Tom Coninx stapt over naar vtm

© belga

Humo 3108 - maart 2000

Jonge Leeuwen

Tom (25), zoon van Alain Coninx: 'Ik ben een echte ethische flikker'

Tom Coninx (25), presentator van 'Sporting Limburg' op tv-Limburg, van het Studio Brussel party-rock programma 'Alles op tien' èn vanaf 1 april ook van 'De Sportbrunch', stelt voor zijn foto's te maken onder de triomfbogen van de Brusselse Cinquantenaire. 'Heel toepasselijk', zegt vader Alain, 'als Tom gelukkig ergens geen last van heeft is het wel van de Vlaamse bescheidenheid. Ik heb hem heel onafhankelijk opgevoed, maar hij gaat daarin wel ver. Op een gegeven moment was hij zelfs antidiploma's; hij stopte met zijn studie en zou wel zien hoe hij er zou komen. Dàt zou ik niet aankunnen.'

Tijdens het gesprek zal Toms gsm blijven rinkelen - 'Ik ben een ethische flikker, mijn vrienden zijn heilig'; de achtergrondmuziek zal blijven variëren - van dance en Van Morrison tot Mahler en salsa; en zijn ogen zullen, tenminste wanneer hij even stilzit, steeds weer in de mijne proberen te boren.

TOM CONINX « Mijn humaniora heb ik nog wel afgemaakt, hoor. Van Latijn-Griekse ben ik via Latijn-wiskunde naar Latijn wetenschappen gegaan, om - een bisjaar inbegrepen - te eindigen in Latijn-moderne talen. Maar ze hebben me wel gefnuikt op die school, zoals zovelen die nog op van die echte oude colleges terechtkomen waar ze willen dat je achter hun vlag marcheert, de katholieke vaandel meezwaait. Ik háát die opdringerigheid en die klefheid, en het bekrompen provincialisme dat daar heerst. Mijn vader heeft nog op die school lesgegeven voor hij zijn VRT-carrière begon. Hij wordt daar nog steeds gerespecteerd. Het enige respect dat ik er in het laatste jaar nog kreeg, dankte ik aan mijn prestaties in de schoolvoetbalploeg.»

HUMO Je was van jongs af aan keeper. Was dat omdat je bij het samenstellen van de ploeg op het schoolplein overbleef, of was het een bewuste keuze?

TOM « Het was mijn keuze. Ik ben groot, en daardoor zwaar, dus niet snel en niet wendbaar. Bovendien hebben keepers altijd het bloeske aan met nummer 1 erop(grijnst). Ze zijn eenzaam hè, keepers, eenzame mensen. Ik denk dat ik daar ook altijd in dat doel ben gaan staan met het gevoel: oké, kom maar op, wie wil mij passeren?
    » Vanaf mijn achtste voetbalde ik ook bij St.-Truiden. Maar daar sloop op een gegeven moment een shit-gevoel in de groep: concurrentie met de maten, vaders die met paraplu's op de trainer sloegen als hun zoon niet werd opgesteld... Daartussen wilde mijn vader niet worden gesignaleerd. Hij kwam alleen naar de topmatchen kijken. Ik vond dat ook beter; dan was het extra spannend als hij er was. Maar toen ik op mijn achttiende ook nog eens drie, vier keer per week moest trainen, ben ik gestopt.
    » Ik heb eigenlijk altijd wel geweten dat ik bij radio of televisie wilde werken. Het is zeker niet omdat ik absoluut wou worden wat mijn vader is; het is die wereld die me trekt, de sfeer daar: al die ontmoetingen met mensen waar je iets uit kan putten, middenin de actualitiet staan, elke dag weten wat er gebeurt, welke cd er uitkomt en welk boek...
    » Misschien is het ook een gemakkelijkheidsoplossing. Als dokter heb je natuurlijk veel meer verantwoordelijkeid. Zaterdags om zeven uur het slachtoffer van een weekendongeval opereren is natuurlijk wel wat anders dan op dat moment een plaat opzetten. (Zingt:) 'Responsibility to me is a tragedy... We 're lost in music, caught in a trap.' (Legt uit:) Sister Sledge...
    » Muziek is zeer belangrijk in mijn leven. Indertijd heb ik al mijn geld in cd 's gestoken: van jazz en blues en rock tot dance en Koos Alberts (zingt weer:) 'Zijn het je ogen? Is het je lach....' Ik kocht álles. Muziek spiest zich in mijn kop. En als er iets misgaat of er loopt weer een liefde stuk, kan muziek als een zachte sluier om je heen hangen.»

