Michelle Martin komt mogelijk vrij

- Hallo?
- Frédéric?
- Ja.
- Frédé, het is mama. Ik kom niet naar huis vanavond.
- Ik dacht het al.
- Luister, in principe kom ik morgen terug. De politiemannen moeten mij nog van alles vragen, maar maak je geen zorgen, het komt allemaal goed. Het duurt lang want de meneer hier moet alles met de typemachine noteren, zie je?
- Ja.
- Dus morgenvroeg, als je grootmoeder en je broertje wakker worden, reken ik op jou hè, Frédé. Blijf kalm. Ik heb alleen jou nog hè! Je bent al een grote jongen.
- Oké.
- Heb je alles goed afgesloten Frédé? De honden en het gas ook?
- Ja. Zeg mama, weet je wat de journalisten zeggen?
- Nee!
- Dat iedereen naar hier komt omdat jullie een kind ontvoerd hebben!
- Zeggen ze dat!?
- Ja!
- En jij gelooft hen!
- Sonia gelooft het niet, dus ik ook niet...
- Luister, ik bel je morgenochtend. Tot morgen he, ma puce.
- Slaapwel.

"'Ik ademde Dutroux, hij zat in al mijn poriën'"

Het is al na middernacht, 14 augustus 1996, als Michelle Martin in de rijkswachtlokalen de hoorn neerlegt. Daags voordien is ze gearresteerd, samen met haar echtgenoot Marc Dutroux en zijn jonge junkievriend Michel Lelièvre. Net als Marc Dutroux wordt de vrouw nu al twee dagen non-stop ondervraagd over de ontvoering van de 14-jarige Laetitia Delhez. Ze weet van niks, zegt ze. Voor de rest krijgen de speurders weinig zinnigs te horen, behalve dat ze zich zorgen maakt over haar kinderen, die alleen thuis gebleven zijn met haar bejaarde moeder. Op de boerderij in Sars-la-Buissière bestiert de twaalfjarige Frédéric Dutroux intussen zelf het huishouden zo goed hij kan: de honden en de vogels te eten geven, zijn kleine broertje Andy van de straat houden, de telefoons van Michel Nihoul beantwoorden, de journalisten op een afstand houden en erop toezien dat zijn grootmoeder 'Mimie', de moeder van Michelle Martin, haar medicamenten op tijd neemt.