Hoogspringfenomeen Patrick Sjöberg is tweeëntwintig jaar oud en heeft drie van de zes 2,40 m sprongen op zijn naam staan. We ontmoeten hem in Atalaya Park, één van de dure Spaanse vakantieclubs die als getto's aan de verminkte Costa del Sol liggen. Het is sinds jaren Sjöbergs vaste trainingsplaats. Oorspronkelijk kwam de Zweed naar Estepona omwille van het zachte klimaat - «In Zweden kan ik hooguit twee maanden per jaar in openlucht trainen.» - maar nu vindt hij het er aangenamer toeven dan thuis.

«In Zweden ben ik zowat een held. Ik word er geen seconde met rust gelaten en daarom wordt het steeds moeilijker om er te leven. Hier kan ik ongestoord trainen. Ik hou van het levensritme in Atalaya Park. Alles verloopt er traag. Natuurlijk weet iedereen wie ik ben, maar niemand dringt zich op. Een groot deel van de hotelgasten is er trouwens habitueé, er wordt nauwelijks opgekeken als ik in de zon ga liggen. Ik ben deel gaan uitmaken van Atalaya Park, al logeer ik niet meer in het hotel zelf. Dat heb ik lange tijd gedaan, maar nu heb ik een flat op tien minuten hiervandaan, heerlijk anoniem, zonder telefoon.»

Sinds vorig jaar, traint Sjöberg met Carlo Tränhardt, de Westduitser die deze winter als eerste in een zaal over 2,40 m sprong: twee toppers die samen oefenen en elkaar in elke wedstrijd coachen, ook al strijden ze om een Olympische medaille of een wereldrecord.

HUMO Hou je van trainen?

Sjöberg «Néé. Ik ben lang niet zo'n trainingsfreak als Carlo. Dat kom door ons verschil in leeftijd, denk ik. Hij is dertig en kan zich geen enkele verzwakking meer permitteren. Voor mij is hoogspringen mijn job, en om die job goed te doen moet ik trainen. Als ik tegen mijn zin zou trainen, was ik nooit een goeie hoogspringer geworden, maar ik ben er niet zo mee bezig. Ik kan na dit interview naar mijn flat gaan en twee dagen in bed liggen zonder mij zorgen te maken omdat ik niet train. Als ik train, geef ik me voor honderd procent, maar nadien vergeet ik het hoogspringen. Doorslaggevend is, wat je op de training uitvoert. Het helpt geen ene moer dat je er ook nog eens vijf uur over praat of analyses maakt. Zo kun je 't alleen maar kotsbeu worden. Ik probeer te relativeren. Als ik een blessure heb, zal ik mij nooit beginnen opvreten. Ik zoek dan gewoon oefeningen uit die ik kan doen zonder het geblesseerde lichaamsdeel te belasten. »

HUMO Waarom zijn er zoveel blessures in het hoogspringen?

Sjöberg «Omdat wij altijd op de grens moeten trainen. Voor een hoogspringer volstaat het niet dat hij zijn lichaam in vorm houdt, hij moet vérder gaan, tot op het punt dat hij net niet geblesseerd raakt. Het bepalen van dat trainingsniveau is bijzonder moeilijk. Doe je iets te veel, dan raak je geblesseerd maar als je iets te weinig doet, schiet je in de wedstrijden te kort. De juiste dosering vinden is een voortdurende wisselwerking tussen de coach, die van buitenaf observeert, en de atleet.»

HUMO Hoogspringen is niet echt gezond?

Sjöberg «Zeker niet, maar ik denk dat geen enkele sport op hoog niveau gezond is. Topsport is per definitie ongezond. Kijk naar ijshockeyspelers, handballers, voetballers, ze zijn altijd geblesseerd. Het is allemaal te extreem. Als je gezond wilt zijn, kun je beter drie maal per week tien kilometer lopen, en tussendoor rekkings- en gymoefeningen doen. Sport aan de top is te professioneel geworden. Je moet veel competitie doen, veel trainen, veel verplichtingen nakomen. Er blijft te weinig tijd over om te rusten.»

HUMO Sta je daar soms bij stil, of denk je: dat hoort erbij?

Sjöberg «Natuurlijk hoort dat erbij. Ik train tenslotte om te springen. Ik wil niet het hele jaar door trainen om hooguit tien meetings te doen. De Russen springen op vijf of zes grote meetings en dan presteren ze doorgaans erg goed, maar ik zou het niet kunnen. Ik doe dit al sinds mijn zestiende en ik kan niet zonder. Reizen, hotels, competitie, het is mijn leven. Als ik vier maanden per jaar in Zweden moet blijven, word ik gek. Nee, het is geen drug, het is Patrick Sjöberg. Ik hou ervan naar Zweden terug te keren, maar na een week wil er weer weg.»

• Pedofilie in de sport: de eerste getuigenissen