Fucked all the way

HUMO Je hebt nog wel een poging gedaan om te studeren.

TOM « Ja, aan de VUB. Die universiteit was vrijzinnig, zogezegd (trekt de wenkbrauwen op) Het deed me meer denken aan het Oostblok: zo'n massaal, repetitief systeem. Ik wilde wat je daar moest leren wel weten, maar wilde het niet als via een infuus binnengespoten krijgen. Ik ontdek alles wel op mijn manier, dacht ik (neuriet even: 'I did it my way'). Ik las altijd al veel, volgde de actualitiet op de voet. Dat is wel mijn geluk, dat ik dat van thuis heb meegekregen. Want die communicatiestudenten blokten wel, maar een krant lezen, dat zag ik hen bijna nooit doen.

    » Ik ben toen nog een blauwe maandag naar het Ritcs geweest, maar daar dacht ik helemáál: moet ik nu echt van acht tot twaalf naar iemand luisteren die een cursus afleest, alleen omdat ze de afwezigen noteren?

    » 'Hij veegt zijn voeten aan alles. Lekker makkelijk,' zeiden de meesten toen ik met studeren stopte. Maar ja, ik dacht toch: nu moet ik wel een andere manier bedenken om te komen waar ik wil. »

HUMO En dus.

TOM « Ik woonde ondertussen in Brussel. Ik wilde absoluut naar de grootstad. Ik wilde nieuwe, andere sferen opsnuiven, beweging rond mij voelen, mensen van de tram zien stappen, achter mijn staart aan hollen, snel leven, voelen dat er nog meer mensen zijn die willen leven... Van het Noordstation tot hier in Schaarbeek zie ik nu hoeren, Turken die koffie drinken in een Afrikaans café, sjieke herenhuizen, ik hoef mijn hoofd maar te draaien. Die onrust, die wil ik, en ook: de anonimiteit. Geen controle, kunnen doen wat je wilt, kunnen verdwijnen.
    » Al blijven mijn roots, mijn familie, wel ook heel belangrijk voor mij: mijn zus, mijn ouders, mijn oma's en mijn tantes die in het zog van het katholicisme hun leven slijten.
    » Vorig weekend wandelde ik na een uitzending van TV- Limburg weer bij mijn oma binnen. En daar zat aan tafel meneer pastoor, op mijn plaats. En meneer pastoor moest een warme choco hebben, terwijl mijn oma een café heeft en hij ook dáár zijn choco kon bestellen. Maar in dat dorp Vliermaal is een pastoor nog een soort heilige. Als meneer pastoor binnenkomt, dan moet er, bij wijze van spreken, nog snel even gestofzuigd worden. Hoe die man de hele gemeenschap terroriseert, daar ontplof ik van. Dat heb ik hem ook duidelijk laten merken: 'Blijf uit mijn buurt. Je hebt die mensen hun leven al genoeg verkloot, en weg was hij.
    » In Vlaanderen leven we toch allemaal nog in de schaduw van het kruis, hè, zoals Thé Lau zingt. In Brussel hoef ik tenminste al die katholiek troep niet mee te zeulen.»

HUMO Had je vader het katholiek juk niet al afgeworpen?

TOM « Ja, maar ik heb toch mijn doopsel en mijn vormsel nog gedaan, èn ik ben naar de catechese geweest, al was dat meer om de eerste vrouwelijke contacten te leggen dan om naar het woord van God te luisteren (lacht).

HUMO Koester je geen enkel christelijk principe? Wat vind je van: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet?

TOM « Pfff... Je maakt toch elke dag mee dat mensen volgens het tegendeel leven, op het werk, in relaties met vrienden, in het verkeer... Dat is een utopie, die uitspraak.»

HUMO Niet eens iets om naar te streven?

TOM « Als je dat wil, dan moet je bij Gaia gaan hè. Dat is geen realiteit. Ik denk echt niet dat het verstandig is met die wijsheid door de jungle te stappen. Dan word je langs alle kanten gepakt, fucked all the way. In alle werelden, maar zeker in de mediawereld is het zo: als iemand je in één inhaalbeweging voorbij kan steken, dan zal hij dat gewoon doèn. Dat is gewoon de realiteit rondom mij.»

HUMO Zou jij het ook doen?

TOM « Dat hangt ervan af bij wie. Bij echt goeie vrienden zou ik dat nooit doen. Ik heb het wel eens gedaan, maar daar heb ik heel veel spijt van. Dat is het niet waard. Dat vergeet je nooit. Het blijft je altijd bij.»