoudham: hoe groen mag dat eruitzien om het nog te kunnen eten?"
Onderzoek heeft uitgewezen: bijna de helft van de wereldvoedselproductie gaat verloren, ergens tussen de ploegschaar en de vuilnisbak waarin we ons bord afschrapen. Weggegooid.
Omdat de fabriek het niet wil kopen van de boer (worteltjes te klein, of te groot, of te scheef). Omdat de supermarkt het niet wil kopen van de fabriek. Omdat de consument het niet wil kopen van de supermarkt (vlees dat een tikje verkleurd is, melk die nog maar twee in plaats van drie weken bewaard kan worden).
Zelfs van het voedsel dat we wél kopen, gooien we nog een kwart in de vuilnisbak.
Dat en veel meer lees ik in 'Waste. Uncovering the Global Food Scandal' van Tristram Stuart, een buitenissige Brit die de hele wereld is afgereisd om met wiskundige precisie te berekenen hoeveel ton vis er elk jaar wordt weggekieperd in Londense sushi-shops, of hoeveel graan er in Pakistaanse negorijen verloren gaat aan ratten en schimmel.
Stuart zelf leeft al zijn halve leven op wat hij vindt in de vuilnisbakken van supermarkten in de buurt, voornamelijk 'vervallen' producten die nog perfect eetbaar zijn. Hij voedert met dat afval ook een stel varkens en kippen, die hij op zijn beurt opeet ('van snuit tot staart').
Leven uit de afvalcontainer, vraag ik me af na lectuur: zouden er bij ons ook mensen op dat idee gekomen zijn?
'Eten. Kleren. Werktuigen. Bouwmaterialen. Scary stuff. Foto's van je buurman die seks heeft. Vuurwapens. Lijken. Drugs. Geld.' (Spullen die je kan aantreffen in containers. Uit: 'The Art and Science of Dumpster Diving', John Hoffman, p. 18)
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook